tahammül edilemeyen insan özellikleri

insanı boşlukta bırakan durumlara sebep olmaları.. gerizekalısınız bence..

genel olarak insanların reklam kokan eylemlerine ve sözlerine oldum olası tahammülüm azdır. ama olsun insandır onu da bir anne doğurdu diyerek yüzüne gülsem de düşüncem bambaşka olabiliyor.
evet kavgacıyım
evet sinirliyim
evet geçinilmezimmm

gözlerinin üstünde kaşlarının olması.

işgüzar
işgüzar
işgüzar

çakma'lık, takdir edememek, farkındalıksızlık vb .... sadece yan etkiler belki de..

gerçekten aptal diyebileceğim, benim bakış açımda, kendimi referans alarak değerlendirdiğimde aptal sıfatını yakıştırdığım insanlara tahammülüm yok. şu an birinin ebesinden başlamak istiyorum güzellik yapmaya... tam aptallık gibi değil de kendisinin kapasitesinin farkında olmayan.. hani anlamadım demekten uzak.. cin olmadan adam çarpmaya kalkan mesela.. gelmiş bana iş buyuruyor.. gerizekalı diye arkasından sövdürmesi olarak ekliyorum..

yani anlamıyorsan anlamıyorum de.. ben anlayamadım siz bir ilgilenir misiniz de.. yok efendim.. kendisi bir iş koşturuyor biz de sanki onun emir eri yani.. delirdim.. deliriyorum.. biraz daha delireceğim..

avam insanlar.

şark kurnazı insanlar.
bir gram sempatim yok bunlara, tahammülüm de yok. gerçek kanlı canlı yaşamımda da yok.

sen başından geçen şeyi anlatırken bak ben de şunu yaşadım denmesi. yakın arkadaşla olur da sadece mecburiyetten okulda işte gördüğünüz insanlara yapmayın be şunu. insan tabiatı tabi birisinin anıları bizim de kendi hayatımızdan bir şeyler anımsatır mutlaka. zaten yoksa çok uzak bir deneyimse empati yapmak zor oluyor. ama yine de saygıyla dinleyip sonra dahil olmak lazım. ben de arkadaşlarıma yapmışımdır. onlardan özür diliyorum burada*.

kendimde bulunan tüm özellikler. (komikliğim hariç)

kendime tahammül etmeye başladığımda her şey daha güzel olacak gibi. bekliyoruz. sabrediyoruz. sabreden derviş olma yolunda emin adımlarla ilerliyoruz. yolumuz uzun, heyecanımız yüksek, gençliğimiz var, gençliğimiz var.

ben en çok manipülatif insanlara tahammül edemiyorum galiba. çünkü onların yanında hiçbir şey olduğu gibi hissettirmiyor. söyledikleri cümlelerin altında başka bir niyet aramaya başlıyorum. yapılan iyilik bile gerçekten içten mi, yoksa ileride kullanılacak bir yatırım mı diye düşünüyorum. bir süre sonra da normal bir iletişim kurmak imkansız hale geliyor. insan sürekli kendini tetikte hissediyor.

ben ilişkilerde en çok samimiyet ve netlik arıyorum. bir insanın her duruma göre fikir değiştirmesi, kişilere göre karakter değiştirmesi ya da çıkarına göre tavır alması bana çok yorucu geliyor. çünkü böyle insanlarda güven duygusu oluşmuyor. ne hissediyorsa onu söylemeyen, söylediğini de gerçekten hissetmeyen insanlarla aynı ortamda bulununca kendim gibi davranamıyorum. darbenin ne zaman ve ne şekilde geleceğini hesaplamaktan sanırım kendim olamıyorum. bu da beni o tarz insanlardan uzaklaştırıyor haliyle..

genellemeleri anlamayan insanlar

çok konuşulması.

insanı dakikalarca kitleyip saçma sapan bir muhabbeti en ince ayrıntısına kadar anlatıyorlar ya, nefret ediyorum o tiplerden. sadede gel be adam. eee, eee demekten çenemiz ağrıdı artık. tekerleğin icadından başlama şu muhabbete, yoldaki çiçeğe böceğe kadar anlatma.

insanlarla dertleșmeyi severim, dertleșmek güzeldir. o gün öyle planlanmıştır veya bir anda konu oraya gelmiştir eyvallah, sonuna kadar.

ama sürekli dertlerini anlatan insanlar bana çekilmez geliyor. ya tamam anladım derdin var, bir kere anlattın peki. ama herd defasında da ben bunları dinlemek zorunda değilim ki.
ben mi verdim o dertleri sana?
ondan sonra " neden arayıp sormuyorsun hiç? "
yav mesaj da yazsam, telefon da etsem günümü karartıyorsun ya!
ruh emici gibisin, kusura bakma.*