bir babanın kendi başaramadığı, peşinden gidemediği hayallerini çocuklarına yüklenmesini konu alan hint filmi.

--! spoiler !--

vakti zamanında iyi bir güreşçi iken "aç kalırım, geçinemem" düşüncesiyle güreşi bırakan bir adamcık var. günün birinde kalkıyor bi oğlum olsun da onu güreşçi yapayım hayallerimi o gerçekleştirsin diyor ama oğlu olmuyor. 3 tane nur topu gibi kızdan sonra vazgeçiyor seninki tam bu seferde kızlarının erkeklerle kavga ettiğini ve onları dövdüğünü öğreniyor. hemen cinsiyetçi tutumundan silkelenip kızlara yüklüyor "ülkeye altın kazandırma" hayalini. tabi kızlara soran eden yok siz ne istiyorsunuz hayaliniz falan var mı diye doğruca antrenmana.

kızlar başta istemiyor tabi sonra bunlara bi arkadaşı akıl veriyor "mal mısınız bakın ben evlendim babanız sizi güreştirecek ne işiniz var bu yaşta koca evinde" diye bunlar da güreşek bari diyorlar. kısaca bir hapis hayatını diğerine yeğliyor ve başlıyorlar çalışmaya. tabi zaman geçince alışıyor bu ikisi de derken her azmeden gibi ingiliz oyunlarında altın kazanıyor büyük olan. klasik.
--! spoiler !--

tam liste;
abdulseyidbincabbar
lucifer
durumumuz yoktu sevisemedik
başımıza icat çıkarma denilen çocuk
ve ben.
unuttuğum kişiler olursa yazınız.
edit:
ve tabi
maçın zor geçeceğini bilmiyordum özür dilerim
edit2:
hanım yazarları engellemenin yapılmaması gereken bir şey olduğunu düşünerek, sevdiğim iki yazarı listeden çıkardım.
edit3:
trafikteydim kızım trip yapma bu kardeşimizi de unutmuşum.

12 sezon sürmüştür. koca 12 sezonda raj’a uygun bir kız arkadaş bulunamadan final yaptı bitti dizi, vay arkadaş.

bir ezel akay filmidir.

ilk defa sonunu göremediğim bir film ile ilgili tanım yazıyorum. filmi izlemek için binbir hevesle ekranın karşısına kurulan çoğu insan beni anlayacak ve bana hak verecektir.

filmin başrolünde haluk bilginer ve demet akbağ olunca insanda bir neredesin firuze hissiyatı uyanıyor elbette. en azından filmin bir şekilde o seviye ulaşacağını düşünüyor insan ama olmuyor işte. bazen hayat böyledir.

böyle güçlü bir oyuncu kadrosunun filmi kurtarabileceğine inandım ilk on dakika. ama sonra o oyuncuların da o kadar iyi oynamadığını fark ettim. sanki hepsinde “bitse de gitsek” havası vardı.

konu belki ilgi çekici olabilir ama ezel akay ezop olma hevesiyle masallar anlatırken zannederim amaçladığı şey izleyenleri ekran başında uyutmaktı bu filmde.

filmin otuz beşinci dakikasına doğru artık tamamen umudumu kaybedip kapattım ve bir daha da açmaya niyetim yok.

sanki dokuz kere leyla biraz fazla olmuş, üç kere leyla yetermiş. bazı şeyleri tadında bırakmak gerekir.

ya şu banyonun terliğini ıslak bırakmayın çorabım ıslanıyor.

dincisi, işid kafalı yobazı gelir hepimiz ümmetiz, kavmiyetçilik haramdır der, türk ve türklük kavramlarına kin kusar. sözde solcusu, kürtçüsü, lgbt tayfası gelir halkların kardeşliği lakırdısı eder, türk'üm demeyi faşistlikle itham eder. türk olmak, türk'üm diyebilmek bu coğrafyanın en çok mücadele isteyen kavramıdır. osmanlı'sı (bkz: etrak-ı bi idrak) der aşağılar, arapçısı, kürtçüsü ayrı aşağılar. boşuna dememiştir üstad nihal atsız.
bin cihana değişmem şu öksüz türklüğümü

eh bende dijital çizimimi bırakayım madem buralara.

aslında her şeyi olduğu gibi, anında, istediğin gibi yaşamaktır. hayat dediğin zaten acılarla dolu, her gününde insanın başına iyi-kötü bir şeyler gele biliyor. öleceğini unutmak nedir ki, yanında?

