yakışıklı değilsen bir hiçsin

redpil ve incel adlı iki akımın tartıştığı konulardan birisi. bu konular üzerinde ansiklopedik külliyatları var.

babana benzeme kendin ol meselesi.

hiçlik yüksek bir mertebedir yalnız tiple yada tipsizlikle erişilemez.

lütfen bunu yazan liseli olsun. belli bir olgunluğa erişmiş insanlar eğitime , bir hayat surdurebilme yeterliliğine sahip olmaya, gecinilebilir karaktere, bundan nasıl baba olura vs vs bakarlar. yakışıklılık bir yerden sonra eli yuzu düzgün olsuna döner. hatta linç de yemek istemem ama otuz beş yaş üstü için kulağınız olmasa da olur.

şirretlik içeren bir cümleden ibarettir.

kendinizi o kadar da üzmeyin. olmayınca olmuyor. biçki dikiş kurslarına falan gidin mesela. hiç olmaktan çıkın. nerden ne çıkacağı belli olmaz.

yakın zamanda aldığım kararlar eşliğinde erkeklere karşı kafama kodladığım bir cümle artık bu. kişisel sebeplerim var yani artık bana göre ultra yakışıklı olmayan bir erkeğe ilgi duymamam için. kim ne derse desin çoğumuzun ölümüne çirkin bir arkadaşı bile yok, kaldı ki seveceğiz, öznesi o olan hayaller kuracağız, bağlanacağız. e sonuç ne? yapıyor bir pislik, hem kötü birini, hem de bir sevimsizi unutmaya çalışıyoruz. bunu değiştirmek kendi elimde dedim, o yüzden yakışıklı olmayan tek bir herifle bile flört etmeyeceğim artık. düşününce yakışıklı sevgililerimi unutmaya çalışmak daha keyifliydi çünkü kafamda romantize etmek daha keyifliydi bir kere. ucube şovundan fırlama eskilerim için içerken bile ağzım ekşiye ekşiye içiyordum.
bu kadar b.k püsür başıma gelmeden önce bu cümle benim için hiçbir şey ifade etmiyordu çünkü kalbimle seviyordum insanları. farkettim ki gözlerle sevmek daha besleyici, ruhu tatlı tatlı okşuyor inanın bana. inanmasanız da olur, sanki ulaşamazsınız sandığınız kadın/erkek bir kuyruk sallasa boynuna atlamayacaktınız.

acil squat yapması gereken yazardır.

ne alaka lan bence zeki olmak bile çekici kılıyor erkeği mesela stephen hawking adam tekerlekli sandalyeden milleti ayartıp karısını aldatıyor.

böyle bir cümle yazdığın için sen de bir hiçsin.

ön yargılarla* hareket ediyoruz hepimiz. ilk anlarda bu ön yargı karşımızdakinin fiziksel özellikleriyle şekilleniyor. bu son derece doğal bir durum. aklımızda hemen bir hesap kitap, bu kişiyi tanımaya değer mi? evet, işte bu ilk süzgeç için önemli yakışıklı/güzel olmak ama tek başına yetersiz bana kalırsa. ya sonrası?

katıldığım önerme, sonuçta ruhlar aleminde de yaşamıyoruz.

dış görünüşü gerçekten iyi olmayan bir erkek olarak yakın zamana kadar ben de böyle düşünüyordum. yakışıklı olmadığım için fazlasıyla dalga geçtiler. kafam normale göre biraz büyüktü, koca kafa dediler. kaşlarım birleşikti, martı kaşlı dediler. bunlar doğuştan başıma gelen şeylerdi. irademin dışında olan özelliklerimle dalga geçiliyordu. kaşlarımın birleşik olmasını, kafamın normalden daha büyük olmasını ben istememiştim. sağlığım yerindeydi. dalga geçilen bu özelliklerimi dert etmeyi düşündüm. daha sonra insanların yaşadığı sağlık sorunlarını düşünüp vazgeçtim. asla sevgili arayışında olmadığım için reddedip beni aşağılayamadılar. kimseyle en ufak sosyalleşmiyordum. aslında ağzım laf yapıyordu. esprilerim ve geyik muhabbetim hemen hemen herkesin hoşuna gidiyordu. yine de ne karşı cinsle ne de hemcinslerimle görüşmüyordum. daha sonra lise bitti ve üniversite ortamına yani beni hiç tanımayan insanların arasına karıştım.

