korona sebebiyle yaşayamadığım gündür.

sadece bir tane oldu, onda da üç arkadaş yazlıkta oturuyoruz, kafamız güzel olsun diye akşam için epey alkol ve meze aldık. mutfakta alınanları dolaba doldururken bir sigara yakıp sohbete daldık. sigaraları söndürdükten sonra film açmak için iki arkadaşım da salona doğru gitmeye koyuldu, salona doğru giden tek koridor vardı ve o da haliyle mutfak kapısından başlayan koridor. her neyse, iki arkadaşım birden korkarak ve bağırarak "noluyo lan?" şeklinde tepki verdi. ben de durumu çok anlamamıştım o sırada ama onlar o tepkiyi verdiğinde durumu fark ettim. resmen mutfaktan salona ışınlanmış gibiydim, koridordan hiç geçmedim ama onlar söylediğinde hem mutfaktaki anı, hem de salondaki beni gördükleri anı hatırlıyorum. sonrasında gün boyu bunun nasıl olacağını konuşmuştuk ama bir şey bulamadık tabii.

sayısal olunca üçgenin iç açılarını mı hesaplıcan?

doğru olan önermedir. abartıldığından daha da kötüdür.

her seferinde nefretini göstermesinden daha iyi olan durum.dışarıya sevgi bana öfke.yoksun hayatımda!

okunacak paylaşımları ile kendini belli eden bir yazardır. takipçim ve takipçisi olduğumdan keyifle okuyorum yazılarını. küçük bir sohbetimiz olmuştur.
sağolsun, değerli bir yazardır.

robot muyum diye düşündüren olay

demokrasi ve insan hakları.

her zaman olmasa da zaman zaman yaşanabilen bir durum. fazla garipsenmemesi lazım aslında gayet normal, bir kadın da gidip sevdiğini söyleyebilir neticede.

çok yüksek seslerden ziyade alçak ama sürekli tekrarlayan sesler beni çok rahatsız eder. uykuya dalmak üzereyken gün içinde duymadığım saatin sesi ya da mırıldanma şeklinde devam eden sesler gibi.
buna ek olarak kağıdın buruşma sesi.

o kadar dolu dolu tanımının yanında saçma sapan sebepler yüzünden linçlenen yazar. umarım kafasına takmıyordur.

daha fazla gezmek, daha çok görmek isterdim...

büyümenin ayıdır. doğanın canlandığı, koyunların kuzuladığı, ineklerin buzağıladığı, sütte verimin en yüksek olduğu, ağaçların yapraklandığı, yaprakların yeşillendiği, en körpe yaprakların çıktığı, tarladaki ekinin boy attığı, yemyeşil başakların arasından kan kırmızı gelinciklerin salındığı bir dönemdir.

dört yaşındaydım.
annem pırasa doğruyor.
bu ne, diye sordum.
taze soğan dedi.
yemek pişti, sofraya kondu.
ağzıma bir kaşık aldım, soğanla alakası olmayan bir tad.
o gün, bu gündür pırasa yemem.

anneler çocuklarının beyinleriyle oynamasınlar, lütfen.

bu soruya çilek odası demeyecek kız var mıdır?

kimse kimseye kilo aldığını söylememeli kişi farkındadır muhtemelen.

seviyor ve siz de sevdiğini biliyorsanız, bu durumu evlat olarak çok da dert etmemeniz gereken babadır.

sevmek zaten zor bir eylemken, bir de bunu gösterebilmek çok daha zordur. biraz empati yapmak lazım. elbette çocuk yaşlarda bunu yapmak pek mümkün değil. ama artık burda pek çoğumuz belli bir yaşın üzerinde bedensel ve zihinsel gelişimini tamamlamış insanlarız. acaba babamızın kendisi ne kadar sevgi gördü, nasıl bir ortamda yetişti, sevgiden anladığı ne? bunu sorgulayabilecek ve anlayabilecek durumdayız.

farzedelim ki sizin babanızın sevgisini hissedebilmeniz için, ondan gelecek bir kilo zeytinyağına ihtiyacınız var. ama babanız da size olan sevgisini gösterebilmek için kalkıyor bir kilo zeytin veriyor:)) çok mu saçma oldu? oysa ki sadece baba evlat olarak değil çevremizdeki pek çok insanla sevgi alışverişimiz tam olarak böyle.
kendimize göre doğru bildiğimiz şekillerde seviyoruz, gösteriyoruz ve karşımızdaki insandan bunu anlamasını bekliyoruz.

yüreğinde sevgi kırıntısı dahi olmayan, öfke ve nefretten beslenen ve şiddete meyilli babalar daha doğrusu insanlar bu konunun dışında. ama sevgiyi ifadenin pek çok farklı şekli vardır. babasından sürekli dayak yiyerek büyüyen bir erkek çocuğunun, ileride kendi çocuğuna hiç el kaldırmaması, ona göre bir sevgi göstergesi olabilir. çocuğun beklentisi ise babasının başını bir kez okşaması veya babası ile bir futbol maçına ya da bir parka gitmek olsa bile baba aslında evladını kendince seviyordur.

geçmişin telafisi maalesef yok. o şekliyle yaşandı bitti geçti. ama bu düşünce ile yaklaşırsanız babanızla geçmişinize, emin olun kendinizi daha mutlu ve iyi hissedersiniz. babası ile beraber büyümemiş ve neredeyse tek bir mutlu anı olmamış, hatta annesinin ölümünden bir nebze de olsa babasını sorumlu tutan bir evlat olarak söylüyorum bunları. anlamaya çalışın, yapabiliyorsanız affedin ve yüreğinizdeki yükü hafifletin.

arayarak konuşmak.
bilen bilir ses kaydı atabileceğim her yerde bıcır bıcır konuşurum. kendi dünyamı anlatırken yazmak, insan ilişkilerinde konuşmak tercihimdir.