neden kimse seni merak etmiyor sorusu

bomboş bir hayatın tek cümlelik özeti gibi sanki.

(bkz: yalnızlığın yalın hali)

ne güzel işte, merak yoksa soru da yoktur. sorulardan hazetmiyorum merak edilmemekten ziyade didik didik edilmeyi sevmiyorum.

(bkz: kalabalıkların içinde yalnız olmak)

eden mutlaka vardır. benim de merak ettiklerim illaki oluyor. arayıp sormayınca karşılıklı, herkes kabuğuna çekilip gözlerden ırak yaşamına devam ediyor. merak insana özgüdür, bizi merak ayakta tutar. böyle sürüp giderken hayat, bir gün merak edenler hiç ummadıkları zamanda bir yerde karşılaşırlar. merak eden insanların bazılarıysa bazılarını merak etmeye devam edecektir yine. merak ettiklerimizden iyilerle karşılaşmak ya da o insanların iyi saatlerine denk gelmek önemli. başlığa dönecek olursak kendime bu soruyu dert edinmezdim çünkü 47 yaşındayım. mutlaka ve her zaman birileri merak ediyordur beni, sizi ve onları...

herkesin merakına değsin diyelim.

hiç ben şöyle yalnızım böyle bahtsızım demeden direkt söylüyorum. bu çağda genellikle kimse kimseyi merak etmiyor, istisnalar olabiliyor. arada sırada beni de merak edenler oluyor. buna da şükür.

ben de kimseyi merak etmiyorum ondan. karşılıklı bir merak etmeme durumu söz konusu yani.

beni merak edebilecek tek tük insana da kendimi, ruh halimi, son durumlarımı vs fazlasıyla anlatmaktan beni ne durumda diye merak edecek kimse kalmıyor. biraz az anlatayım diyorum, olmuyor.

ben saksı değilim en çok bana soracaksınız

ayak takımının hepsi sosyal insanlardır.çünkü sosyallik insan sevgisine değil, yalnızlık korkusuna dayanır der a. schopenhauer.

ne kadar haklı olduğunu şuraya bakıp anlayabilirsiniz.

böyle bir durumda sen de kimseyi merak etmiyorsundur.

bence bir insanı sevmenin en güzel belirtisidir onu merak etmek.
kimdir. necidir. bugüne kadar neler olmuştur.
kadın erkek fark etmez. şurada karşıma biri otursun. ben ona kırk tane soru sorabilirim. eğer içim ısındıysa hikayesini merak ederim çünkü.
iyiyimdir de bu konuda. karşımdakini deşerim. anlatmak isterse o anlatır, ben dinlerim.
ama
beni kimse merak etmez mesela. en büyük eksilkiğim birinin bana "eee sen neler yaptın bugün?" demesiydi. hep böyle oldu. "sen kimsin? hangi yollardan geçtin?" ne bileyim liseyi nerede okudun diye sor mesela. yok. gelen giden kendini anlatıyor. kimse beni sormuyor. demek ki beni merak etmiyor. demek ki ilgi çekici bulmadı.
bu böyle.

asıl soru (bkz: cenazene kaç kişi gelir)dir.

ben de kimseyi merak etmiyorum.

meraklı insanlarla iletişim kurmamayı öğrenmiş olduğum için.

ölüp kalsam haberleri olurdu heralde,
yaşıyoruz işte. *

bu soruyu hiç kendime sormadığımı fark ettim şu an.. merak eden gecenin bi vakti de olsa bulur, etmeyen de etmesin zaten onu mu düşünücem..

erkek olduğum için.
kimseye bir şey vaat etmiyorum.

tanımak isteyen buyurur zaten.

bu hikayede etmeyen benim.
neden eşyalarımı topladım mı diye sormuyorsun dedi ya la çocuk?
niye nasılsın yazmıyorsun demişti öncesinde de.
ee anlatıyorsun sormadan zaten ablasının gülü.

çünkü kendimden uzaklaştırdım. çünkü eskisi gibi insan canlısı değilim. çünkü böylesi daha iyi...

kişi ola kestire savaşı, kişi ola kestire başı.
yani gereksiz insanlar merak etse ne etmese ne.