ölmek

nasıl da tutkulu bir kelime...

bazıları için korkulan. bazıları için akıldan kovulan. bazıları için bir hiç.
bazıları içinse sabırsızlıkla beklenen...

kavuşmaktır da sizden önce gidene

övülecek bir yanı yok. olduğunu düşünenler mutfağa gidip gazı açabilir.

im laying on the floor
drowning in my red tears
smells like metal
smells like pain
smells like suffer
its finally cold
but im drowning in my warm blood
my heart is hurting so much
i couldnt bear that, im unconscious now
they cant smell it, they are distant to me
im
im just so sorry

hasta hissediyorum
yorgun hissediyorum
bitmiş hissediyorum
sıcak. çok sıcak.
beni tamamen kaplıyor.
nerede soğuk? nerede tekillik? nerede huzur?
ölecekmiş gibi hissediyorum.
keşke.

yerde eriyorum.
yok oluyorum.
acınası, ama önemli mi?
teşekkür edecek bir şey kaldı mı?
...
her şey bitti.

biraz tavan, biraz ip...
ölmek ne kadar cazip!

bir türlü başaramadığım..

sonsuz huzur.

son şarkı.

unutulmak da güzel, o zaman kendini buluyorsun ve hatıraları hatmediyorsun. yalnız olmak da aynısı, yanlış kalpte mahkumiyetse, doğru çöldeki özgürlük falsafhası.

filistinli şair mourid barghouti nin şiiri.

yataklarımızda ölmek de iyidir
temiz bir yastıkta
ve arkadaşlarımızın arasında.
bir kez olsun
ellerimiz göğsümüze kapanmış,
boş ve solgun,
çiziksiz, zincirsiz, bantsız
ve belgesiz ölmek iyidir.
temiz bir ölümle ölmek iyidir,
gömleğimizde deliksiz
ve kaburgalarımızda delilsiz.
yanağımızın altında kaldırım taşı değil, beyaz bir yastıkla,
ellerimiz sevdiklerimizin elleri arasında,
çaresiz doktorlar ve hemşireler etrafımızda,
arkamızda zarif bir vedadan başka hiçbir şey bırakmadan,
tarihe aldırmadan,
dünyayı öylece bırakarak,
bir gün bir başkası onu değiştirir diye umarak
ölmek iyidir.

ıt’s also fine to die in our beds
on a clean pillow
and among our friends.
ıt’s fine to die, once,
our hands crossed on our chests,
empty and pale,
with no scratches, no chains, no banners,
and no petitions.
ıt’s fine to have a clean death,
with no holes in our shirts,
and no evidence in our ribs.
ıt’s fine to die
with a white pillow, not the pavement, under our cheek,
with our hands resting in those of our loved ones,
surrounded by desperate doctors and nurses,
with nothing left but a graceful farewell,
paying no attention to history,
leaving this world as it is,
hoping that, someday, someone else
will change it.