yazarların itiraf edemediği şeyler

sanirim cok hayaperestim ve melenkoliğim.

geçmişte yaşadığım toxic ilişkilerden dolayı kimseye tamamen güvenemiyorum ve kendi kendimi yiyip bitiriyorum.

kaç yaşına gelirsem geleyim içimdeki sevgi açlığı bitmeyecek, bi' sevin beni allah aşkına ya.

zaten itiraf edemedikleri için buraya da tam olarak yazmayacakları şeylerdir.

bazen kim olduğumu çözemiyorum, neden bu hayatta olduğumu çözemiyorum. belki gelecek kaygısı çekiyorum bu yaşımda bilemiyorum bu geçirdiğimiz dönem insanların psikolojisini bozuyor, herkes gergin ve ben de bunu hat safhada hissedenlerden biriyim. bıkıyorum sözlük kaygıdan kalbimdeki o sızıdan bıkıyorum.

çok var ama yazarsam itiraf etmiş olurum.

yarın yeni bir sabaha uyanmak istemiyorum.

sandığım kadar iyi birisi değilim sanırım

bir kadın olarak erkeklere kadınlardan daha fazla güveniyorum çünkü hayattaki tüm kazıklarımı kadınlardan yedim.yanlış ve cinsiyetçi bir davranış olduğunun farkındayım ama deneyimler sonucu istemsizce elde ettiğim bir düşünce biçimi.

zamanında hayatımdan çıkarmadığım insanların hayal kırıklıklarını içimde yaşamaktan yoruldum.

yalnız kalmaktan aşırı derecede korkuyorum. bunu atlatamadığım için de kafam sürekli meşgul durumda.

edemiyorum işte.

dolap kapağı açık olduğunda yatamıyorum.

aslında çok paranoyak bir insanım ama duygusal olarak. herkese kendimi sevdirmek zorunda gibi hissediyorum ve nerdeyse insanların her hareketinden alınıyorum buna tabiki alıştım ama üst üste gelince gerçekten yorucu oluyor, kendimi boşlukta hissediyorum; biliyorum gerçekten çok saçma ama isteyerek yaptığım bir durum değil.

benden hoşlanan birkaç kıza tam bir hayvan gibi davrandim,sevilmek ayarlarımı bozuyor sanirim.

kindar olamamaktan nefret ediyorum. birazcık kin tutabilseydim her şey çok farklı olurdu.

abi nolacak benim bu işkolikliğim,bıktım artık varsa yoksa iş başka bi amacım yok gibi nefret ediyorum bu özelliğimden

yalnızlık. öyle yalnızım ki bu durum midemi bulandırıyor. kendi kendime bile söyleyemiyorum.

kıroyum galiba. bmw ile makas atmayı veya arabayı hızlı kullanmayı, yüksek sesle r&b dinlemeyi çok seviyorum. kural tanımaz bir kıro yapıyor bu beni, itiraf edemediğimi şimdi itiraf ediyorum.

genelde duygularını çok yoğun yaşayan bir insan değilimdir. sanırım geçmiş deneyimlerimden dolayı kendime her an sakin olmam gerektiğine dair bir alışkanlık geliştirmişim. şimdiyse bu artık hissizliğe dönüşmüş durumda, istesem de bunu aşamıyorum. bu biraz da farklı bir insan olmamdan kaynaklı sanırım. aşırı derecede kendime özgüyüm, bu beni sosyal ortamlarda oldukça kısıtlıyor. sadece kendime yakın bulduğum şeylere karşı ilgi gösterebiliyorum. bunun dışında kalan şeyler bana hiç bir şey hissettiremiyor. bundan dolayı insanlarla bağ kuramıyorum.
gerçekten bir şey hissetmeyi başarabildiğim ender durumlar var. mesela birinden hoşlanmak gibi, ama bu seferde panik olup elime yüzüme bulaştırıyorum. kriz anlarıyla baş etmek konusunda iyi değilim. zamanla sakin kalmayı bir savunma mekanizması haline getirmişim. duygularım dingin haldeyken daha güvende hissettiğim için onları dolu dolu yaşamaktan kaçıyorum. kendimi tatmin etmenin başka yollarını arıyorum. ama bu da beni kısıtlıyor. acizleştiriyor. istediğim insan olmamı engelliyor. bu yüzden bunu aşmak için çaba gösteriyorum.