yazarların kötü olduklarında aradıkları ilk kişi

kötü olduğumda jokeri ararım.
bı joker virsene dirim.

kimse.

acik soyliyim telefon rehberimde akrabalarim 1 de eski yazar puura 1 de hic aramadigim sevgilim haric kimse yok.

yani kotu oldugumda kimseyi arayamiyorum.

yok. kendim bir şekilde hallettim. millet de beni arar. kıymetim bilinir umarım.
(bkz: ben neymişim be)

ailemden ya da akrabalarımdan biri değildir. çünkü onlar bana destek değil köstek olur.

en iyi arkadaş yürüyüştür benim için, kulaklığımı takar müziğimi açar tempolu yürüyüşümü yaparım. sonrasında pamuk şeker gibi olurum. arkadaşlarım için ise tam bir dert anasıyım dertlerini anlatacak.

kötü olduğumda konuşabilecek durumda olamıyorum pek. sesim titriyor , kırıcı bir şey söyleyebiliyorum, sadece susuyorum vs. o yüzden kötü olduğumda aradığım biri yok, olmaması benim açımdan daha iyi bence. kimseyi uğraştırmakta istemiyorum olumsuz konularda.
günlük hayatımda telefonda konuştuğum iki kişi var zaten, o iki kişiyi de anlık duygularımdan ötürü kaybedemem.

(bkz: o kendini biliyor)

70'lik bir büyümüğüz var onu arıyorum.

evimde sakince kötüleşiyorum. hava serin olsaydı taksim'de olurdum.

evde pc başında içerek fenalaşmak hoş. güne elveda demek istediğimde yatağa geçip ışıkları kapatıyorum falan. bunlar pratik işler. uyku çekmiyorsa canım terasa çıkarım. gökyüzüne bakıp iç çekmek de güzel evden ağrı.

yaz bitene kadar konsept bu. içip içip evde efkarlanmak güzel. zaten efkarımın yarısı evde olmamla ilgili. amannn.

kısmet be anam. s

kimseyi aramıyorum. dert anlatmayı sevmem. yazarım derdimi, konuşarak rahatlamam, sır vermiş gibi hissediyorum.

(bkz: yok ki)

aradıgım kimse yok. kendi basımın caresine kendim bakarım.

kimseyle konuşmamayı tercih ederim.

bazen bi kulaklık, bi yastık ve örtü çoğu kişiden daha iyi geliyor. anne babayla zaten bir şey konuşulmaz. kardeş desen bugün var yarın yok. dost desen maskesi düşmemiş kara yılan, sevgili desen ayıracak vakti yok. anlatsan anlamayacaklar, anlasalar çok abartıyorsun diyecekler, hangisi bilmem ama bazıları içten içe keyif alacak kötü haline.

en iyisi o an canın ne isterse açacaksın bi şarkı, çekeceksin örtüyü ağlamak mı istiyorsun ağlayacaksın, ağlayarak uyuyakalmak mi istiyorsun kalacaksın. oturup düşünecek misin bi karara mı varacaksın her neyse... her kötü şey gibi bu da geçecek. sen kendi kendine yeteceksin. (her zamanki gibi)

seni kötü eden şey insanlar ve bunu bilip en ufak şeyde kötü olduğunda/hissettiğinde insanlara koşmayacaksın.

zamanla da alışıp benimseyeceksin bu durumu.

bir büyüğüme danışırım...

kötü olduğumda oldukça sessizleşirim. konuşmam, konuşmak isteyen kişiye de tahammül edemem. sakin ve sessizce içime çekilirim, tamamen o ruh halini yaşarım yanıma eşlikçi aramam.

aramam da anneme sarılır o şekilde bir süre otururum

bir buhran içerisindeyken kendi halimde kalıp sıfırlanıyorum. aksine o haldeyken birileriyle konuşmak, konudan bağımsız havada cümleler duymak, akışa ayak uydurmaya çalışıp özde uyduramamak ya da uymak istememek daha da kötü hissettiriyor.
öfkeliyken ararım genelde insanları. ikimizde söver rahatlarız oh mis.

niye arayayım. çok kötüyüm diye telefon açmak saçma geliyor.

ortak olmak isteyen oluyor bir şekilde.

acıları da kederleri de yalnız yüklenmek lazım.

bence yani.

kötü olduğumda kimseyi aramam, kapatırım kendimi odama. bolca ağlarım zırlarım, sonra iyice çirkinleşip üzüntümü dağıtıp kendime gülmeye başlayınca aramalara
kızkardeşlerimden biri ile başlarım.

sonra o sıra en çok görüştüğüm kız arkadaşlarımı ararım, konuştukça gülerim, güldükçe açılırım.
her kötü olmam sonrası yeni eğlenceli kararlar alırım, yeni şeyler denerim, eski olan bir şeyleri terk ederim.

yani aslında arada kötü olmak uzun vadede bana iyi geliyor. çevreme de iyi geliyor çünkü onları kendi dramımla güldürüyorum.

işte bende böyle bir kadınım.
her derdimle yeniden doğuyorum.

youtube cengiz kurtoğlu olur selamı şahin ferdi tayfur olur hangisi daha çok acıtırsa kötü durumun ağırlığına göre değişiyor