yaşlanmanın çok acı verici bir gerçek olması

yaşlanmak acı bir gerçek değildir. boş yaşamak, bir baltaya sap olamamak bir acıdır ve de kolay kolay geçmez.
(bkz: kuyruk acısı)*

yaşlanmak doğal bir süreçtir. acı verici değil, büyük beceridir bence. ölmeden başarıyla gelmişim buraya kadar. devamını da umuyorum. ben seviyorum yaşlanmayı. tabii benim başardığım hayatta kalmak değil ciddiyetle yaşamak. size de tavsiye ederim.

nasıl baktığına neyi gördüğüne göre değişkenlik gösteren bir durum..
tek çok acı yanı seni ölüme yaklaştırması.. zaman aktıkça insana bir de geç kalmışlık hissi çörekleniyor tabi bu his evlerden ırak olsun.. ama kara dipsiz bir kuyu gibi hatta kuyu sonunda da bataklık varmış gibi şöyle bir neymiş diye bakınca kapıveriyor da bırakmıyor..

her gün bu hisse rağmen devam etme gücü bulabildiğin için kendini daha iyi hissedersin mesela.. evet bugün yeni bir gün yeni bir macera diyerek.. o günün hakkını vermek en birinci hedefin yolun olur..

ya daaaaa... insan hissettiği yaştadır diyerek bulduğun salıncaklara koşarsın.. artık nasıl istersen.. bulutlar da bir başka güzel şimdi mesela.. gençleştirir insanı...

10 sene öncesinin dizisinden, filminden bildiğin teyzeye mikrofon uzatırlar, "lan bu o muymuş!" dersin moralin bozulur. daha dün izlediğin filmin oyuncuları ölmeye başlamıştır canın sıkılır.

çok kısa yaşıyoruz. 400-500 yıl olması lazım insan ömrünün.

28 yaşındayım hala genç sayılırım fakat 20 yaşım ile aramda muazzam bir performans farkı var.
olm o yaştayken hatun yatakta kaçacak yer arıyordu a..k.. ya bak aklıma geldi moralim bozuldu.

ama çok daha kötüsü ailemizin yaşlandığını görmek. teker teker zayıflamaları, gün geçtikçe başkasına muhtaç olmaya başlamaları... kimisinin ise teker teker ölmeye başlaması kimi ufakliklarin senin boyunu aşmaya başlaması falan..

bence korkunç olan tek şey gerçekten çaresiz kalmak. ellerinden kayıp gitmeleri, bir şey yapamamak, sadece izlemek ve yaşamak zorunda olmak...

acı bir gerçek, bakıma muhtaç hale gelmek, elden ayaktan düşmek. her an ölümü gözlemek.