tahammül edilemeyen insan özellikleri

yalan söyleyen ve hatasını karsıdakine yükleyip vicdanını rahatlatan insandır.

beni, gözümün gördüğü ve aklımın düşündüğünden farklı bir şeye ikna etmeye çalışılması.

"yanlış anladın...", "kastettiğim şuydu..." falan.

hayır arkadaşım, yanlış anlamadım. gözümün önünde oldu her şey. dediğinin de anlamı belli.

bir de "öyle bir şey olmadı/demedim." vardır ki, hafızama hakaret olarak algılarım.

yani elbette herkes gibi bazı şeyleri yanlış anladığım oluyordur ama ekseriyetle kendini "aklama" çalışmasıdır bu yapılanlar.

büyüme evresini fiziken tamamlayıp, zihnen sekteye uğratanlar.

çabalıyormuş gibi görünen ama aslında hiçbir şey yapmayanlar.
kör değilim dostum. seni ben görüyorum, seni ben yaşıyorum

tahammül edemeyeceğim insan özellikleri yok neredeyse, çok sabırlıyımdır.

sol şeritte yavaş ilerlemek.

bunu daha çok direksiyonu 2 elle tutup kafayı ön cama uzatarak araba kullanan ablalarımız yapıyor ya yapmayın şunu allah aşkına.

kesinlikle ısrar. ısrar edilmesinden de ısrar edenden de nefret ederim.

burnu havada kasarlar olur ya. onlarin herhangi bir ozelligi.

samimiyetsizlik.
çünkü samimiyet içerisinde birçok şeyi barındırıyor.
sıkı fıkılıktan bahsetmiyorum, hislerin ve düşüncelerin samimi yani gerçek olmasından bahsediyorum.
birine samimiyetle, içtenlikle yaklaşıyorsan saygısızlık yapmaz, o kişiyi ciddiye alırsın, haliyle güven de vermiş olursun.
hayatta ne olursa olsun habis duygular beslemenin çok yorucu olduğunu düşünüyorum, üstelik en çok o duyguyu besleyene zarar veriyor.
iki yüzlülük belki sadece kısa vadede kazandırıyor, (kazandığını sanıyor) uzun vadede de o insanı çirkinleştiriyor.
samimiyetsiz bir ortamda bulunmam, ordaysam kalkar giderim. zira güvenli değil, huzurlu değil. biri çıkarları doğrultusunda sizi rahatsız ve huzursuz edebilir.
her şeyin içi boşaldı, kimse karşısındakinin değer yargılarını umursamıyor. ona faydası varsa birini kolayca harcayabiliyor bir başkası.
ben buna asla tahammül edemiyorum.
çünkü gerçekten insanın ince bir yeri var ve o yerin dokunulmaz olması gerektiğine inanıyorum.

sabrımızı bir şekilde zorlayanlar. bazen taş olsa çatlar diye düşünüyorsun. o taşları bir şekilde tek tek dağıtmak istiyorsun ama gerek yok diyerek vazgeçiyorsun.

gürültülü olması, tüm varlığıyla.
kapıyı açıp kapatması, bir eşyayı yerinden alıp bırakması, yürüyüşü bile gürültülü olur.
aynı alanda birkaç dk bulunmak dahi rahatsız edicidir.

bakımsız olması.

içten pazarlıklı ve sinsi olmaları elbette.

töngül pidesi sevmemesi.
öyle insan mı olur ya?
ağzı çamur olmuştur onun ıy.

bir gün çevrede görgü tanığı ve güvenlik kamerası olmasına rağmen katil olursam tek sebebi vardır.

ağız şapırtısı.
yemek yerken bataklıkta yürür şapır şapır ağız şapırdatan kişilerin kafasını kesip poposuna monte etmek istiyorum.

öyle çok şey var ki tahammülümü zorlayan.
ırkçılar/faşistler, saygısızlar/kaygısızlar, tembeller, dedikodu severler, zevksizler, çaçaronlar/pespayeler, gevezeler, cimriler, kötü kalpliler/kötü niyetliler, kendine bayılanlar/bilgiçler, taklitçiler, beceriksizler.

saygısız,empati yoksunu, nankör,bencil

nefes alması yeterli zira (bkz: dünyalılardan tiskiniyorum)

marksizme , leninizme yönelen , modern revizyonist , troçkist kırması menşevik
alaşımı , yeni oportünist cephe mensubu olmaları.

dobra olduğunu sanıp patavatsız olan, ses kontrolü olmayan ve herşeye alakasız maydanoz olan...