islama inananların islamın içini boşaltmalarından kaynaklı.

başlığı dikkate almayın şeklinde tavsiye verebileceğim başlık.

bu tag sayesinde ispanya yardım gönderiyor. twitter olmasa ülke tamamen çökecek.

annelik çok önemli.bir canlıya hayat vermek, sonrasında onu hayata hazırlamak gerçekten kutsal. ama insanlar kadınları sadece anneliğe indirgiyor. doğurduktan sonra bir kadınin kadın olma,evlat olma,çalışan olma vs tüm sıfatları elinden alınmaya calisilip sadece annelik bırakılıyor. hayır. bu kadar düz varlıklar değiliz, herşeyden önce anne değil kadınız. bir çocuk doğurduk diye bunu mahkûmiyet sayamayiz. aksine toplumda herseyimizle var olup çocuğumuza nasıl anne olunurun yanında nasıl öğrenci,nasıl çalışan, nasıl eş ve diğer bütün herşeyi canlı örnekle göstermeliyiz..

ellerimi ve yüzümü yıkayıp lenslerimi takmak.

an itibari ile ismail yk çalarak yoldaşa "devrim öyle olmaz böyle olur!" mesajı verilmektedir. yoldaş; nihat doğan'dan kırdın kalbimi şarkısını isteyecek mi merakla beklemekteyiz.

çok garip olandır.

araba sürmek istersin, başkalarına zarar verirsin diye devlet senden ehliyet almanı ister. bunun için testlere girersin ve ehliyet alırsın.

silah almak istersin, başkalarına zarar verirsin diye devlet senden ruhsat almanı ister. taşımanda sorun olmadığını gösteren sağlık raporu ister.

üniversiteye gitmek istersin, yeterli olduğunu göstermek için sınavlara girmen gerekir.

devlet çalışanı olmak istersin, yeterli olduğunu göstermek için sınavlara girmen gerekir.

akademisyen olmak istersin, yine yeterlilik için sınavlara girmen gerekir.

ama dünyaya getireceğin birey için kimse senden yeterlilik beklemiyor. ona zarar verecek misin? onun için yeterli misin? devletin umrunda değil. hatta kan grubu haricinde doğru düzgün bir testi şart bile koşmuyor. akraba evliliği yüzünden çocukları özürlü doğan ailelere eğitim vermek yerine koşulsuz yardım ediyor. ailesi tarafından mahalleye salınan çocuklardan, eğitilmeyen kitleden, ne bekliyorsun sayın devlet? sevgi kelebeği olmalarını mı?

müzik ve kedidir.

oturma düzeni b*k gibi olan ama buna rağmen uğruna ağlanılan zirve. kat kapattık size derken aslında bilardo masasını başkalarına rezerve edip masada 3 bağzı takılmalarına göz yuman bir mekanda oturduk. adamlar bütün fotoğraflarıma salça oldu istemeden de olsa. hadi onu geçtim, katılımcıların yarısı saatlerce bir bar taburesi üstünde bizden ayrı kaldı. adamlar ne konuştu, neye güldüler, neleri anlatıp eğlendiler hepsinden mahrum kaldım.

ilk elin günahı olmaz derler, çok fazla laf etmiyorum ama insanlarla konusmaya gittiğim bir yerden boğazım ağrıyarak dönüyorum. 2. istanbul zirvesinde daha güzel bir organizasyon olması dileğimle...

katılan ve uğraşan herkesin eline emeğine sağlık.

"niçin ruhunu zorluyorsun..?