sadece kaşlarımın ortasına artık müdahale etmem gerektiğini düşündüm. sonuçta estetik ameliyatı değildi. biraz tipim düzelmişti. üniversite ortamında da insanlardan uzak durmaya devam ettim. sosyalleşmeye tepki olarak doğmuştum. ne olursa olsun tipim hoşuma gitmiyordu. aynaya bakmayı hiç istemiyordum. yine de tamamen tiksinilecek bir yüzüm de yoktu. daha sonra bu asosyalliğim sınıfın dikkatini çekti. özellikle karşı cinsten gerçekten güzel olan kızlarla konuşmaya başladım. flört gibi değildi. 4 erkek 7 kız gibi arkadaş ortamında oturmaya ve sohbet etmeye başlamıştık. nedense tipi benden daha iyi olan arkadaşlarımın önüne geçmiştim. bunun sebebi kendimi ifade etme yeteneğimdi. özellikle ben bir şey anlatmaya başladığımda herkes pür dikkat beni dinliyordu. böyle böyle sosyalleştim. kendimle barışık olduğumu tüm arkadaş çevreme gösterdim. arkadaş ortamında kendimle dalga geçtim. kaşlarımı aldığımı tüm arkadaşlarıma gülerek anlattım. samimiyetim karşısında hepsi şok olmuştu. özellikle hemcinslerim tarafından sevilen arkadaş ilan edilmiştim. hepsiyle aram oldukça iyiydi. karşı cinsle ise arkadaşlık seviyesinde çok iyi ilişkilerim oldu. bu tipimle fazlasıyla özgüvenli davranmaya başlamıştım.

daha sonra spor yapmaya, saç stilime, kişisel bakımıma önem vermeye başladım. sakallarım da yavaş yavaş çıkmaya başlayınca ikinci sınıfın başlarında tamamen farklı bir görünüşüm olmuştu. zaten konuşma tarzım çok iyiydi. artık karşı cinsle arkadaşlığın ötesi de yaşanabilirdi. birçok kızla konuştum, görüştüm, flörtleştim. yine de sevgililik denen şey küçük yaştan bu yana bana hep ulaşılmaz gelmişti. birçok güzel kızla ciddi bir yola girebilecekken hepsini reddettim. karşı cinsten bana karşı sonradan gelen bu ilgi alaka beni cezbetmedi. şu an sosyal olarak fazlasıyla hareketli bir hayatım var. dış görünüşüm de eskiye nazaran oldukça iyi diyebilirim. yakışıklı değilsen bir hiçsin önermesini tek başıma çürütüyorum. hayatta imkansız diye bir şey yoktur. dış görünüşünüz ortalamanın altındaysa farklı alanlarda kendinizi geliştirin.

moral bozan kalp kırıcı sözdür.

eğer ağzınız laf yapıyorsa ortalama tip yeterli olacaktır. biraz da tarz giyinmesini ve oturup kalkmasını bilmek lazım tabii ki.

“yüzü lokum gibi, huyu b….m gibi” diye bir sözü hiç duymadınız mı? karakterli değilseniz hiçsiniz. yoksa güzellikte yakışıklılıkta uçar gider. bazısı da şarap gibi zamanla tadını bulur. yeterince görünce anlıyorsunuz.
mesela lise zamanında okulun kızlarının çıldırdıgı erkeklerin 30 lu yaşlarında doblocu dayılara döndüğünü gördü bu gözler. boş verin onu bunu hayat kısa saçlarınız dökülüyot hızla

söyleyenin yakışıklı veyahut güzel olmaması durumunda büyük bir trajediye konu olduğunu hissettiren sözdür .

bu nasıl bı hitaptir yakışıklı değilsen bir hiçsin ne demek o zaman güzel değilsem bir hiçim öyle mi??saçma, insanları dış görüşüne değil önce ahlak ve karakterine bakın bence güzellik/yakışıklılık gelip geçici çünkü

sorarım sizlere 'hiç' nedir, 'hiç' olmak kolay mıdır size ey romalılar? denizdeki kum taneleri dahi oluşurken atomlardan kolay mıdır doğa yasalarından soyutlanmak ve bir 'hiç' olarak adlandırılmak? peki hiç içinizi acıtmaz mı ya da merak duygunuzu gıdıklamaz mı bir 'hiç'in attığı tirada kulak vermek? şaşırtmıyor mu sizi bir 'hiç' in gözlerine bakmak ve ellerinden tutabiliyor olmak? pekâla madem ki bir 'hiç'im sizler de birer 'hiç'siniz çünkü 'hiç' olmayanlar bilmezler nedir 'hiç' nedir 'hiçlik' bana 'hiç' diyen siz ancak başka bir 'hiç' olabilirsiniz! ve son bir şey... madem sizler birer 'hiç'siniz madem ben bir 'hiç'im o halde 'hiç'lerin benlikleri yoktur, birbirinden ayrı iki veya daha fazla 'hiç' yoktur ki bizler de ayrı olalım birbirimizden! aynıyız... ben 'hiç', siz 'hiç'...
şeklinde savuşturulabilecek iddiadır.

duyduğunuz kişiden arkanıza bakmadan uzaklaşmanızı gerektirecek söz grubudur.

böyle düşünen yada dile getiren zihniyetten koşarak kaçmalısınız. zira allah’ın yarattığını güzel çirkin diye ayıran üzerine de hiçlik kavramı iliştiren bir şahıs size neler neler yapmaz.

üzülürsünüz benden demesi.