pazar banyosu

birisi küçüklüğüm demiş. beni de validemin yıkadığı zamanlar geldi aklıma. eskiye gittim. sarılalım.

.

kanımca aslen, soba vs ile suyun ısıtılmak zorunda kalındığı, duş almak teriminin çok lüks kaçtığı zamanlardan kalma bir adettir. en azından haftaya temiz başlama ritüelidir.

günümüzde banyo yapmak için merasim veya adet geliştirmek gerekmemektedir. gerçi bu gidişle su kaynakları tükendiği için benzer bir şekilde haftanın sadece bir günü banyo yapmak adeti edinilmesi yakın zamanda gerekecek gibidir.

hanelere haftanın sadece belirli günleri ve hatta saatlerinde su verileceği, herkesin parasını verse bile kafasına göre harcayamayacağı zamanların geleceğini görmek için müneccim olmak gerekmemektedir.

dileyenler farklı bir apokaliptik yaklaşım için (bkz: su dünyası) adlı filmi de izleyebilir.

bir pazar banyosu bizi nerelere getirdi azizim…

yeni bir hafta başlıyor banyosudur. hem keyif verir hem hüzünlendirir. küçükken de yıkanır hemen doğalgaz sobasının yanına otururdum. televizyonda yanlış hatırlamıyorsam behzat uygur’un şu an ismini hatırlayamadığım programı. özlendi mi çok özlendi. *

bize ne yar* banyosudur.

yeni bir haftaya başlangıcın ilk adımıdır. bir sürü yeni hedefler düşünülür o anda, ta ki sabah uyanana kadar.

ilkokul ortaokul ve lise döneminde uygulanan banyo şekli.

olm o evde banyo yapmak için kazan yakılan dönemde kalmadı mı?

her türlü duyguyu içerisinde barındıran bana göre en nostajik eylem.
bir yandan ertesi gün ki iş veya okulun sitresi diğer yandan tüm haftanın kirlerini dökmenin verdiği huzur hissi tabi bide sobanın başında ısınıp kuruyosan yemeyipte yanında yatılacak eylem

çocukluğumda pazar günlerinden nefret etmeme neden olan birkaç eylemden biridir. alışkanlık olarak her gün sabah uyandıktan sonra ve gece yatmadan önce duş alan biri olarak pazar günleri banyo yapmak hala içime bir sıkıntı davet eder.

pazar sabahları babamın bize zorla izlettiği ve kahvaltı mı ediyoruz yoksa bir toplama kampında çile mi dolduruyoruz anlamadığımız pazar konserleri olurdu. sonra annemin ütü masasını soba yanan tek oda olan oturma odasına getirmesi ile içimizdeki sıkıntı artardı zira ütüden sonra banyo vakti gelirdi. çok küçüktük ama işkenceyi anlayacak kadar da bilinçli idik.

ütü masası kalkıp bakır leğen gelince ve sobanın üzerinde ısınana su soğuk suyla ılıştırılınca işkence başlamak üzere olurdu ve abi olarak ilk kurban ben olurdum. suyun ısısı annem tarafından mükemmel ayarlanmış olsa da ilk anda bir çığlık kopardı ve bu çığlık kalıp hacı şakir sabununun kafamda çıkardığı tok sesle bastırılırdı.

benim keselene keselene yepyeni bir insan haline gelmemden sonra bir havluya sarılıp asker bavulu gibi bir köşeye atılmamla sıra kardeşime gelir, o da aynen benim yaşadıklarımı yaşardı.

ne zor günlerdi. ne güzel günlerdi.

valla 1 saat önce yaptım,saçımı bile boyadım. kıyafetlerimi hazırladım çok şık olacağım yarın işe giderken.

çocukluğumuz da okula giderken her pazar klasikleşen aktivite :)

ilkokul dönemi.

80'lerde çocuk olanların iyi bildiği bir nostalji.
tüm ev buhar kazanı gibi olurdu.
yaş sırasına göre yıkanırdık.
ilk en girerdim.
ey gidi.

asıl garip olan bu işin sadece pazar akşamı olmasıydı. acaba kokmuyor muyduk.

birazdan gireceğim. gelenekçiyiz.

pazar banyousundan sonra bizimkile, sonra parliement sinema klubü.

sıcak suyun kalmaması şokuyla yapamadığım banyo.dermisim yaptım kaçar mı?(gülücük)

şahane pazar eşliğinde sobada kestane ve mandalina kabuklarıyla daha bir güzel olan etkinlik. gözyaşım pıt.