normal sözlük yazarlarının favori yara izleri

ortaokulda buz hokeyi kursunda düşüp çenemi vurmuştum. küçük bir şok geçirmiştim ama kalkıp oynamaya devam etmiştim. koç çenen kanıyor deyince farketmiştik 3 dikiş atılmıştı. onun izi var.
yumruğumun üzerinde yine buz kesik izleri var.
küçükken babamın elini tutmak isterken elindeki sigaraya elimi basmıştım sigara yanık izi var.
bir sürü kedi tırmık izi var.
iki dizimde de yara izi var.
hepsi de favorim.

sol kaşımda kocaman bir yarık vardır 13 dikiş izi kendisi. normalde insanlara psikopat değişik tip havası verir beni daha saf gösteriyo sanki

alnımın sol şakağındaki su çiçeği izim. adeta silahı kafama dayamışım izlenimi veriyor...

hankisini saysam dediğim başlık. lan insan bisikletten sol omzunun üstüne düşer mi? yere düşme pozisyonum bile sayko lan.
tanım: omzumdaki yara izidir.

yüzümdeki derin tırnak izi mülayim sıfatıma tekinsizlik katıyor*

kaşımdaki yüzüklü yumruk izi. en sevdiğim.

abim sağolsun köyde "gözlerini kapat ellerini aç sana sürprizim var" diyip sol avuç içimi boydan boya jiletle kesmişti. 7 dikişten sonra maalesef gizlemek mümkün değil. ulan psikopat hadi ben 4-5 yaşında falandım 10 yaşında adamsın hiç mi aklına gelmez elimin yarılacağı?

sol dizimdeki ciziktir.

işaret ve baş parmağımı aynı balta ile kesmiştim. leonidasın gözündeki gibi ama elimde.

yara izim var ama favorim değil.

başlığı okurken ben ;

bacağımın iç tarafında boydan boya olan tek yara izim.

...el bileğimdeki kemiğin üstünde pisi paşamın ölümsüz izi var, bence en bir kıymetli varlığımdır... bir de 3yaşında kulak memesini cart diye sehpanın sivri ucuna takmak suretiyle yırtmış bir velettim, süper bir özgürlük işareti dikiş izim var ama sadece şirinleri gören akıllı çocuklar bunu da görebiliyor... pek bir belirsizleşti yaşlandıkça...

can kırıklarım var

sanırım 4-5 yaşlarında iken çok kuzeyde yaşadığımız zamanlardan sağ yanağımda kalan artık belli belirsiz belli olan yusyuvarlak izdir.

singer dikiş makinesinden hatıra kalan bu yara izini kaybolana kadar hep çok sevdim. kar altında geçen çocukluk zamanlarımı hatırlattığı için belki de.

bu dikiş makinesi benim için uzay gemisi gibi bir şeydi o zamanlar. alt tarafta bulunan kısmı tahterevalli olarak kullanmaktan tutun da yine alt tarafta olan tekerleği araba direksiyonu olarak kullanmaya kadar onlarca şekilde kullanabilirdim onu. o benim kişisel tardis’im idi hatta.

yine zekama haksızlık etmek için saçmasapan hareketler yaptığım bir gün dikiş makinesini neye benzeteceğimi şaşırmış deli deli koşarken sandalyeye çıkıp makinenin üzerinden atlamak geldi içimden. o zamanlar da şimdi olduğum kadar zekiydim çünkü.

benim yaşımdaki her çocuğun yapabileceği salaklıklar her seferinde bana bir ceza olarak dönmüştür zaten. o gün de öyle oldu. sandalyenin üzerine çıkıp atlamaya hazırlanırken sandalye altımdan kaydı ve makinenin üzerindeki silindirik şey - artık o neyse- yüzüme battı.

çok kan akmasa da yanağımda nur topu gibi bir yara izi uzun süre kaldı. hala az da olsa bellidir iz ve ben bu izi hala çok severim. ve o günden beri yoknaz ile tanıştım yoknaz ile çalıştım.

üniversite zamanı ve çile dolu günlerden bir gün...

soğuğuyla meşhur bir ilde olduğumuz ve asla soğuk sevmediğim için bir elektrikli battaniye aldım. süper bir icat ama! serdim yatağa sıcacık yapıyor erken saat bile olsa içinde oturuyorum falan her şey yolunda.

bir gece gene bunu bir saat önceden yaktım mis gibi sonra yattım. sabah bacağımda bir kaşıntıyla uyandım erkenden. hayır bacağım açık falan da değil baya sibirya'ya gider gibi yatıyorum. neyse şöyle bir doğruldum ki battaniye yanmış kablosu dışarda, o nevresimi yakmış, bacağıma da temas edince mis gibi bir yanık izini gördüm. sonra bu su topladı ama ben battaniyeye ağlıyorum ne yapacağım şimdi diye. hala hafif bir izi bulunur ama baktıkça insan duygulanıyor tabii.

bu arada sonradan öğrendim ki battaniye yatağı ısıtınca kapatmak lazımmış.

çocukluktan kalma bir yara izim yok.

şimdi ellerim kedi patineriynen çizilmekte, bazıları haftalarca kalıyor, şöyle şekilli mekilli çizmiyorlar ki, el üstü dövmesi gibi havamız olsun, tek isteği biraz kedi sevmek olan ben, bu durumdan şikayetçiyim.



siz değerli yazarların yarraları varsa lütfen bizimle paylaşın, hikayelerini anlatın.

sağ kaşımın hemen altında olandır.

ben yaklaşık 4-5 yaşlarındayken bahçeli eski bir müstakil evde oturuyorduk. evi, bahçeyi, mahalledeki tüm bahçeleri, inşaatları, kiremit fabrikasını, sebze halini ve bir kaç karakolu henüz bu yaşımda tek başıma keşfetmiştim, bu yüzden elbette annem bir gün mutfaktaki kilimi kaldırıp orada daha önce fark etmediğim bir kapağı kaldırıp da aşağıya inince içimdeki keşif perileri resmen halay çekmeye başladılar.

elbette haftada en az iki kez kaybolmayı başaran bir velet olarak evin altına inen bir kapı beni kara delik gibi kendisine çekiyordu. annem yaklaşmamam için sıkı sıkı tembihledi ama zaten tembihleri dinleyen bir çocuk olsam her hafta beni şehrin başka bir köşesinden toplamazlardı.

tabi ben kıyın kıyın yaklaştıkça annem aşağıdan sesleniyor sakın yaklaşma diye. sonunda açık olan kapağın kenarına vardım ancak aşağısı gözükmüyor, karanlık. ben aşağıyı görmeye çalıştıkça eğiliyorum, ben eğildikçe garip anam bağırıyor... en sonunda tabii annemin çığlığı ile kendimi yerde buldum. yaklaşık bir buçuk katlık mesafeden aşağıdaki kömürlerin üzerine uçmuşum.

tabii kafayı gözü yardık ama sonuç olarak amacıma ulaştım! aşağıda ne varmış görmüş oldum. kömürler de şöyle miyazaki karakteri olaydı tam süper olacaktı ama yapacak bir şey yok.

avucumun içinde var bir tane, içine kum ve taş girmişti. ne zaman baksam hem acısını hatırlarım hem de insanlara yüksekten bakmamak gerektiğinin önemine varırım. allah çarpıyor arkadaşlar.

küçükken bisikletten düşüp kaşımı yarmıştım o zamandan beri çizikliyim şunun doğal hali büyük başarılarımdan birisi.