bir hocamız demişti "çirkin erkeğin kaybedecek bir şeyi yoktur. güzel kıza gider ve konuşur. sonuç ya tokat olur ya kucak. ikisinde de temas var."

times dergisinin erdoğanı kapağına taşıdığı sayısında kapağın ortasına yazdığı yazı.

erdoğan böylece times'a kapak olmuş 4. türk politikacı olmuştur.

times'a kapak olmuş diğer türk politikacılar;
(1923 yılındaki atatürk kapağı)
(atatürk 1927)
(ismet inönü)
(şükrü saracoğlu)
(adnan menderes)
(kenan evren)

tuğba ekinci'den o şimdi asker çalacak birazdan.

mahmut tuncer'den jandarma da olur.

la yeter la yeter. *

...
sis’li geçmiş yüzümün ardı
dört duvar arası çelimsiz rüzgârlar
alnını güneşe dayamış
melankolik bir bulut
parmak uçlarımda
... *

"kurbağalara bakmaktan geliyorum, dedi yakup
bunu kendine üç kere söyledi."

almanya işsizlik maaşı verdiği vatandaşının türkiye'de emlak zengini olduğunu öğrenip aydınlanacaktır. (bkz: ay hadi inşallah)

dindar ya da ateist bir nesil yetiştirmiyor korkusundansa aklı başında, insanı değerleri olan, düşünen, araştıran bir nesil yetişmiyor korkusuna kapılmak gerekir bence.

beğeni aldığım yazarı kimmiş diye incelemeye alırım. tanımlarını okurum, ucundan azcık bile bir nokta beğensem artımı basarım. seri artı atmışım yo kombo yapmışım umrum olmaz. burada önemli olan sadece gerçekten yazarı okumak, emeğe saygı duymaktır. yoksa o bana seri attı ben de akabinde ona attım yapmacık oldu vs. takılmayınız bunlara.

sözlükte gelen ennnn güzel bildirim!

bazı insanlar için doğru olan önerme.

iki türlü de konuşabilirim; küfürlü ya da küfürsüz. küfürlü konuşmanın yeri midir, ortamdaki insanlarla aramdaki ilişkinin boyutu ve samimiyet seviyemiz nedir, karşımdaki insan bundan rahatsız olur mu gibi soruların cevabı önemlidir. ortam kaldırmıyorsa ya da bundan hoşlanmayan insanlar varsa ortamda, küfürde ısrarcı olunmamalıdır diye düşünüyorum.

bilmek erdemdir, bildiğini aktarabilmek ise bambaşka bir erdemdir. sahip olduğu tüm bildiklerini toplumun her tabakasına eşit derecede faydalanabilsin diye oldukça sade ama detaylı anlatımlarıyla hemen hemen birçok insanı kendine gönülden bağlayan değerli bir insandı. hayatı bu denli verimli ve dinamik bir şekilde yaşadığını görüyorken içim cız etti ölüm haberini öğrendiğimde. mekanı cennet olsun.

ann radclıffe'ın kaleme aldığı 18. yüzyılda geçen gotik edebiyatının temsilcilerinden olan kitap ilk olarak isimsiz yayınlanmıştır. iki kız kardeş annelerinin vefatından sonra annesinin en yakın arkadaşına babası tarafından emanet edilip mazzini şatosunda yarı tutsak yaşamlarına başlar. babaları çok geçemden başka bir kadınla evlenir yanına oğlunu alır ve şatoya neredeyse hiç uğramaz. annesinin yakın arkadaşı olan madam de menon kızlara hem öğretmenlik hem arkadaşlık hem annelik yapar. onlarsız hayatları sırdan ve normal geçen emilia ve julia, babası ve üvey annesinin şatoya gelmesi ile birlikte hayatları bir daha düzelmemek üzere bozuluyor. güzelliği dillere destan olan julia babası ile gelen davetlilerden olan konta aşık oluyor. ama bu aşk beraberinde acı ve gözyaşını beraberinde getiriyor. üvey anneleri babalarına olan sadakatsizliğini ustaca saklamakla birlikte kızların hayatına sinsice dahil olmayı da ihmal etmiyor.

roman aşk romanı kategorisinde olsa da oldukça merak duygusu ön planda olan bir kitap. karanlık mahsenler geniş doğa tavsirlerini bol bol okuyorsunuz. eğer gotik türünde kitaplar sevmiyorsanız yine de bu kitaba bir şans vermenizi tavsiye ederim.

benim düşüncelerim ise kitap çok akıcı olmakla birlikte merak duygusunu ön planda tutan bir kitap. kitabın son sayfalarında beni sıkan şey artık bu da olmaz dedirten çok fazla lanse edilen tesadüf olaylar.

beğendiğim kitaptan alıntıları da hemen aşağıya serpiştiriyorum.

"...uzunca bir süre oturup aklını dertlerinden uzaklaştırabilmek için en sevdiği yazarı okumaya başladı. o sayfaların bir zamanlar kendisinde uyandırdığı duyguları yeniden yakalayabilmek istiyordu."

"duygularımızın rengi ne kadar da kısa süre içinde değişebiliyor, dün nefret ettiğimiz şey bugün arzulanır hale gelebiliyor."

süt ürünleri reyonu.
özellikle reyondaki peynirleri seyretmek bana farklı bir huzur veriyor.

franz kafka hiç yerine konulma duygusunu en iyi işleyen yazarlardan. dava'nın baş kahramanı joseph k. tek suçum insan olmak diyor. konunun adalet sistemiyle ilintili olmasıda ayrı bir ironi.

dava, sisteme ve hayata karşı sitemkar yaklaşan bir insanın mücadelesinin hiç olması hikayesidir.kafka her ne kadar ümitsiz olsada ufacık bir umut kapısı aralar okuyucusuna teselli için.

'kitaplarını yarım bırakırsan arkandan ağlarlar, gün gelir hesap sorarlar' denilseydi yarım bırakılmamış kitaplar olabilirlerdi**.

şeftir. ben de yıllarca mutfakta çıkan her ürünün tadına bakardım. çalıştığınız restoranda ürünlerin aynı standartta çıkma zorunluluğu vardır.
dolayısıyla bu bir huy veya davranış değil, işin gerekliliğidir.

büyük hata.
biz de hitler'e böyle bir onur verelim.

insanın ne düşündüğü ile ilgili olan durumdur.
alt tarafı sevişeceksiniz ne düşünüyor olabilirsiniz ki.
ayrıca arkadaşın tanımı çok hoşuma gitti aklıma mıke tyson’ın sözünü getirdi.
suratının ortasına yumruğu yiyene kadar herkesin bir planı vardır