sabah kalkıyorsun yıl 1980 olmuş

"anneciğim çok hastayım, bugün okula gitmek istemiyorum, öğretmenimizin verdiği okuma fişlerini evde çalışıp, defterime yazacağım, söz veriyorum, ne olur okula gitmeyeyim... "

bu satırları yazan, sözlük yazarının, okuma yazmaya yeni başlamış hali ve artık hayatta olmayan annesi ile yaşamış olduğu diyalogtan bir bölüm...

içimde buruk bir özlem olsa da, 1980 yılına uyanmak istemezdim, tam da bu nedenden dolayı.

sabah gözlerimi açıyorum. takvim 1980 yılının mart ayını gösteriyor. martın 14'ü. başımın üzerinde toplanmış kalabalığa mağrur bir edayla bakıyorum. dudaklarım aralanıyor; herkes heyecanla tarihe geçecek o sözü bekliyor. kaderin hükmü iki dudağımın arasında ve ben büyük harflerde haykırıyorum: ınga!

malum kişinin futbol ateşi sönmesin diye ne gerekiyorsa yapardım.
ne gerekiyorsa.

ver elini amerika. o zamanlar millet şarkılar yazıyordu amerika’ya.

içinde vitamin olarak bulunduğum portakalı babamın yemesini bekliyor olurdum.

ilkokula yeni başladığım yıl. çok sıkıntılıydı. darbe öncesi ayrı sıkıntı, sonrası ayrı sıkıntı. tepemizden mermilerin geçtiğini, sağcı solcu kavgasından çöp atmaya çıkmaya korktuğumuzu çok net hayırlıyorum. ve sonra sıkıyönetim..şimdi kenan evrene ağız dolusu küfür eden yeni yetmelerin anaları babaları ayaklarına kapanıyordu kenan evrenin minnetkarlıktan. sevmeyenlerde zaten o sağcu solcu muhabbetlerinde başrol oynayanlardı. arada çok kuruda yandı ama öyle bir ortamdı ki, ona bile şükür ediyorduk. bu işin bir kısmı. ama diğer yandan, umut vardı, hayaller vardı.
...
şimdi bakıyorum, emin olun seksenlerden kötü.. çünkü insanlarda umut bırakmadılar, hayallerini çaldılar. o zaman nasıl sağcı solcu vardıysa, bugünde akp ci ve diğerleri var.

o yüzden, seksenler türkiyesi mi, bugünkü türkiye mi desen,, o günkü derim.insanların hayalleri, umutları, aşkları, sevgileri olduğu seksenler.

12 eylül akşamı ise solcular ile ülkücülerin içinden geçilmiş açarım rakıyı kenan evren e kadeh kaldırırım.

daha doğmama çok var yani hehe.

hangi ay? kasım'dan önceyse ben yokum.

ben yoktum o zamanlar, ama 12 eylül sabahı en ücra köyde bile sokakta asker olduğunu duydum.
12 eylüle kadar en turistik yerlerimizi kirlenmemiş ve içine edilmemişken gezmeye çalışırdım. 11 eylül akşamı ücra bir köye gider sabaha asker gelecek mi diye beklerdim.
gelmezse hemen köyün gençlerinin örgütleyip… şaka şaka. ondan sonra geri dönmenin yolunu arardım

o vakitler beyrut'ta bir portakalın içinde idim. lübnan karışınca babam gurbetten dönecek, üç vakte kadar bir bakış olarak annemin kirpiklerine değecek, dut ve mahlep kokulu bir kasrın bin yıllık taş odasında, masara mevsiminde doğacaktım.

babam bile 2 yaşında olacağı için benim portakalda vitamin dahi olamayacağım durumdur.

yani bu tarihte annem 8, babam 16 yaşında olduğuna göre ben mikroskobik bir canlı olmanın tadını çıkarayım *