normal sözlük yazarlarının okuduğunda ağladığı kitaplar

sefiller

fareler ve insanlar. bitirdiğimde ağlamıştım ve hâlâ ne zaman okusam ağlarım. george bir yüreğin yapabileceği en büyük fedakârlığı yaptı ve geçen onca seneden sonra bile daha ağrına rastlamadım. george tanıdığım en iyi dosttu.

kürk mantolu madonna

rüzgar gibi geçti. ve bir cok kitap. okurken çok içinde hissediyorum kitapların. bazen heyecanlanıp nefesim filan daralıyor ara vermek zorunda kalıyorum.

ağlamıyorum ama gözlerim ara ara yaşardı.
şu an okuduğum kitap. anawliz yapıyoruz burda.
eh bazı yerleri duygusal olarak zorluyor hepsi bu.
daha öncesinde hatırlıyorum 1-2 kitap'ta ağlamış olduğumu ama neydi hiç hatırlayamıyorum ya. küçüktüm ama. deli gibi kitap okurdum her gün ya.

angelanın külleri

yazar: mehtap soyuduru çiçek
kitap: yolcu

sefiller- jan valjan’ın ölümü

kürk mantolu madonna

şeker portakalı.sekiz yaşımda okumuştum ve beni kelimenin tam anlamıyla allak bullak etmişti.son sayfalarını ne kadar acı çekerek okuduğumu hala hatırlıyorum,resmen içim parcalana parçalana ve durup ağlayip ağlayıp sonra okumaya devam ederek bitirmiştim o son sayfaları.hala daha o gün içimde biraktigi o iç sizlamasını hissediyorum sonunu düşündükçe.şeker portakalı aşırı değerli bir kitap;şu hayatta belki de en sevdiğim kitap.ama cidden çocuk kitabı değil yahu!çocuk kitabıyla hiçbir ilgisi yok.resmen travma yasatmisti bana o gün ve hala her şeker portakalı dendiğinde hem kitabın guzelligini hatırlarım hem de içim milyonuncu kez sızlar.bence şeker portakalı'nı herkes okumalı,çok şey öğretecek bir kitap ama çocukken değil.ayıptır söylemesi;kitap boyunca pek çok sahne ve hatta sırf son sayfaları bile insanın ağzına etmeye yetiyor çünkü.yetişkin insanın bu arada.çocuklara bildiğim travma.

çok var onları yazamam. en son ağladığımı yazayım.
küçük şeylerin tanrısı

"canım arkadaşım" beni çok üzmüştü

gülünün solduğu akşam.

kötü çocuk

ve dağlar yankılandı, yaban muzu

sineklerin tanrısı, tam cümleyi hatırlamıyorum ama son sayfada biyerde ağlamıştım

goriot baba beni çok etkilemişti, öldürmek için mükemmel bir gün kitabının sonu bir film edasında gerilim vermişti bana ve açıkçası duygulandırdı da.

uçurtma avcısı
filistin sabahları

yılanı öldürseler. yemin ederim kanım dondu ama bir yandan da boğuldum ağlamaktan.