öleceğini unutan birisi, belki de öleceği günü bile hesaplamış ta ola bilir. öleceği güne kadar neler yapacağını planladığından ölmenin bir zamanı olduğunu bildiğinden de yukarıda yazdıklarım ola bilir. aslında en kötüsü, kuytu köşede, öleceğini unutmaktır belki de.

düşünsene, bir parkdasın, taburede oturuyorsun, * öleceğini unutmuşsun, bu yüzden her gün yalnız başına bir yerlerde zaman geçiriyorsun. öleceğinin, ölmenin kimseye bir zararı, ya da faydası, en ufak bir etkisi bile yok. en zayıf anlarında bile kimsen olmadı, en güçlü olduğun an ise, bu anındır ve yine kimsen yok. sen öleceğini unuttuğun için güçlüsün belki de, çünki onların istedikleri şeyi, yapamadıklarını sen yapa biliyorsun. sen hiç bir şeyi umursamıyorsun, hiç bir şeye, hiç kimseye aldırmıyorsun.

ama aslında sen her gün bir az daha ölüyorsun. ölmek değil belki de mesele, ama sen öldüğünü unuttuğun için her gün azar-azar ölüyorsun. farkında değilsindir belki de.

son çarense, bir gün şakağına silahı dayayarak görüyorsun. bu işte ölüm değil, bu bir kurtuluş. çünkü kalıp savaşmak senin umrunda değil. bu sana fazladır, dahasını görüp-görmeyeceğin belli olmasa da, bunu dahi umursamıyorsun. işte böyle, gidiyorsun, çünkü öleceğini unuttun, biteceğini unuttun. kendin bitiriyorsun. mutlu olmanı dilerim benden.

canım annem, beni duyuyorsan rüyalarıma gel bari. çok özledim.

(bkz: kuzey yemin ederim bilmiyordum)

biz tüketicilerin tabiattın içine ettikten sonra özür mahiyetinde aldıklarımızı az da olsa geri verme çabası.

sütle iyice ezer, mamanızı bir güzel yersiniz.büyümeyen çocukların en sevdiğinden.

bir adet shemale, bir adet male ve bir adet female olan versiyonu en güzeli, en kıymetlisidir.. . *

bir körelmiş organdır. konu hakkında daha detaylı bir makaleye buradan ulaşılabilir. tıkanması sonucu apandisit meydana gelmiş olur.

domates!
on yaşında başlamışım:))

temelde bir tür kurutulmuş domates çorbası. ege usulü, kuru biberli ve kuru börülceli hazırlananı damaklara şenlik olur, bulursanız da şanslısınızdır.

soğuk havalarda ilaç gibi geldiği kesindir, sürekli el altında oluşu harika olur. gurbet ellerde imdadıma yetişmişliği vardır ki ömür boyu minnet duyarım yapana ve pişirene. şöyle ki evden çok uzak bulunduğum bir kış döneminde yanımda bir yarım kilo götürmüştüm tarhanadan. havalar dengesizleşip boğazım tırmalandıkça ben burdayım demişti adeta. kaldığım yerde öyle evdeki gibi tencere tava da yoktu, bir mikrodalga fırınla idare ediyorduk. hal böyleyken o çorba illa ki yapılacak deyip pratik bir yöntem bulmuştum. derin bir kasenin içine iki dolu yemek kaşığı ekleyip küçük bir bardak suyla iyice karıştırır, bir dakikalığına mikrodalganın en yüksek derecesinde ısıtırdım. çıkarıp yarım bardak daha su ekleyip tekrar karıştırır, bir dakika daha aynı derecede ısıttıktan sonra aynı işlemi üçüncü kez tekrarlayınca * içilebilir kıvamda bir kase çorba hazır olurdu. elbette evde tereyağlı, kuru börülceli ve biberli hazırlananın yerini tutmazdı ama hiç olmamasından da iyi olurdu. kase içine kıyılmış beyaz ya da süzme peynir koyup üzerine sıcak çorbayı ekleyince de değişik bir domates çorbası lezzeti almak olası, peynir bir tür krema tadı çıkarıyor ortaya.

bunun bir de yalancı versiyonu var, onda da normal domates çorbası yapar gibi iki yemek kaşığı tereyağında üç silme yemek kaşığı unu kavuruyoruz, bir buçuk yemek kaşığı salça ile biraz pul biberi de ekleyip iyice çeviriyoruz tencerede. üzerine kıvamına göre 5-6 bardak su ekleyip topaklanmasın diye çırparak karıştırıyoruz. su kaynamadan bir kase yoğurdu da tenceredeki sudan kaseye alıp azaz azar ılıştırarak ayran kıvamına getirdikten sonra tencereye ekliyoruz. kaynadıktan sonra da nane ve tuz ekleyince çorba hazır oluyor. ihtiyaçtan ya da keyiften türlü çeşit çorba çıkaran anadolu kültüründe azıcık kurcalayınca ne tarifler çıkıyor, şaşırmamak mümkün değil.

millet instagramda buzlu soğuk kahve, granita, sangria paylaşırken bana burda çorba tarifi verdiren, haziranda bile hala soğuk giden havalar daha ne yapmaz merak içindeyim diyerek bu girdinin sonuna geliyoruz. o yaz buraya gelecek, evet.*

insanların karakterleri onların kaderleridir ve insanlar layık oldukları hayatları yaşarlar.

-herakleitos.

burak kut-benimle oynama.

her zaman çok kolaydır. önyargılı olmayın.