ona bir şiir bırak

* / *

öyle bir ilkyaz ol ki korkut yaprakları,
öyle bir son yaz ol ki tut yaprakları,
sararıp dökülürken güz rüzgarlarında,
ardında savrulsunlar, unut yaprakları.
sevinçlerinde onlar vardı, hüzünlerinde onlar,
seninle yeşerdiler, seninle soldular..
olsunlar senden sonra da umut yaprakları.

- umut yaprakları, özdemir asaf

bir çift meme ozleminde seni aramak var ya,
bu hep böyle, böyle gider mi ?

"seni görünce dünyayı dolaşıyor insan sanki
hani etiler'den hisar'a insek bile
bir küçük yaşındasın, boyanmış taranmışsın
çok yaşında her zamanki çocuksun gene
ben seni uzun bir yolda yürürken görmedim ki hiç."

gül

kışın açan bir beyaz gül,
meydan okur ya soğuğa:
var olmuştur bir kere;
vurulmuştur mührü varlığa.
işte öyle meydan oku kedere!
tebessümün, bayrağın olsun:
direğinin dibinde, zalimin kara kalbi;
başında, sulha açılan bir pencere.
yazsın üstünde;
biz, barışın hayaliyle yaşadık.

onu aylar sonra gördüğümde yazdığım bir şiir vardı. hiç beklemezken bir anda merdivenlerde gördüğüm. hayatımın bir anlamının olduğunu düşünmüştüm. onunla karşılaşmak ilahi bir olay olmalıydı. ne de olsa olasılıklar bu kadar düşükken biz yan yana gelmiştik. hesaplamaksızın ve kendiliğinden.
ne komik düşüncelermiş bunlar diyorum şimdi. neredeyse ayda birkaç kez görüyorken onu ve bilirken bunda hiçbir ilahi sebep olmadığını. aynı kurumda çalışırken ancak artık hiçbir önemi olmazken.
aşk bitmez ancak derinlerde kalır. kırık bir umut olarak derinlerdesin.
bıraktığım şiir mi? okudum bir şeyler. kendi kendime bırakmış olayım.

turnam bir gün bırakmıyacağım peşini,
sen nereye, ben oraya, adım adım
insan sevdikçe iyileşiyor artık anladım..

.
.
.

bir gün bu kapıdan sen gireceksin
biliyorum
ergeç bu bekleyişin bir sonu gelecek
yıllarca sonra
öldüğüm gün bile gelsen
bütün bu bekleyişlerimi ve öldüğümü unutup
çocuklar gibi sevineceğim
kalkıp sarılacağım ellerine
uzun uzun ağlayacağım
**

bu satırları okurken fazla acele etme
gözünü çarptırıp da bir piksel sıçratma
sıçratıp da ben etme yüzüne
...
(bkz: posta gazetesi şiir köşesi)

hep böyle çocuksu mu bakar senin gözlerin?
hep böyle içinde uzak bir işik mi yanar?
bakişlarinda beni dinlendiren bir şey var;
kiyisindaymiş gibi en sakin denizlerin...
bir yelkenliyim şimdi ben senin limaninda
firtinalardan geldim sende dinleniyorum.
bu huzur, bu sessizlik hiç bitmesin diyorum;
en eşsiz dakikalar sürsün senin yaninda...

hiç yumma gözlerini, işigin eksilmesin,
gündüzüm aydinligim, ipek böcegim benim!
güz bahçemde açilmiş o son çiçegim benim!

yorgun kalbim seninle elem nedir bilmesin;
ayirma gözlerimden çocuksu gözlerini,
o sakin o yalansiz, o kuytu gözlerini. *