ödünç alınan eşyalar.

dikkati belirli bir kişi olay nesne ve konuda tutamama küçük bir uyaranla dikkatin önemsiz ya da ilgisiz dış uyaranlara kaymasıdır.

bugün doğum gününüymüş. doğum günün kutlu olsun güzel kalpli insan. nice senelere.

1967 model shelby gt500'ünü aşırı derecede seksi bulduğum araba markası. evet, gerçekten seksi buluyorum, şaka değil.

bir de mat siyah yapmışlar ki uff!


görselin kaynağı

yapar yapmasına da bunu mecburiyet düşüncesi ile yapmaz." ben kadinim o erkek ve bu yüzden ben mutfak işlerinden sorumluyum,ona yemek hazirlayan ben olmak zorundayım " mantığıyla degil. bu düşüncede olmadığı icin belkide daha özenerek daha severek yapar yemeğini

alt kata salon + mutfak + tuvalet, üst kata 3 oda + geniş balkon olarak yapılan, genellikle cadde üstü apartmanlarının en üst katlarında olan dublekslerden bahsediyorsak. dubleks değil dikine 3+1 onlar.

gerçek dubleks evlerde yaşamanın zorlukları ile dikine 3+1 lerde oturmanın zorlukları tamamen farklıdır. kastınız hangisinedir? dediğim sorunsaldır.

içi boş bir kelimedir.

hissetsen ne olacak, olacağı değiştiremedikten sonra?

*

anadolu’nun bağrından kopar, yolu paris’e düşer. bi başına, karnı aç. elleri cebinde dolaşırken, bakar ki, sokak çalgıcıları var, müzik yapıyorlar, para topluyorlar. çöker bi köşeye, cura’sını tıngırdatmaya, yanık yanık söylemeye başlar:
“aç kulaklarını dinle sözümü,
yalan söz gerçeğe tuzak değil,
insan hakkını hak bilen kişi,
özünde nur doğar yalan ateşi,
kamili taşlamak cahilin işi,
cahilden kötülük hiç uzak değil…”

tesadüfen ordan geçerken, durup, dinleyenler arasında abidin dino da vardır.
tanışırlar… kasketli, pala bıyıklı, buram buram anadolu kokan ozan’ın kalacak yeri olmadığını öğrenir, koluna girer, evine davet eder.

güzin dino, sofrayı kurar. otururlar, sohbete koyulurlar. laf lafı açar, ozan der ki, "beni yarın çarşıya götürür müsünüz?"
"hayrola?" derler, "ne lazımsa biz sana alalım…"
“bale ayakkabısı alacağım” der.
dino’lar şoke olur. kara yağız ozan, o şahane şivesiyle devam eder:
“benim oğlan balet de… ona göndereceğim.”

çünkü…
nesimi çimen’dir o.
türkü derleyen, ilk plak çalışmasını 1964’te yapan, almanya’da fransa’da isveç’te albümler çıkaran, dünyanın en önemli müzikhollerinde sahne alan, türkiye’de ha bire gözaltına alınan, işkence gören, sürüm sürüm süründürülen, yılmayan, ömrünün sonuna kadar hiç sosyal güvencesi olmayan, yurtdışından gelen teliflerle mütevazı yaşamını sürdürmeye gayret eden…
sazın, sözün, üç telli cura’nın ustası...
"yılmaz özdil"

cehennem başkalarıdır.
jean-paul sartre

kızım henüz 7 aylık, konuşmaya başlamadı meleğim.
ilerde bu tanımı güncelleyebilirim.

şu saatten sonra bedava olsa da gitmem. mazallah sonra beni kitap yapar dizilere konu falan olurum sonra gelsin rezillik kepazelik.

cehalet kokusu.
kan kokusu.
savaş kokusu.
kanalizasyon kokusu
ütülmüş kelle kokusu!
küflü peynir kokusu.

müreffeh olmalarının sebebi bir kadın tarafından yonetilmeleri değil bir kadının rahatlıkla yönetici olabilec3gi kadar gelişmiş olmalarıdır. yoksa bizde de oldu kadın. iki anahtar gösterip, anamızı belleyip gitti.

allah olmak istiyosa toplanak allah diyek??!!!

bir kadının başka bir kadını aşağılaması

minnak kalpleri sıkıştıran şarkılardır.

deli gibi kaçıyorum dertlendiren hemen hemen herşeyden. dertlendiren şarkılar da buna dahil.

haklı bir kaygıdır. çoğu zaman anlaşılamamaktan dolayı gelir. olağan bir durumdur. sıkça yaşadığınızda kendinizi ifade etmeye de üşenirsiniz. adı üstünde "kaygı" savaş ya da kaç. kaçıyoruz işte bizi anlamayan çoğunluk yüzünden kaçıyoruz.

hırçın, huysuz bir yanım var. bir anda huysuzluğum tutunca kendimi durduramıyorum ve sonuçları genelde kırıcı oluyor.
bari özür dilemeyi becerebilsem. o da yok. bunu yapamadığım için kendime karşı da hırçınlaşıyorum.
yaşlılığım da böyle olursa hiç çekilmem.
huysuz bir ihtiyar olmak istemiyorum, offf.

miyazaki en sevdiğim çizgi ustası.
birbirinden güzel filmleri var: müthiş karakterler bolca hayal gücüyle bütünleşmiş.
ilk izlediğim eseri de ‘komşum totoro’ oldu.anneleri hastahanede olan iki kız kardeş,babalarıyla birlikte bir köye taşınınca, orman ruhları,onların hayatlarının bir parçası olur.günler maceralarla doludur.
bu da benim çizdiğim mei,taş üzerine akrilik.

naber lan zibidi?