şiir kitabı

her zaman elimin altında olan kitaplardır. nazım hikmet, turgut uyar, ahmed arif, orhan veli, özdemir asaf ve nicelerinin kitapları bazen rastgele alır birini rastgele bir sayfadan okurum bir şiir iyi hissettirir.

ağır kitaplar okurken mutlaka yanında okuduğum kitaplardır.
veya bir roman okurken yanında şiir kitabı da okuyorum çok keyifli oluyor.

yazdığım ilk günlerden beri hep yapmayı istediğim, dünyaya bir eser, aileme benden bir yadigâr bırakma özlemiyle yazdığım, kendi kitabımın türü.
elma kokan salon.

eskiden çok sevdiğim birinin gelecekteki vedası için doğum günümde elime tutuşturduğu ahmet telli'nin "belki yine gelirim" kitabı... (gelmedi).

rast gele bir sayfasını açıp karşıma çıkanı okumaktan büyük zevk aldığım kitaptır.

nazım hikmet,orhan veli,cemal süreyya,özdemir asaf, ahmet hamdi tanpınar,cahit sıtkı tarancı, atilla ilhan , can yücel kitapları kütüphanemde durur . bence her şairin kendine ailer üslubu var şiirlerinde yaşanmışlıkları yazmis . yada hayallerinde canlandır diklarini.

ruh haline, gecenin akışına göre kütüphaneden seçilip, rastgele açıp okunan kitaplardır. roman gibi eline alıp arka arkaya okumak olmaz, yüreğin hangi şairin, hangi kitabının, kaçıncı sayfasına sürüklerse orada kalacağın kitaptır.

basılmamış halde belki benim de olabilen kitap türüdür.

arka arkaya şiir okumak doğru değil, bir şiiri okuduktan sonra üzerinde bir müddet düşünmek hazmetmek gerek onu...

konu bütünlüğü olmadan, bir anyadan bir konyadan metinler okumak nasıl bir şey anlamıyorum. overdose olur insan.

en güzel hediyedir. ama daha önce böyle bir hediye almadım.

aynalardan daha sık gördüğüm kitaplardır.
şiir içerirler!

yok sakinim... annem en son kitaplarımı derlemişti... hiçbir şiir kitabımı ben göremiyorum... sövüp kaldırayım diyorum, -yatıyor da kendisileri- kıyamıyorum...

şiir kitaplarım yok... attı herhalde... atar... çünkü "ay bu ne" diye atmışlığı çok...

şiir paylaşacaktım... kitaplar yok... hasbimallahvelikelmetin....

relax olurlar. okunmasi en basit kitaplardir herhalde.

alakasız bir günde bir kafede bana yazarı tarafından bir tane hediye edilmişti. ne kim olduğunu hatırlıyorum ne kitabı belki de eve gelirken yolda attım kaybettim. hayatımda şiir kitabı alıp okumadım bedava verilene bile değer verip saklamadım.

peki ne oldu dersiniz? çok değer verdiğim aşık olduğum bir kadına şiir yazasım geldi oturdum, uğraştım, emek verdim yazdım. altın melek kolye ile beraber şiiri aynı hediye kutusuna koydum. özel bir gün değildi hediyeyi verdim açtı kutuyu üstte şiirin olduğu kağıt vardı onu kenara koydu kolyeyi aldı şöyle bir kaldırdı kendine doğru tuttu bayıldım dedi çok güzel gerçekten, orada dedim birşey daha var senin için şu kolyeyi takar mısın dedi, dedim takarım tabi ama orada.., ya çok güzelmiş hemen takayım bunu, neyse takalım.. geçtim arkasına aldım kolyeyi uğraştım baya tırnağım yok tırnağımı yemişim sıfır tırnak bir türlü açamıyorum kilidi açıyorum tam takıcam kayıyor tık boşa kapanıyor bir daha dene bir daha sinirleniyorum içimden ya diyorum şiiri açıp okuması sonra kolyeyi alması gerekiyordu sanki, neyse taktım kolyeyi zor bela akıllı telefon yok ama kameralı telefon var bir resmimi çeker misin dedi, çektim çok yakıştı çok teşekkür ederim, orada dedim birşey daha var senin için, kağıdı aldı açtı okumaya başladı suratına bakıyorum ne tepki verecek diye çok uzun yazmışsın ben bunu evde okurum dedi hahajsjs.

karma is a bitch! men dakka dukka!

okuyamıyorum. okuyamadığımı bildiğim halde içimden denemek bile gelmiyor. o derece “şiir kitabı sevme” geni yok bende. bir yerde görmüştüm. adamın biri sevdiği kadına atfen şiir kitabı yazmış. kadın yıllar sonra tuğla kalınlığında olan kitabı eline aldığında yüzü her iki dudağı aşağı gelecek şekilde bir ifadeye bürünmüştü. yani “ne kadar malsın ki benim gibi şiirden zerre miktar anlamayan kalasa böyle hiç hak etmediğim tuğla gibi kitap yazmışsın. malım oğlum ben malım” demek istiyordu. ben yine iyim tek tük okuyabiliyorum çok şükür.

her şiir kitabı şairinin kanından canından süzülüp, ömründen eksilerek oluşturulmuştur.

saygıyı hakeder, sevgi ve ilgi ise kişinin tıynetiyle ilgilidir.

elbet herkes aynı tıynette olamaz*.