yarıda bırakılan kitaplar

genelde yarım bırakmamaya çalışırım. okuması ne kadar zor olursa olsun bitiririm. sonra gerekirse kötü yorumlarımı dibine kadar yaparım.

kuran-ı kerim.

genelde takip ettiğim serilerin yeni kitabı çıkınca halihazırda okuduğum kitaplar bu kategoriye giriyor. tabi ki sonradan bitiriyorum onları da lakin bazen aradan 1 sene geçtiği bile oluyor kitaba başlayış ve bitiriş tarihi söz konusuyken. malum benim gibi balık zekalı biri için bu o kitaba en baştan tekrar başlamak demek oluyor. gelgelelim tam o ara takip ettiğim başka bir kitabı alırsam işte o zaman loop'a giriyor evren. sonra o kitaplarla göz göze geliyorum kitaplığın önünden geçerken, başımı eğiyorum utançtan. kirasını geciktirmiş öğrenci misali hızlı adımlarla uzaklaşıyorum olay yerinden.

ama siz merak etmeyin canım kitaplarım, başladığı işi geç de olsa bitiren bir bireyim ben. hepinizi elime alıp sayfalarınıza kahve döke döke okuyacağım. nihehehehehe!!!(kötü birey gülüşü)

bana göre ilk 20 sayfada kendine bağlamayan kitap bırakılmalı. kitap kurtlarının linçleri yükleniyor olabilir ama bence böyle.

tutankamon , babalar ve oğullar

suç ve ceza , kavgam çok kalın oldukları için göz korkutucu

orhan pamuk, masumiyet müzesi. arkadaşımın tavsiyesine uyarak aldım, konsept güzel fakat içinde aşk var ve hikaye çok uzatılmış gibi geldi, son 40 sayfası yok..yine iyi dayandım ama

metin hara - yol

ahahaha aslında sırf ben hiç kitapları yarım bırakmam demek için başladıklarımı bitiririm ama körlük bunların dışında. yarım bıraktım çünkü flört okumak istediğini söyledi ben de al önce sen oku demiştim. sonra da bitirmeye fırsat olmadı

zamanında bıraktıklarım oldu ama bu defa bırakmamaya and içtim. iki aydır okuyorum. bunu da en az on tanımda yazdım. bitirince sözlükte havai fişek atacağım. nasılsa sanal kuşlara bir şey olmaz.

iki şehrin hikayesi kitabını ilk okuduğum zaman çok zorlandım. aylar sonra kitabı elime aldım ve okumak için zorladım ve bitirdim.

notre dame'in kamburu
kitapta adı geçen kilisenin tarifi öyle uzun ve karmaşık ki bir süre sonra okuduğumu anlamadığımı farkedip o kısmı atladım ama daha sonra vicdan azabı çekip tekrar başladım. bu birkaç aydır böyle gidiyor.

tutunamayanlar. +1 sıkıldım.
napiim tabiatım böyle.

silmarillon. affet beni tolkien, belki bir gün yine denerim.

ıncognito. herkes öve öve bitirememişti, bir bakayım dedim. dostum bütün beyini incik cincik etmenin hiç bir anlamı yoktu bir kitapta. çünkü okuyan insanlar, akademik amaçla okumuyor. chill kitap okumak için vakit ayırdığımda daha çok yoruluyordum. fakat en nefret ettiğim şey ise kitapları yarıda bırakmak, artık gibi kitaplıkta durunca gözüme batıyor sürekli.

tıpkı yarıda bırakılan ilişkiler gibi, bir türlü tekrar başlamak zor gelir.

sevmesem bile yarıda kitap bırakmam normalde ancak kütüphaneden aldığım sonra da bir türlü elime geçmeyen kırk dördüncü sayfasında kaldığım kitap: kar yağacak. bekle beni, kütüphanede olduğun rafı bile unutmadım üzerinden üç yıl geçse de.

(bkz: jane eyre)

çok fazla dram var. bir yerden sonra küçük yetim kızın acılarını okumayı yüreğim kaldırmadı. evde besleme olmanın hizmetçilikten sonra gelmesi gerçeği de yüzyıllardır devam eden saçma sapan bir şey.

çocuğa fiziksel zarar verip kafasından oluk oluk kan akmasına sebep olan ve hiçbir şey yapmalarına müsaade etmeyen o karakterin yatacak yeri yok.

okumayı sevmediğimizi zannetmemizi sağlayan kitaplardır. oysa güzel bir film nasıl kendini izlettirirse güzel bir kitapta kendini okutur....

tutunamayanlar der susarım