yılmaz erdoğan şiirleri

yaşamak uğruna
ölmek bu olsa gerek
sevmek uğruna
acı çekmek bu olsa gerek
hayat uğruna
savaşmak bu olsa gerek

peki ya senin uğruna
üzülmek niye?

hayatı bir başkasının pantolonu gibi, küçültülmüş, daraltılmış…
ilk sahibinin o pantolonla yaşadığı şeyler, yani pantolonu pantolon yapan anılar, bazı ilkbahar bereleri yüzünden yapılan yamalar, ter tüketen yazlar…
hepsi daraltılmış…
yaşananlara bir beden büyük geliyor artık hayat!
bir aşkı paylaşmak için çok geç, bir paylaşıma aşık olmak içinse erken…
beni sevda yerimden vurdu yine zaman…
şimdi sana söylenecek tek cümle: bende sana yetecek kadar ben kalmadı…