normal sözlük yazarlarının sevmediği özellikleri

hayata karşı keskin sınırlar. hataya karşı tolerans göstermemem.

yazarken daktilo gibiyim konuşurken hebele hübele:))

senelerdir sözlük sitelerinde takıldığım için her şeyden az çok bilgimin olması. her muhabbette istemsizce bildiğini anlatmak. karşı tatafa daral ggetirmek. bir insanın her konuda fikri olamaz çünkü. ama oluyor yani ben napim.

mükemmeliyetçiyim. bu çok kötü. çoğu zaman mükemmel olmayacaksa hiç olmasın kafası yaşıyorum.

canım sıkıldığında yüzüme ve sesime anında yansıması.

hepsini sayıp sayfalarca yazmak istesem de o kadar üşendim ki şu an. bir de insan kendini gömmeye başladı mı durduramıyor. en azından ben durduramıyorum. böyle anlarda bende olmayan bir takım kötü özellikleri de kendime yakıştırıp dertleniyorum bir de. o yüzden sadede gelip bazı kötü özelliklerimden bahsedeyim; azmim yok.

hiçbir konuda azimli değilimdir. sıkılmam belki ama üstüne de düşmem. bunu ister iş hayatı olarak düşünün, ister okul, ister insani ilişkiler. ben azmedip başarmadım hiçbir şeyi. ya zaten başarabilecek donanımdaydım ya da vazgeçtim.

bazı insanlar kendilerini aşarlar, mevcut özelliklerinin üstüne koyup ilerler ve istedikleri neyse elde ederler. ben ise hali hazırda neysem oyum mantığıyla bakar, elde edebildiklerimle yetinirim. eğer ki bende azim denen nane olsaydı belki de çok başka yerlerde bambaşka bir çevreyle ortalama üstü bir hayatın içindeydim. tabi söylem beni ikinci kötü özelliğime götürüyor; kendini zeki sanmak.

kendini zeki sanmak tembelliğin en kestirme halidir. çünkü zekisin ya hani, herkes 5 çalışırken 10 okurken sana 1 hadi bilemedin 2 kere yetiyor ya, hah işte o iş öyle değil. yetmiyor, yetmediğini de karşılaştığın ve çözmek için zekanı kullanman gereken ilk problemde anlayacaksın.

kin güdememek

tez canlı olmak,aniden parlamak-sinirlenmek.

ben her enrty'i beğenmek istiyorum.

(tabii küfür, cinsiyetçi söylemler, sığ düşünceler, vb. içermeyenleri)

ağlıyorum ya.

bakmayın güçlü gibi görünmeye çalıştığıma.

ota çöpe ağlıyorum. gerekli, gereksiz ağlıyorum.

moralim bozulunca, canım sıkılınca, bazen gücümün yetmediği anlarda, filmlerde, arada reklamlarda, hatta çok sinirlendiğimde hep ağlıyorum.

herhangi bir sağlık sorununa yol açmayacağını bilsem gözyaşı kaynaklarımı aldırırdım. o kadar usandım kendilerinden ama ne mümkün.

her konu hakkında bir fikrim var.

bazen çok sabırlı olmak .özellikle yıldıran insanlara karşı.

takıntılı olmaktan nefret ediyorum. gamsız biri olma isteğim geçmiyor.

özgüvensiz olmak dışlanma korkusuna sahip olmak

taş gibi kaya gibi sabrım varmış benim valla. kendimle gurur duydum. bir daha mı. severler.

duyguları çok belli eden bir yapıya sahip olmak.

utanınca kızarır,
sinirlenince ve heyecanlanınca ellerim titrer, sesim incelir,
haksızlığa uğrayınca kendini kaybeder,
üzülünce hüngür hüngür ağlar,
sevinince şapşal şapşal gülmekten kendimi alamam.

ne söyleyeceksem insanların suratına söylemek.

fevrilik.

insanları kırmamayı isterdim. daha doğrusu onların benim onları kırmaya maruz bıraktıkları için üzgünüm. bana bunu yaptırmamaları lazım. ben insanları kırıp dçkmek üzmek istemiyorum ama onlar öyle bir şey yapıyorki onları üzmezsem ben üzüleceğim.

olur olmaz şeyleri kafaya takmak. rahat insanları görüyorum işleri hep rast gidiyor.

ertelemek.