normal sözlük yazarlarının sevmediği özellikleri

çabuk alışmak, alıştıklarımdan vazgeçerken zorlanmak.
kurduğum bağı koparamamak.
sevdiğim bir insandan, izlediğim diziden, severek okuduğum bir kitaptan,
sahiplendiğim hayvandan kopmak benim için çok zor. derin bağlanmak ve bağımın hep sürmesini istemek. bitişlere tahammül edememek. her insan gibi her hangi bitişten sonra normale dönsem de, derin özlemler çekmek. geçmişi özlemek. gelecekte de biraz geçmişi istemek.
seneler de geçse, geçmişte mutlu eden her ne varsa "şu an" ın içinde hatırlayıp olmadığı için hüzünlenmek.

mesela biri derdini anlatınca, ben onu dinlemekle kalmıyor, ciddi ciddi dert ediniyorum kendime. normal insani bir davranış gibi gelebilir ama değil dostlar..
derdini anlatan bile derdini unutmuş, normal hayatına dönerken ben hala onun için dertleniyorum. bu kötü. bu yıpratıcı..
hayat zaten herkes için bir şekilde zorken, bu kadar düşünmek doğru değil.
ama işte gönül bağı kurduğumuz herkesten sorumluyuz.

lütfen mutlu olunca da paylaşın, paylaşın ki bu da çoğalsın içimizde.

bana kötü bir şey yapıldığında "ben güçlüyüm, atlatırım" deyip üstünü kapatıyorum. aynı durum karşı tarafa yapılmışsa onun için üzülüyorum, destek oluyorum. kendime karşı biraz sertim sanırım. sonra hepsinin acısı çıkıyor tabi ki. duygular canlı canlı gömülmemeli. bunu yaşayarak öğrendim maalesef. ınsan en başta kendine şefkatle yaklaşmayı öğrenmeli.

sabırsız ve takıntılı olmak

dengesizliğim..

benim için her şey ya siyah ya beyazdır. bu huyum çok kötü, bu ak, bu kara diye yargıyı basarım ve yoluma bakarım. ama hayat böyle değil hayatta hiç bi şey böyle değil, hepimiz grinin tonlarını yaşıyoruz.

bazen her şey üst üste biniyor. sıkışıyor gibi oluyorum. sanırım sabırsız davranıyorum bazı kararlar alırken.

tahammül seviyem sıfır. (genel)

inadım inat güvercinim iki kanattır.

panikselleşmek.

sinirlenmem gereken konularda fazla sakin olmam, bağırmam gerekirken susup kenara çekilmem ve insanların sabırını sınamam.

üst düzey alçak gönüllülük.

çok kolay ağlıyorum..

sinirlenince ağlıyorum, pek zeki değilim, dış görünüşümü aşırı önemsediğim için özgüvensizim, yaşıtlarımla konuşurken geriliyorum, çok üşengecim, bana değer veren insanlara az değer verip beni takmayan insanlara olması gerekenden fazla değer veriyorum.
şu an aklıma gelenler bunlar. sevdiğim özelliklerimi saymam daha kolay olurdu sanırım. olsun yine de hayat devam ediyor yihu.

bazen çok saçmalayabiliyorum

mutsuz olunca kendime zarar vermek istiyorum. canımı daha çok yakmak
bir de her şeyi bırakıyorum dünyanın sonuna gelmişim gibi. dünyanın dışına istiyorum kendimi

abartmak, her şeyi abartmak

erteliyorum lanetlenmiş gibi.

geleceği gereğinden fazla düşünerek içinde olduğum andan keyif alamamam. bunu yaptığımı fark edeli 1 ay oluyor, ilerleme katettiğimi düşünüyorum fakat tam olarak çözebilmiş değilim. düzelicez be, şu olaylar bi bitsin.

her boku en iyi benim bildiğimi sanmak başı çeker.

tabiii çevremdeki kimse hiç bir şeyden anlamaz, en iyi ben anlarım. her şeyin en doğrusunu ben yaparım ve ben bilirim. benden olmayan ve benim gibi düşünmeyeni sonuna kadar boklarım.

bugün cips al dediğim arkadaşımın ruffles alması ile bi on dakika estim gürledim. ''hayırdır bu ne, damağını mı aldırdın ?'', ''ne gerek vardı evde yağ var tuz var ağzımıza dökerdik'' gibi cümlelerle herkesin içinde hiç susmadan söylendim. ya olm. lan ruffles dünya çapında kabul görmüş milyar satan bir cips. yani sen beğenmeyebilirsin. millete yumuş buyuracağına s***ir git kendin al o zaman.. adamın bir cips yüzünden kalbini kırdık.

ama abi ruffleste yemezsin yaa asjdahdjahdha. cips deyince benim aklıma doristoslar ve pringles geliyor. iki üç tane alırsın, bir tanede zevksizler için ruffles çakarsın onu anlıyorum.*