yarın öleceğini bilsen bugün ne yapardın sorunsalı

sevdiğim bir arkadaşımın yanına gider tüm gün cıvıya cıvıya gülüp eğlenirdim. akşamına da viski/konyak tarzı bir şey alır hafif ormanlık bir yerde kedi köpek severek ateş başında sabahlardım. ben gidiom hoççagalın hepinizi seviyorum tarzı bir mektup yazardım.
1 gün kalmış şimdi mi söylenir? söylemesen daha iyiydi, diye sinirlenirdim.

şu an gider sevişirdim. sonra uyur ve uyanır sabah namazını kılar dua ederdim ve gün batımına karşı bir chopin eseri dinleyerek veda ederdim.

peki şöyle sorayım o vakit, yarın ölmeyecegimizin garantisi ne?

sabah erkenden uyanır en sevdiğim yiyeceklerden oluşan güzel bir kahvaltı yapar, ardından en sevdiğim kitabı son kez okurdum. sonrasında dışarı çıkar sevdiğim insanlarla buluşur son anlarımın tadını çıkarır kah gülüp kah ağlardım ve ailem... ailemle son günümü güzel geçirirdim, son anlarını onlarla sarılarak, şakalaşarak, sulu sulu öpücükler bırakarak... kısacası mutlu olacağım her şeyi yapar her anı dolu dolu yaşardım.

aslında hiç bir şey yapmazdim oylece oturur ölmeyi beklerdim

önce ailem ile vedalaşır sonra en değerlimi yanıma alıp heybeli'de ki terk-i dünya manastırında kırmızı koltukta son partimizi yapardım. bolca coke, alkol, papatya ve sakinleştirici muzik ile anın keyfini çıkartırdım. ölüm saati yaklaşmaya yakın lsd atıp ölümü beklerdim. son kez onun gözlerine bakıp vedalaşır ve dizlerinde ölümü karşılardım. ölümden korkan birisi değilim. zaten her günümü son günümmüş gibi yaşıyorum. ama tam olarak yapmak istediğim bu olurdu.

gün boyu kendime küfrederdim."kafana taktığın bunca saçmalığa değer miydi ulan?" diye.

anında işten çıkış yapar ailemin evine giderim. son günüm böyle geçebilir benim için sıkıntı değil.

işi bırakır eve giderdim. kahve yapma makinasını araklayip odamın kapısını bir kez değil birkaç kez kitleyip tüm evrenle bağlantımı keserdim. kahve suyu ısınırken en sevdiğim müzikleri açardım. sevdiğim kitabı masanın kullandığım köşesine atar, kahvem olunca yanına otururdum. anlatırdım tüm başımdan geçenleri kitaba. bu kez sıra bende, anlatma sırası bende! diye bağırarak anlatırdım uzun uzun. uzun uzun mu? yani söz gelimi öyle dedim.

rüyalara inanan biri değilim ama geçen ay önümüzdeki ayın belirli bir gününde öleceğimi görmüştüm. tarihi de aklımda hala beklemedeyim nedense. rüyamı gördüğüm sabah yataktan kalkmayıp gerçekten o gün ölüp gidersem aklım bir şeyde kalır mı diye düşündüm ve bir şey bulamadım. bu durumun ne kadar üzücü bir şey olduğunu fark ettim. ölmek kulağa sadece yaşamadığını anladığında korkutucu/üzücü geliyor. bu yaşanmamışlıklar da bir güne sığamayacağı için yarın da ölecek olsam öylece beklerdim herhalde.

vallahi ne yapıyorsam onu yapmaya devam ederim. yine çalışırım. yine mutlu uyanırım. yine üretirim. yine severim. yine mal gibi gülücükler saçarım. bunu ara sıra düşünüyorum. ölüm korkusunu çok zor atlattım ben. bütün keyfim kaçardı öleceğimi hatırladığımda. ölüm fikri ölmekten daha sarsıcı. çünkü bi kerecik ölüyor ama milyon kere öleceğinizi düşünebiliyorsunuz. her gün bir şeyler azalıyor. ölüm bilgisi inancın omurgasına saldırıyor direkt. mutluluğu imha ediyor sevgilim. "neden uğraşayım ki?" demeye başladığın an kaybettin. puff. uçtu o gün. taktiğim şu; delicesine bir kabulle, kemik kıran, kök söken, tırnaklarını sırtına geçirip müthiş bir kambur için orada senelerce durmadan çalışan ve bir kere bile reddedildiğinde reddedeni rezalete sürükleyen gerçekliği bağra şefkatle basmak. bu simsiyah ıslak ve çok aç dev bir köpekle hayat boyu zincirini bırakmadan ama gevşete gevşete yaşamak gibi. seni oraya buraya çekiştiriyor. üzerine atlıyor. seni yalıyor ısırıyor. varlığı güç verse de örtük bir evrende hep rahatsız edici. hep huysuz. hep talepkar. bu geçmeyecek. asla.

büyük heriflerin ölümlerindeki komiklik çok acıklıdır. kübrik falan ölüyor. düşün o bile. hiçbi şey yokmuş gibi. bi sabah bi bakıyosun hikayen bitmiş.

azıcık düşündüğünde her şey çok anlamsızdır. biraz daha düşünürsen bu anlamsızlık sen bir anlam üret diye sana kendini açar. görevimiz tümden bu bitanelerim. boşluk doldurmak. "o bile öldü" cümlesindeki; "o" olmak. ihtişamla, gülümseyerek ve fiyakalı bir şekilde.

şiir yazardım

asla yetmiyeceğini doyamıyacağımı bile bile oğullarımı öper koklardım. ve onların hephatırasında güzel hatırlayacağı ve mutluolacağı bir son gün yaşamak/yaşatmak isterdim.

erkenden kalkıp bankadan yüklüce bir kredi çekerdim. parayı sevdiğim kişilere bölüştürdükten sonra şehrin en lüks otelinde birkaç oda tutup her birine en çılgın sevişen partnerlerden seçerdim. sonrası iyilik güzellik.

borcum varsa onları öder, emanet bir şey varsa sahibine iade eder. kedimi sahiplendirip onun ihtiyaçları için belli bir miktarda fonu bankaya yatırır geleceğini garanti altına alırdım.

temizlik!

dünyalık bir şey yapmayacağım kesin, kırdığım kişilerden helallik alır, nakit paramı dağıtır, vasiyet yazardım.

galiba ne tövbe ederim ne de yemek yerim. son anda paçası tutuşmuş gibi edilen tövbe ne kadar kabul olur.. allah bilir. sanırım ölümden sonra bana ne olacağını düşünürdüm. bir de annemi..

anında sevişirdim. bulabildiğim tüm uyuşturucuları dener, kimseyi rahatsız etmeden yapabileceğim tüm delilikleri yapardım.

sevdiğim ve değer verdiğim tüm insanlara hayatlarının geri kalanını güzel geçirebilmeleri için birer mektup yazardım ki her okuduklarında hayatın değerini anlasınlar. böyle bir mektubu ölmek üzere olan bir sevdiğinizden aldığınızda hayata bakış açınız değişebilir. onun dışında sevdiğim şeyleri yerdim, sevdiğim insanlarla konuşurdum, bol bol kedilerimi severdim.