rahat vermeyen mağaza çalışanı

onun da eli mecbur ne yapsın.

işimiz bu kardeşim ne yapalım yani? zaten üç kuruş prim alıyoruz onu da çok görmeyin be.

sürekli peşinde dolaşan çalışandır.
sürekli buyrun, ben yardımcı olayım diyerek arkandan ayrılmaz. benim elim ayağım tutuyor, bir rahat bırakta istediğim gibi dolaşayım, istediğim gibi alışveriş yapayım yahu. insanlara bir rahat verin. zaten soracak bir şey olursa o kişi sana sorar. açıkcası insanları alışverişten soğutan çalışandır. bunların birde acayip acayip ürün satmaya çalışanları mevcut. *

soyunma kabininde kıstırmadığı sürece katlanılabilir. aslında o da fena fikir değilmiş.

insanı alışverişten soğutan çalışandır.
(bkz: hedeflenen minimum satış kotası)
(bkz: prim)

kendimi hırsız gibi hissetmeme sebep olandır. yapışık ikiz gibi davrananları yüzünden ellerimi neredeyse başımın üstünde kenetleyip dolaşacam...

ama bi de, tükkana müşteri girdiği halde, kasa başından kalkmayıp ve dahası içine gömüldüğü telefonundan bırak gözünü tek kirpiğini bile kaldırmayan türü de var, onlara da ayrı bi gıcığım.

girişte merhaba derim, bakarım ki oralı değil, ben tükkanın ışıklarını yakmaya zahmet etmedikleri karanlık dehlizlerine doğru ındiana jones gibi bi kaç adım daha atarım, hala bi hareket yok o telefonu tutup gözüne sokasım gelen çalışanda, gerisin geri döner, önünden geçerken de merhabamı geri aldım der çıkarım.

turkiye'deyken vardi bunlardan cok. sadece satisla ilgili olmayabiliyor. ankara'da, karanfil sokak'ta bir hediye dukkanina girmistim. alacak pek bir sey de bulamamistim. farkettim ki satici kadin 3 adim gerimden ayrilmiyor:

- affedersiniz de ne yaptiginizi saniyorsunuz siz?
- anlamadim beyefendi.
- neden pesimden ayrilmiyorsunuz? ben ihtiyacim olursa size sorarim.
- patron oyle istiyor. cok hirsizlik oluyor.
- hirsiza mi benziyorum?
- yok estagfurullah da, uygulama bu.
- soyleyin patronunuza, bu iste ne yaparsaniz yapin hirsizlik payi bir isletme gideridir. kameraniz var mi?
- yok.
- patron az yesin, kamera alsin. size de yazik boyle ordek gibi musteri pesinde gezilmez. zaten alinacak kadar iyi bir mal da yok burada. kolay gelsin.

manyak manyak isler.

işe olan ihtiyacı ile müşteriye bakın, ürün sattırın diyen patron baskısı arasında kalmış olabilir.

pazarlamanın yerlerde sürünmesini sağlar.

bırak artık peşimi,gezip gezip hiçbir şey almayıp çıkıp gidicem işte.

eski sektörümdür kendisi ve sinek gibi milletin peşinde gezmezdim aksine çağırıldığımda giderdim iyi de ciro yapardım. bu yüzden de ünlü müşterilerim de vardı.

şimdiki satıcılar ya da mağazacılar gelip geçici gözle işe baktığı için ne denirse robot misali onu yapıyor insiyatif alma ya da kendi fikrini ortaya koyma yok çünkü meslek gözüyle bakılmıyor bakmıyorlar da eğitim desen zaten yok.

o yüzden tepki de göstermem kızmam da.

şehrimizde reklamları çok dönen bir kıyafet mağazasına gittikten sonra kıyafetlere yanaşmamız ile elemanın bize yaklaşması aynı hızda oldu.
reklama harcayacağınız parayı elemanların eğitimine harcayın ben bir mağazaya girdiğimde özgürce bakamazsam kıyafetlere ne anladım mağaza kurmandan o zaman dükkan aç.

böyle durumlarda ya mağazayı terk ederiz ya da "kendim bakmak istiyorum, ihtiyacım olursa size sorarım" deyip iletişimi keseriz.
ideal olanı; çalışanın müşteriyi gözlüyle takip etmesi ve kendisine ihtiyaç duyulduğu zaman yaklaşmasıdır. ya da mağaza içinde kolay görülebilir, ulaşılabilir noktalarda iletişime açık halde bulunmasıdır. yardım gerektiğinde peşinde dolandıran ve ısrarla göz teması kurmayanlar da çok.

bir şey alacaksamda asla alamıyorum, çok tedirgin hissediyorum kendimi. ve yorumlarına da inanmıyorum.

gerilmeye gerek yok yardımcı olmak için varlar yardım istemiyorsanız dile getirirsiniz onlarda sizden uzaklaşır. onlarında canına minnet sonuçta.

hem bir şeyler düdüklemenizin önüne geçmek istiyor, hem de patronu boş kalmasını istemiyordur.

bir tükana gittiğimde, eyle oldu mu ben söylüyorum. bakacağım, beğeneceğim, para çıkarsa alacağım.

o da meraklıydı zaten milletin ağız kokusunu çekmeye.adamlar iki satış yapsam da maaşı yükselteyim derdinde .mağaza ve avm çalışanlarının işi zor bayram yok seyran yok, hafta sonu mu başı mı belli değil allah kolaylık versin. teşekkür ederim ben bakınıyorum sadece diyerek uzaklaşırım ısrar eden olursa da genelde.

ben direk:” bakıyorum ihtiyacım olursa sizi çağırırım.” diyorum. baskı ve kontrolü hiç sevmiyorum özellikle alışverişte mecburiyet hissi hevesimi kaçırıyor.

ulan siz hiç mi yaz aylarında, üniversiteye giderken falan en kötü ihtimalle part-time böyle işlerde çalışmadınız. hiç mi bir fikriniz yok? bu insanlar size bayıldığı için, illa bir şeyler satmak için veya hırsızlık tehlikesi için peşinizden gezmiyor. tamamen yöneticilerinin uyguladığı satış baskısı nedeniyle bunu yapıyorlar. emin olun onlar sizden çok daha fazla rahatsız oluyor bu durumdan.

yapmanız gereken kibarca "aradığım bir şey yok, biraz kendim mağazayı gezmek, görmek istiyorum, teşekkür ederim" deyip geçmek. bu kadar yani. asgari nezaket ile bu durumu idare etmek mümkünken her yerde "poff satış danışmanları da salmıoo" gibi insanlıktan nasibini almamış yorumlar yapıyorsunuz. ayıptır.