tek başına mutlu olabilen insan

ancak kendine yetebilen biri bunu yapabilir , yetemeyen biri ise hep bir başkasının artık mutluluğu ile idare eder

bu kişi benim ama iyi bir şey olup olmadığı tartışılır. bir zaman sonra insanların yanında çok kasılmaya ve rahat hissetmemeye başlamıştım. daha sonra da yalnızlığa olan bağımlılığım gitgide arttı ve hiçbir arkadaşımla görüşmediğim için arkadaşım kalmadı (fakat hala tek başıma daha mutluyum).

aslında çok insan canlısıyımdır herkesle anlaşırım baya "sosyal kelebeğim" denebilir. ama gel gör ki o kadar insanla tanisikligimiz olmasına rağmen beni seven insan yoktur. ortamlara çağrılmam, beraber alışverişe gidilen, insan yemeğe gidilen, gezilip tozulan insan olmam .
bu yüzden bütün aktivitelerimi tek yaparım. cafeye bile tek giderim mutlu muyum belki kafam rahat ama içten içe de gerçek bir arkadaş dost çevrem olmaması üzücü.

bir mum yakarım , bir kahve pişiririm , bir kitap okurum ya da bir şarkı açarım. benden mutlusu yok işte.

tek başına olduğu zamanlar kendi tercihinde olduğu için mutludur, yoksa yok yani öyle bir mutluluk.

şanslı insandır. eskiden ben insanlarla mutlu olabiliyordum. sonra yalnızken mutlu olabilmeye başladım.

şimdi ne yalnızken ne de insanlarla mutlu olabiliyorum. hayattan hiçbir beklentim ve arzum kalmadı. bu boktan ruh halinden de çıkamıyorum.

bu kişi benim. çoğunlukla ilgilendiğim konu dışındaki insanların yanında huzursuz olurum. her şeyimi kendi başıma yapmaya o kadar alıştım ve bu durumdan o kadar memnunum ki yardım gereken konularda insanlardan "neden yardım istemiyorsun?" fırçası yerim. (bkz: sana değil tribim, mizacım böyle)

tek çocuktur.

hele de anne baba çalışıyor, yanında duracak kimse de yoksa, yalnızlığa alışıyor zaten. tek başına oyun kurup oynamaya başladığı için kendini eğlendirmeye, hayatının devamında da bu durum farklı olmuyor.

şöyle bir söz vardı
"tek başına mutlu olmakta utanılacak bir yan vardır."

sade ve mutlu bir hayat süren insandır.

müsade edildiğinde her insanın gerçekleştirebilecegi eylem. biz insanlar birbirimizi duygularımızla fazlasıyla sikistirmasak birlikte de gerceklestirebilecegimiz eylem. ölçüsüz bir yaşam tarzımız var toplum olarak. aşırı olan her şey bizde var. bu nedenle birlikte mutlu olamıyoruz. tek başına kalmayı tercih eden mutlu olabilir. tek başına bırakılan sürünür çok afedersin beyim.

mutluluk başın sayısında değil içinde sağlayabildiğin huzurla ilgilidir. huzuru bulan kişi mutluluğa en yakın olan kişidir, bu başlık ise huzuru kendinde bulan kişi içindir.

kimseye bağlı olmadan gelen saf mutluluktur

tek başına mutlu olmaktan ziyade kişinin mutluluğunun herhangi bir dış faktöre bağlı olmaması önemli olandır.

ben tek başına mutlu olma profesörüyüm. mutlu olmanız için gereken koşulu bir dış değişkene bağlamazsanız siz de kendi kendinize mutlu olabilirsiniz.

saçmalık, ağaç yaprağıyla gürler

kendine kendine yetebilen insandır. nedir kendi kendine yetebilmek? köklerinin dayandığı toprak yine kendisine ait olmasıdır. insanlara değil. insanlara bağımlı olan, mutluluğunu insanlara göre formülize eden insanlarda şunlar görülür: artık ne zaman gülüp ne zaman gülmeyeceğinize onların size olan sözleri, ilgisi ve davranışları karar verir. özgüveni yüksektir mesela tek başına mutlu olan insanların. kolay kolay alınmazlar hakkını verebiliyorlarsa eğer çünkü insanlarla işi yoktur. burada bir anlam karışması olmasın. kastettiğim insanlardan elini eteğini çekmek değil onların negatif enerjilerini kalkan gibi üzerinden yansıtıp atmak yegane enerji kaynağını kendilerinde bulmalarıdır. tek başına kalmaktan korkmazlar çünkü basit bir kitap okuma, duşta şarkı söyleme, dans etme, kendi kendine konuşma dahi yeter mutlu olması için bu tür insanların. peki zıttı olan insanlar nasıldır? mesela ilişkilerde sürekli ama sürekli ilgi beklerler. çünkü formülleri bir kere onların ilgilerine, poh pohlamalarına bağlıdır. sevgililerinden abartı ilgi geldiği zaman kendilerini değerli ve mutlu hissederler gelmediği zaman ise mutsuz. ne mutlu kendi başına mutlu olabilen insanlara diyoruz.

başlarda bu olay çok hoşunuza gider.
ama içten içe insanı yer bitirir.
alışmayın lütfen buna
tek bir insan için hayat gerçekten daha acımasız.

bence bir insanın en iyi versiyonudur. kimseye tahammülü yoktur. muhtemelen kitap okumak en önemli hobisidir.

tek başına mutlu olabilen insanlari kendisinden başka kimsede üzemez