utandıran anlar

ısrarla savunduğun bir konunun yanlış olduğunu anladığın o an. görelilik teorisini kanıtlar niteliktedir o an var ya o an.

erken boşalmak.

spor salonundan çıkarken salonun çıkışında -aynı zamanda girişi- yarı çıplak kaslı iri yarı iki erkek görmüştüm. nedense biraz gerilmiş biraz korkmuştum ve galoşlarımı çıkarmayı unutup dışarı öyle çıkmıştım. o şekilde 50 adım falan atmışımdır . galoşlarımı fark edince çok utanmıştım.

burası go girl dergisine dönmese bari adfjkş.

geceleri uyumaya çalışırken inatla göz önüne gelen anlar...

derin nefes alıp bağırarak kafadan atılmaya çalışılan anlardır.

gecenin bir saati üst geçit üzerinde ortalıkta kimse yok diye bağıra çağıra tepinip aşağı inince üst geçit merdiven boşluğunun altında insanlarla dolu bir otobüs durağı olduğunu farketmem

otomatik cam kapılara açık diye kafa göz girmek, yine aynı kapıların önünde dakikalarca eller havada sensörü yakalamaya çalışmak ama kapının aslında açık olması. otomatik cam kapılarla geçinemiyoruz. yok olmuyor.

lise'de müdür aniden sinirli bir şekilde sınıfa girer, kurallara uyulmuyor diye fırça çeker o an ön sırada olan beni kalk tahtaya bakayım diyerek ayağa kaldırır. işin bundan sonrası beklenildiği gibi değil ama;
-işte böyle giyineceksiniz böyle okula geleceksiniz bunun gibi olucaksınız.
kulaklarımda çınlanır o agresif ses ve tüm sınıfın kıkır kıkır gülmesi..
adam bari örnek öğrenci diye çıkaracan niye dövecekmiş gibi el kol hareketleri yapıyosun tüm sınıfın önünde. bir müddet bu korku ifademden dolayı dalga konusu olmuş sonrasında da üstümü başımı dağıtmıştım.oh olsun..bu da bir utanma anım olarak burada dursun.

üniversiteye giderken tıklım tıklım olan otobüse binmek zorunda kalıp, bir süre montum kapıya sıkışmış şekilde ve benim de kapıya yapışık bir halde seyahat etmem, yanımdaki çocuğun beni kurtarmak için çaba sarfetmesi ve sonrasında yaşadığım rezil olmuşluk hissi ile inene kadar çocukla göz göze gelmemek için kafamı kaldıramamam.

bi kere apartmanın içinde adamın biriyle kavga ediyodum. adamı alıp fırlatınca komşunun kapısına uçtu. çok da sevdiğim bi teyzenin eviydi. bi kaç saniye sonra kapıyı açınca çok utanmıştım. gözlerinde ‘biz seni böyle bilmezdik evladım’ bakışı vardı. çok boktan bi bakıştır o yani harbi öl daha iyi.

bugün bunlardan birini acı bir şekilde tecrübe edindim. 300 kişinin olduğu skype toplantısında anlamlandıramadığım bir biçimde mikrofonum açıldı, tam sunumun ortasında alakasız bir konuyla ilgili konuşan bendeniz saftirik toplantıyı kısa bir süreliğine trolledim efendim. allah'tan arkadaşlar çabuk müdahale etti de daha fazla rezil olmaktan kurtuldum.

küçükken sınıfın önünde sunum yapmak için hocanın seni kaldırdığı o an.

ingilizcem b1+ veya b2 seviyesindeyken, ki iyi seviyeler sayılır, uzunca bir süre beauty'yi * beuty yazmışım. defalarca aynı hatayı yaptığım için öğretmenim fark etmiş ve beni uyarmıştı. bayağı utanmıştım.

yaklaşık yarım saat önce alnımda salatalık kabuklarıyla, kapının önüne çöp poşetini koyarken yakışıklı komşu oğluyla göz göze geldiğim an. bir de hal hatır muhabbet ettik o şekilde. evde de bihter ziyagil gibi gezeceğiz artık, mecbur.

lan yazarken tekrar utanıp sildim. işte gerçek utanç verici anlar böyledir. siz yazdım varsayın.

bir arkadaşımla taksiye binmiştik biraz uyuz biri. taksiye biner binmez taksimetredeki sayıyı görüp abi taksi açılışı 15 lira mı kimi dolandırıyorsun demişti. taksici abi de kardeş o saat demişti ben utançtan dünyayı sırtladım .

rtenin katil dediği sisi ve esadla aynı karede yeralması.

#2940073

dün bu tanımda yıllar sonra işi düşüp yazan insanları yerden yere vurup sonra da yerden kaldırıp duvardan duvara vurmuştum. sonra yazan kişiye dönüş yaptım ve "seni özledim çok uzun zaman oldu konuşmayalı yazasım geldi..." demesiyle gözden akan bir damla yaş... şaka şaka o kadar da değil ama utandık evet! başımız öne eğildi mi? evet!

-edebiyat mode on-

biz ne ara bu hale geldik azizim? insanlarla iletişimimiz ne ara böyle robotik bir hal aldı? birinin özleyip de yazacağına ihtimal bile veremez hale nasıl geldik? ne ara herkese potansiyel tehlike, zaman kaybı ya da düşman gözüyle bakar olduk? bir zamanlar... çoookk uzun zamanlar önce böyle değildik. özler, özlenir, ortada hiçbir maksat veya fayda yokken bile birileriyle upuzun konuşmalar yapardık. kafamıza eser sabahın 5'inde çıkar buluşurduk. erinmezdik, sıkılmazdık. uzun, çok uzun zaman önceydi. söyle ey dost! herkes mi alacaklı senden bu dünyada?

-edebiyat mode off-

insanın keşke yer yarılsa da içine girsem dediği anlardır.her insan bir gün bu duyguyu tadacaktır.