yaşamaktan yorulmak

yaşamaktan yorulmaz insan, ne için yaşadığını bilmemekten yorulur.

yaşamaktan yorulmak değil de artık bırakmanın belki de an meselesi olduğu eski seni bir dereceye kadar taşımak, taşımaya çalışmak ve hatta taşımak için o gösterdiğin ekstra eforları göstermeye gayret etmek, yormuyor mu bu seni artık?

yorması da mesele değil. yoruyor diye değiştirmeyi veya değişimi seçecek olsaydık o değişim elli bin kez gerçekleşmişti.

olay yorulmaktan da öte, "artık direksiyonu/dümeni kırmaktan başka bir seçenek/yol kalmadığını görüp, gözü karartıp, artık fırtına mı gelecek, bora mı, nuh tufanı mı, ben zaten bunca sene buna hazırlandım herhalde diyip, o geminin dümenini tam kırıp, o tekerleği son sürat döndürüp, belki kendin de döndürdüğün yönde salınıp; ama ayağını sımsıkı yere basmanın zamani gelmedi mi?" demek artık.

saçlarda beyaz ve yüzde çizgiler olarak tezahür edecektir.

dinlene dinlene yaşıyorum da hayat aşırı kısa ve bu da asabımı bozuyor. birbirimizi yormayalım değerli böcekler, yaşamak zaten yorucu.

aslında geçmişinden yorulmaktır. kafanda bir ömrü yaşamak acı verir.

dünyanın kapitalist düzeninde ve ülkemizin adaletsiz hükümetinde içinde bulunduğum eylemdir an itibariyle. çok yoruldum arkadaşlar. aldığım şeyin kime fayda sağladığını hesap etmekten, şunu giyersem başıma bir şey gelir mi diye düşünmekten, doğru bildiğim şeyi savunurken korkmaktan, sürekli sevdiklerim için endişelenmek zorunda olmaktan, başıma bir şey gelirse ihtiyacım olan tedaviyi ve desteği bulabilecek miyim diye endişelenmekten, ay sonunu getirebilecek miyim, karnımı doyurabilecek miyim diye düşünmekten çok yoruldum.
yaşamak bu çünkü şu anda ve ben yaşamaktan çok yoruldum.

bir başka deyişle yaşlanmak.. :)

zamanında bu konuya ülkemizin aydınları parmak basmış: