tek başına mutlu olabilen insan

kendiyle olmayı seven insandır, vakit geçirmek için başkalarına ihtiyaç duymayan kendi halinde biridir. kalabalığı değil sükuneti seviyordur.

maskesi çok insan..
eve geldiğinde asar sonrasını seyre dalar.

başından kalkmadığı pc'si ve dibinden ayrılmayan pisisi, onu hayata bağlamaktadır.

içine dönük insandır. kendisiyle vakit geçirmeyi seviyordur. ayrı bir dünyası vardır.

bir ara iyi geliyordu. şimdiler de iyi mi değil mi anlayamıyorum. kafam karışıyor... bazen iyi ki diyorum , sonra neden ki diyorum.

hiçbir kimseden en ufak bir beklentiye dahi girmeden yaşayabilme sanatı

yoktur. olsa olsa daha tek kalmamıştır.

bu tam olarak benimdir insansız nasıl mutlu olacağını keşfettiğin dakika insanların yanında rahat olamazsın konuşmak,gülmek,göz göze gelmek bile canını sıkacak hale gelir günün bitmesini ve yanlız kalmayı bekler hale gelir insan.

kendini tanımış,kendiyle barışık insandır. yalnızlığın etrafındaki insanlardan bağımsız bir şey olduğunu anladığında gerçekleşir tam olarak. kendimi kalabalıkta bir yalnız diye adlandırdığım günden beri, en çok tek başımayken mutluyum.

bu güruhun içinde ben de yer alıyorum.genelde içe kapanık, sessiz ve fazla hobisi olan biri olduğum için zamanımı başkalarına harcamıyorum ve kendi kendime mutlu oluyorum.

bu henüz keşfedilmemiş bir yetenek. sevdiklerinizden ve insanlardan bolca kazık yedikten sonra keşfedebiliyorsunuz, mesela ben.

normal düz adam işte bu. amma herkes imreniyor kendisine nedense.

insanlarla ilişkilerimde fazla verici taraf,insanlara empatik değil sempatik bakan biri olduğum için,insanlarla iletişimimi minimuma indirgeyip kendi içime dönmeye çalışıyorum,mutluyum da.insanlardan en az zararla kurtulma yöntemi bana göre.

kendini seven, kendine yeterince ilgiyi gösteren, başkasından onay beklemeyen, iç huzuru yakalamış insandır.

kalabalıklar içinde yalnızlığı yeterince deneyimleyen kişinin varabileceği zirvedir. zaten bu saatten sonra tek başına değilken yorulmaya başlayacaktır.

kendi esprilerine kahkaha atmayı bilen insandır. o sevdiği kafeye tek gider, tek başına yürür, kendisiyle sohbet eder, kimseye ihtiyaç duymaz. kendisinin kafa dengi insanı kendisidir.

mutluluğu başka birinde arayana kadar bendim bu. ne zamanki başkasında bulduğum güzellikler ile mutlu olmayı keşfettim, tek başına mutlu olamamaya başladım.
bu bir alışkanlık hâline geldiği için de tek başınalık bir garip gelmeye başladı gözüme. tek başıma yaptığım şeyler sanki boşa gidiyormuş hissi vermeye başladı. onunla yapmadığım için mutlu etmez oldu.

daha sonra bu bir başınalıkta düşündüm ben ne ara bu hale geldim diye.
askerden geldiğimde kendimi duzeltirsem dünyayı duzeltebilecegimi, kendi hayatimi duzeltirsem çevrenin hayatını düzeltebilecegimi, kendi çevremi imar edersem dünyayı imar edebileceğimi düşünüyordum. bu yüzden kopmustum tüm bağımlılıklarimdan. çok güçsüz olmama rağmen kendi içimdeki potansiyel gücün o kadar farkındaydım ki iki dünyaya da sigamiyor hissediyordum.

şimdi kendi kendimi neden mutlu edemediğimi düşünüyorum.

tek başıma kalabilirsem eğer, mutlu olabileceğime inancım tam.

insan kendisiyle kaldığında mutlu olamıyorsa kalabalıklarda da mutlu olamaz zaten sadece mutluymuş gibi davranır :)

yanımda sandığım insanların umurlarinda olmadığı fark ettiğimde mutlu olabilmenin yolunu bulduğumdan beri ben de böyleyim.