...ebedi planlar için çok güçsüz."

d)

vakti zamanında henüz çok erken bir o kadar da geçken karmaşık bir patikada yönünü bulmaya çalışan bir kadının hikayesiydi bu.
realist bir yazar tarafından yazıldığından olsa gerek tüm karakterler oldukça gerçekçiydi. her biri iyi ve kötü yönler ile harmanlanmıştı. heybelerinde bir sürü güzel, bir o kadar da acıyı biriktirmişlerdi.
ana karakter ya bu, kadınla başlıyordu hikaye. daha küçük bir kızken başlamıştı dünyanın karmaşasını içinde hissetmeye. küçük dünyasını büyütmek, hayat ne sunuyorsa hepsini içmeye adamaktı en büyük hayali. yapıyordu da. ama savruluyordu sürekli. hayatına birçok insanı dahil etmesi de bundandı. her birini bir başka karakter yapıyordu. kimini çok seviyor en iyi dostu oluyor, birilerine aşık oluyor, küçük kalbinde kocaman yaralar açmasına izin veriyordu. büyüyordu. ama fark ediyordu ki büyüdükçe hayalleri de yavaş yavaş yok oluyordu. gündelik hayatın içinde gündüzlerini şen kahkalar, gecelerini ise hüzünle yaşıyordu. ama yaşayıp gidiyordu. eksik kalıyordu bir şeyler.
sonra bir gün onunla tanıştı. şaşırdı. ne çok tanıdıktı öyle. sesinde huzuru bulmuştu sanki. aklı karışıyordu. birinin böyle güzel olmasına anlam veremiyordu. üstelik ürkek, kırgın, savunmasız bir yanı da vardı aynı kendisi gibi. bir yanı hala çocuk kahkahaları atıyordu. büyüyememiş, büyümeyi reddetmiş bir yetişkinlik aynı zamanda da yüz yıllık yaşanmışlıkla bir olgunluk vardı üzerinde. şımarık kahkahalarının büyüsüne her gün daha çok kaptırıyordu kendini. ilk zamanlar dostluğunun tadını çıkardı doyasıya. sonra zamanla daha çok, daha çok, daha da çok 'o' olsun istiyordu. kelimelerine yansıyor, yüzünde bir gülümseme oluyor, iliklerine dek istiyordu. her geçen gün daha da çok hayatında oluyor, hayat daha çok o oluyordu.

1971 yapımı ali baba ve kırk haramiler filminde söylenen kırk haramiler marşı olarak da bilinen şarkının korkutucu nakaratıdır.

daha minik delikanlıyken mahallede "deli fatih" denen psikopat yarmanın bu nakaratı söyleyerek beni kovaladığından beri duyunca hala korkarım.

az önce çamaşır makinasının deterjan gözüne çamaşır suyu döktüm. şu an keder ve merakla sonucu bekliyorum.

“ben atatürkçüyüm, ben, cumhuriyetçiyim, ben lâikim, ben antiemperyalistim, ben tam bağımsız türkiye'den yanayım, ben insan hakları savunucuyum, ben terörün karşısındayım; ben yobazların, hırsızların, vurguncuların, çıkarcıların düşmanıyım. dün sabaha değin araştırararak yazdığım hiçbir konuyu yalanlayamadınız. öyleyse vurun, parçalayın. her parçamdan benim gibiler beni aşacaklar doğacaktır.”

şaka kulubü olursa girerim bak ona hahaha

giricem iki espri okuyup, kahkaha atıp çıkmak istiyorum

böyle gün arasında, iyi gelir , gülücük.

seni bulmaktan önce aramak isterim
seni sevmekten önce anlamak isterim
seni bir yaşam boyu bitirmek değil de
sana hep hep yeniden başlamak isterim.

özdemir asaf..

şey bebek kardeş. rica etsem az ötede ağlasan.

kusura bakmayın bebek kardeşler. ama böyle de olmaz.

eğer varsa hakkında bildiklerimize göre sadece egoist değil aynı zamanda narsist de.

tek kelime ile hay-ra-nım!! canım eva green!

(bkz: çay koyayım bari)
ilginç yazardır. sıkılmıştır. bazı sorunsallarları düşünüyordur. * cevap bulamayınca sözlüğe sarmıştır. güzel yazardır.