bir bilimadamı iki tane helyum izotopu bulduğunda ne demiş?

hehe.

“bir akşam-üstü pencerenden bakıyordun
ağır ağır, yollara inen karanlığa.
bana benzeyen biri geçti evinin önünden.
kalbin başladı hızlı hızlı çarpmaya...
o geçen ben değildim.
bir gece, yatağında uyuyordun...
uyanıverdin birden, sessiz dünyaya.
bir rüyanın parçasıydı gözlerini açan,
ve karanlıklar içindeydi odan...
seni gören ben değildim.
ben çok uzaktaydım o zaman,
gözlerin kavuştu ağlamaya, sebepsiz ağlamaya.
artık beni düşünmeye başladığından
bıraktın kendini aşk içinde yaşamaya...
bunu bilen ben değildim.
bir kitap okuyordun dalgın...
içinde insanlar seviyor, ya da ölüyorlardı.
genç bir adamı öldürdüler romanda.
korktun, bütün yininle ağlamaya başladın...
o ölen ben değildim...”

özdemir asaf şiiri.

“türk halkı tarihinde ne zaman halk olarak ayaklanmıştır ki?” sorusunu da akla getiren bir başlıktır.

bilmem kimin aklı
neden haklı, çok farklı
sözler hep aynı gözler aynı
gölgede aynı * *

bazı şeyler hakkında tecrübe etmeden karar vermek imkansızdır. yalnız, tek bir şey söyleyeceğim; manevi yoksunluklara dayanmak, fiziksel acılara dayanmaktan çok daha zordur...

sigara cebi olan çorap.

annemin ömrü

of of başlangıçta bu kadar uzağa götürebildiyse, yolculuğun sonunda nereye varmış olacağız acaba. efsane başladı.

(bkz: eyluling)
yaw arkadaşım kafa bu da yani? tüm gün mecliste kort kort kort havuç kemiriyor.

geriye bakıp da düşünüldüğünde çoğu insanın hafif bir gülümsemeyle hatırladığını düşündüğüm sevgidir*. o zamanlar ne yetişkinsiniz ne de çocuk, içi içine sığmayan, duygusal yönü ağır basan bireylersiniz ve birçok şeye anlam yüklüyorsunuz. haliyle birçok şeyi uç noktada yaşıyorsunuz, sevinçleriniz en üst seviyede, üzüntüleriniz en derinlerde oluyor.

özellikle 17 yaşın bir büyüsü varmış gibi hissediyorum. o yaşta yaşandıysa eğer, kolay kolay unutulmayacaktır. ki unutmak da istemez bazen insan, eğer iyi biri olarak hatırlıyorsa o kişiyi. sonuçta artık ona dair sevgin kalmamıştır, sadece gerçekten iyi olmasını dilersin. belki biraz özlersin ama onu değil, ona olan sevgini, o içi içine sığmayan hallerini, samimi duygularını özlersin. ona sevgi duyduğundaki o halini, benliğini özlersin.

sevmek güzel şeydir, daha doğrusu, iyi bir insanı sevmek güzel şeydir. sonunun iyi veya kötü bitmesi o kişinin anılarındaki yerini değiştirmeyecektir çünkü. lise aşkı olarak adlandırılan şey de bunlardan biri olabilir.

tam ders çalışırken dersi bıraktıracak laf.

lan eşime de yapamayacaksam kime yapıcam mahalle bakkalına mı

fizik yasalarını çiğneyebilecek kadar tuhaf davranışlara sahip olan, gözlemsel olarak kanıtlanmamış teorik maddeler.

(bkz: maddenin halleri)

küfürden daha etkili sözleri edebilecek yazarların burada tutunabildiğini göstermek için.

yaşamın için bir erkeğe ihtiyacın yok. senin kendi başına herşeye gücün yeter. yeterki kendi değerini bil.

frida kahlo, marie curie gibi yüzlerce kadının okusa oturdukları yerleriyle gülecekleri başlık.

çirkin olmak diye bir şey yoktur. her ne kadar yaşadığımız dünya belli başlı güzellik standartları dayatsa da bunlar resmiyeti olmayan, genelgeçer standartlardır. güzellik ve çirkinlik kavramları oldukça görecelidir. herhangi bir canlıya çirkin denmesi onu çirkin yapmaz. herhangi bir canlıya güzel demenin onu güzel yapmayacağı gibi. bu bunu söyleyen kişiye&kişilere göredir. (bkz: görece)

(bkz: nohut dürüm)
şahsi tercihim urfa'da yapılanlar daha güzel. hele bi yer var ki, yediklerim arasında net en güzeliydi. buraya yazmak uygun olmayabilir, link bırakıyorum ordan bakarsınız*.

yayına iştirak etmenizi beklediğim, etkileşimi yüksek ve en önemlisi keyif veren bir akşam olmasını umduğum yayın. geçen haftanın heyecanını bir parça daha atarak, üzerine koya koya* gitmeyi hedefliyoruz, sevgiler.