telefonu yüzüne düşürmek

yan yatarak üzüm yiyen roma imparatoru tadındaki karakterim birçok şeyi yatarak yapmama kapı açar. bunlardan bir tanesi yatarak kitap okumaktı ve çokça düşürdükten sonra kitap okuma tutamaçı alarak çözüm getirmiştim.

telefon özelinde böyle bir konfor yok maalesef.

unutma, sadece korkaklar yüzüne telefon düşürürler...

üstün muhammed ali reflekslerimle telefon yüzüme doğru düşmeye başladığında metriks filmi gibi ortamı pağuseleyip -fıtah-fıtah- yaparak başımı çeker ve telefonun yastık üstüne sağlıklı düşüş yaşamasını sağlarım.

tabii bu sadece çok çalışmak ve defalarca yüzüne telefon düşürmekle edinilen bir melekedir. gözüme, burnuma ve dudağıma defalarca telefon düşürmek suretiynen acı dolu geceler yaşadım.

hepsi geride kaldı.

uykudan bayılana kadar telefonda takılan birinin başına gelmesi muhtemel durum.*

benim başıma gelmeyen iş. bazen saatlerce telefonla konuşuyorum, elim önce üşüyor sonra uyuşuyor ama asla o telefonu düşürmüyor.

ben bu günlere o uzun telefon konuşmalarında yaptığım terapilerle geldim.

telefonda saatlerce konuşacak insanı olan depresyona girmez, giremez.

yasandi, dusen telefon burnumu kirdi, gittim estetik yaptirdim.

(bkz: burun estetiği yaptıranların söylediği yalanlar)

ya 30 derece eğümle başaşağı yatmanız gerek, ya kolları 90 dereceden fazla kaldırmanız gerek ya da son seçenek salağın teki olmalısınız.

artık zıbar yat demek istiyo bünye sanırım. neyse herkese iygeceler madem.

burun acısı hissedildi başlık sağolsun.

geçen hafta kapıdan bir kız girdi çığlık ata ata. rinoplasti olalı 1 ay olmamış yüzüne (burnuna) telefon düşürmüş, kanaması vardı.

dik bir şekilde dudağın üstüne düşürmekle acısını iyi bildiğim trajedi.

yer çekiminin gücünü gösteren durumdur, sanıldığından fazla can yakar.

çalan sabah alarmını kapatmaya çalışırken, uyku sersemi tablet büyüklüğündeki asus zenfone 6* telefonumu yüzüme düşürmem sonucu, aşk-ı memnu’da bihter ziyagil’in öptüğü yerden felç kalan firdevs yöreoğlu gibi bütün günü geçici yüz felciyle geçirmeme sebep olan olay.


alarm tek başına uyanmam için yeterdi halbuki, eşekten düşmüşe dönmeme hiç gerek yoktu.

"galiba, burnum kırıldı"deyip yine telefonu gözünden kaçırmaz. kaldıği yerden hunharca devam eder, biraz arsizdir, biraz da telefon bağımlısı.

ayak serçe parmağı ile masa ayağı ilişkisine nazire yapan teknolojik kaza. uyuşan ellerden kaynaklı olup zamanla boyuna vuracak bu uyuşma, boyundaki diskleri yaralayacaktır. insanlık ile telefonun bu ilişkisi 50 bin yıl sürerse, muhtemelen evrim pençeli insan formuna girecektir.

dikkat etmek gerekiyor.

yıl 2015, mevsimlerden yaz. canım kardeşim kendisine hiçbir akıllı hareketi olmayan, efendi geçinen bir çocuk bulmuş. annemlerin evde olmadığı her fırsatta telefonla konuşuyor. neyse biz de nedensizce bunlardan nasipleniyoruz. nedendir bilinmez telefona bizi de istiyor, tanışmak, sohbet etmek istiyor bizle...

işte bunlardan birinde aşırı gönülsüzüm, telefon hoparlörde, bir yandan facebook a bakıyorum bir yandan bunun avel sorularını yanıtlıyorum. elim mi terledi nedir telefon pat burnumun üzerine düştü. çektiğim acı halen çok net aklımda. lg telefonlar da çok ağırdı ve akranlarından * kalın ekranlıydı o dönem.

bu da böyle gereksiz bir anımdır. uğursuz herif nolacak.

tam olarak az önce oldu. şap etti. maalesef.

sözlükte sabahlarken başıma gelmişliği var. arada oluyor öyle şeyler.

işte bu sebeple mutfakta oturulmasını tavsiye ederim, yada göbüş üstü yatılmasını.

(bkz: comfort zone)