sakarya

düğüne ‘cemiyet’, somun ekmeğe ‘baston’, belediye otobüsüne ‘belediye’, patlamış mısıra ‘pıtpıt’ diyen hafızlar şehri. çok farklı ırk ve millet bulundurmasına rağmen ırkçı olmayı nasıl becerdiğini anlayamadığım akp kalesi. insanları olmasa şehrimi çok seviyorum aslında.
(bkz: sakaryaspor)

çoğunun yüzünü hiç görmesem bile yüzlerce kardeşimin olduğu şehir.

tatangalar'ı bekliyor gürsel aksel, kolkola yürüyeceğiz yalı' da..

nefret kusmak veya genelleme yapmak istemem ama türkiye'nin en rezil şehridir.nerede patileri kesilen kedi köpek görseniz sakarya karşınıza çıkar.tefecisi,yobazı bitmez.en kötü araba kullanılan şehirde denebilir.bu kadar ayak takımı insan nasıl tek bir şehirde toplanmış hayret.

yobazlığın başkenti.

benim için kürkçü dükkanıdır. dönüp dolaştığım yerdir. sanırım hep kalacağım yer olacaktır.

konya'ya yobaz diyen sakarya'yı görse konya'ya dönüp toprağı öper başına koyar. ikisine de zamanında gitmiş görmüş biri olarak söylüyorum.

dostumuz yaşadığı şehir.

merkezin bazı yerlerinde bisiklet kullanan ihtiyar amcalardan bol bol karşılaşabileceğiniz şehirdir. öte yandan ilçelerinde de motosiklet kullanımı epey yaygın.

sevdiğim bir sürü insan orada yaşadığı için sık sık gittiğim, yıllarımın geçtiği şehir. aslında çok sevdiğim bir yer ama insanları beni zamanla şehirden soğuttu. bağnazlıkta master yapmış insanları barındırıyor maalesef. gittiğim zamanlarda sevdiklerimi, çiçekleri böcekleri görmek güzel ama bu şehirdense istanbul’u bile tercih edebilirim.

içinde yaşayan herkes yobaz değil. depremde bile terketmediğimiz şehrimiz. coğrafyası harikadır . istanbula yakın olduğu için ve sanayisi gelişmiş olduğu için dışarıdan çok göç almıştır. bunun da o sayılan kötü özelliklerinde etkisi vardır.

bu cok sevilen islamci imarcilarin yazliklarinin bulundugu sehir.
son 5 bilemedin 6 senesi var, yakinda oranin da gecmisini uzerler.

doğa ve şehir yaşamının iç içe olduğu nadir şehirlerden biri. etraftaki bağnaz insanları takmadığın ve kendin gibi üç beş arkadaş bulduğun zaman asla ayrılmak istemezsin .

fırat derim. aklıma her sakarya dendiğinde fırat gelir. hayatım eski türk dizileriyle geçmiş herhalde. eh boşa yaşıyoruz normaldir.

türkiye'nin en kalabalık yirminci şehri. 1milyonu aşkın nüfusa sahiptir. en tanınan ilçesi adapazarı'dır herhalde.

memleketim. havası nemden geçilmez. dışarı çıkar yarım saat yürürsünüz eve döndüğünüzde, beni kim dövdü dersiniz.

sevgili memleketimin turisti bile olamadım hiç.yılda iki kere toplanırdık akrabalarla ama gezmeye mi gideceğiz hasret mi gidereceğiz arkadaş!(haklı isyan)
yıllaar yıllaaaar sonra tren ile geleyim dedim meğer ne yeşili varmış be!*
beni köyümün yağmurlarında yıkayın.

gelin bir ıslama köfte yiyelim.2 gün daha buradayım.*

ticaret, tarikat ve mafya üçgeni vilayeti. üçgenin ve vilayetin sahibi devlettir.

ülkenin batısında,
istanbul'a 1 saat uzaklık,
marmara bölgesi,
sanayi şehri,
muhteşem bir doğa,
az katlı yatay mimariye sahip yapılaşma,
3 ana yolun üzerinden geçmesi (tem, kuzey marmara otoyolu, d100),

böyle bir şehir, insan kalitesinde nasıl olur da rize'nin dahi gerisinde olabilir gerçekten bunun üzerine bir sosyoloji tezi yazılır

dört sene kaldığım ve anısız ve hafızam bomboş döndüğüm üniversite şehri. sevemedim. kendini sevdirmedi.
ne çark caddesini sevdim, ne kaldığım evleri.tek bir arkadaşım bile kalmadı o şehirden hayatımda. sanki açıköğretim okumuş da,o yıllarda beynime "sen başka şehirde okudun" telkini verilmiş gibi dört koca yıl.
he anılar var ama başka birinden dinlenecek şehir efsaneleri gibi.
milletvekili gelince dersi iptal eden profesör, aidatları toplayıp kaçan apartman yöneticisi hacı amca.
aklımda kalan net bir anı yok. güzel bir dostluk yok. tek kazancım o dört üniversite yılını aile yanında geçirmemek.
o da bir şey katmadı ya. neyse.
sen seversin belki sorun sende değil bendedir.

başlığı görünce aklıma düştü. severim bu şehri içindeki insanları. fırsat bulduğum ilk an gideceğim yerlerden biri.