türkiye'de yaşamak

koparılmış vazoda suda bekleyen çiçek gibi. ölmüşüm aslında ama yaşamsal fonksiyonlar devam ediyor gibi. ertelenen ihtiyaçlar, sürekli fiyatı artan ihtiyaçlar, ertelendiği ve zamlandigi için biriktiği için alınamayan ihtiyaçlar. alışveriş manyağı falan değilim. çocuklarımın daha iyi yaşamasını istiyorum ve hakkım da pek tabi. ama zor çok zor. dün peynir 130 tl diye ağladım sinirden. düşünsene peyniri bile düşüne düşüne alamıyorum.

potansiyelinin ve yapabileceklerinin farkında olmana rağmen bunlari gerçekleştirecek imkanının olmaması, bu farkındalığın da yavaş yavaş ruhunu çürütmesi... her şey farklı olabilirdi hissi.

zordur. ama türkiye de yaşama göre.

almanya'da yaşam da almana zordur

streslidir.

hani saatlerce oyunu yüklersin bilgisayara, crackini atarsın ve loading menüsünde takılır ya oyun. onun gibi bişey.

her an ölebilecegini bilmektir. ölümün alkollü bir sürücü tarafından olur. durakta otobüs beklerken durağa dalan otobüs yüzünden olur. metroda patlayan bir bomba olur. trafikte tartistigin biri tarafından olur. olur da olur yani.

su bulutlar kadar kafaniz gûzelse, iyidir. aksi halde dunyada cehennemi yasamaktir.

afrika'dan hallice, medeni ülkelerden kötü bir yaşamdır.

türkler için kendi ülkende yabancı olmak

eskiden çok güzeldi. ama artık çok zor. sanki doğup büyüdüğüm, ait olduğum yer değil gibi. nasıl anlatsam? hem çok sevip hem de geride bırakmak istemek nasıl bir his bilirsiniz. kalmıyorum ama gidemiyorum da. seviyorum ama sevmiyorum da. değişik..

görünüşünüze +10 yaş koyar

sabır ister.

tr'de hayat :

bu kadarıda olmaz dediğin ne varsa gün gün yaşadığın(ki buna yaşanmak denmez) değişik tipteki insanların bir arada olduğu. donanımlısının tam donanımlı cahilininse tam cahil olduğu bir ülke.

özlediğim ancak tekrar yaşama fırsatı bulduğumun üçüncü ayında yine afakanlar basacağını bildiğimdir. koca dünyada herkese yer var, bana yok resmen.

buz erimiş. masayı sallayınca da bardaktan bacağıma alkol damladı bardağından. taştı. tıpkı bir nehir gibi. ürperdim.

esnememin üzerine sigaramdan bir nefes çektim. orta şiddetli bir müzik çalıyor yutup'ta. arkamdaki koltukta da kedim yarı uykulu beni yokluyor. göz göze gelip gülümsüyorum arkamı döndüğümde. orada olması hoşuma gidiyor. iyi hissettiriyor.

ki bu onun yatağa gidelim demesi demek. uyumak istiyor benimle. her gün usanmadan, bıkmadan beni bekliyor. iyiliğimi düşünen diğer insanlar gibi. bekletiyorum onu da. çok bekletince yattığı yeri değiştirerek varlığının farkında olduğuma emin olabileceği bir yere geçiyor. gözlerimin içine bakıyor dik dik. ilginç

türkiye'de yaşamak böyle bir şey işte, neresinden bakarsan o kadarını görüyorsun bu ülkede. hayatında.

yaşamak doğal bir akıştır. bizimkisi en başta kendini afetlere karşı koruma ve akışta var olabilmek için harcanan yoğun bir çaba hâlidir.

bu oyunu hangi **ne nightmare zorluğuna aldı valla bişey yapmıcam.

hanimiş de vay vay...

dövme yaptırmayı düşündüğüm zaman dövmeciye "abi parmağa yapılan dövmeler çok can acıtıyormuş diyorlar ."demiştim . o da bana "türkiye' de yaşamaktan çok acıtmıyor." demişti. bu başlığı görümce aklıma o konuşmamız geldi ama kendi jenerasyonumun genel fikrini belirtecek olursam ataları sayesinde türk olmaktan gurur duyan ancak ekonomi ve gençlere tanınmayan fırsatlar,yeterince hissettirilen anlayışsızlık sebebiyle türkiye'de kalmakta tereddüt yaşayan bir nesiliz.