ölmedim ama... ölmenin ne olduğunu yaşıyorum her gün bu ülkede.

(bkz: alethiometer)





cidden gerçeği gösteren bir pusulam olmasını isterdim. altından olmasına gerek yok. gerçekle kurguyu ayırt edemiyorum bazen çünkü.

sevgi duvarı
sen miydin o yalnızlığım mıydı yoksa
kör karanlıkta açardık paslı gözlerimizi
dilimizde akşamdan kalma bir küfür
salonlar piyasalar sanat sevicileri
derdim günüm insan arasına çıkarmaktı seni
yakanda bir amonyak çiçeği
yalnızlığım benim sidikli kontesim
ne kadar rezil olursak o kadar iyi

kumkapı meyhanelerine dadandık
önümüzde altınbaş, altın zincir, fasulye pilakisi
ardımızda görevliler, ekipler, hızır paşalar
sabahları açıklarda bulurlardı leşimi
öyle sıcaktı ki çöpcülerin elleri
çöpcülerin elleriyle okşardım seni
yalnızlığım benim süpürge saçlım
ne kadar kötü kokarsak o kadar iyi

baktım gökte bir kırmızı bir uçak
bol çelik bol yıldız bol insan
bir gece sevgi duvarını aştık
dustuğum yer öyle açık seçik ki
başucumda bi sen varsın bi de evren
saymıyorum ölüp ölüp dirilttiklerimi
yalnızlığım benim çoğul türkülerim
ne kadar yalansız yaşarsak o kadar iyi

can yücelin bu satırlarını hatırlatan bir başlıktır

her yol sevişmeye mi çıkar??
gizliden olacağına makul zaman da söylerse..
karşıdaki de ona göre şekillenir..
bir de neden hep erkek kişisi düşünecek gibi yazılmış..
ne kadınlar var.. size denk gelmemiş..

filli boya sponsorluğunda sahneye çıkar.

nişantaşı'nda bugün çektiğim fotoğraftir. yumostan yaratıcı bir reklam hareketi.

sözü ve müziği tarkan'a ait bir ben bir allah biliyor şarkısından;

"ben kendimi bildim bileli
hissetmedim ayrılık acısının böylesini
yemeden içmeden kesildim
ağla ağla tükendim
hasreti bitirdi beni"

bülent ersoy ile birlikte söylüyorlar. alıntıladığım kısma ise tarkan kadife sesiyle hayat veriyor.

yerini ayırdım, yerin hep hazır, yerin yanım, yerim yanın, bekliyorum.



peşin not : yok öyle kadife berjerler, yok öyle penceresindeki tül perdesi savrulan odalardaki mahzun yüzlü koltuklar, yok öyle deniz kenarında üstüne havlu atılmış yarı mülkiyet altına girmiş şezlonglar, aha da olan biten bu, tahta sandalye!

ama sana ait, külliyen sana ait.

kışın içi ısıtıp mideyi rahatlatması yönünden muazzamdır.

evet kardeşim açım. ben bundan dolayı uyumadım.
iki üç saattir onca yemek konusu ve resimleri üzerine bile yemek yemedim. kendimle gurur duyarken, içimdeki ağlamak hissi de gitmiyor. olsun gurur önemli. kahrolsun bıngıl kollar!

öyle yıkma kendini,
öyle mahzun, öyle garip…
nerede olursan ol,
içerde, dışarda, derste, sırada,
yürü üstüne üstüne,
tükür yüzüne celladın,
fırsatçının, fesatçının, hayının…
dayan kitap ile
dayan iş ile.
tırnak ile, diş ile,
umut ile, sevda ile, düş ile
dayan rüsva etme beni.

gör, nasıl yeniden yaratılırım,
namuslu, genç ellerinle.
kızlarım,
oğullarım var gelecekte,
herbiri vazgeçilmez cihan parçası.
kaç bin yıllık hasretimin koncası,
gözlerinden,
gözlerinden öperim,
bir umudum sende,
anlıyor musun ?

küsüm, küstüm, herkese, her şeye, nedir ki küsmek?

ilgi beklemek, evet, değerli hissetmek istiyorum. birazcık umursanmak, bu sebeple küsüyorum. çocuk ruhumda * küsmenin gerekli olup olmadığı bir muamma ancak ben yine de küsüyorum, daha çok kişilere. hayata küsersem kendime küsmüş olurum çünkü, bunu kaldırabilir miyim bilmem.

ama haksız da olduğumu düşünmüyorum, arkadaş diye geçinen bazı * xy kromozomlu bireyler * ben gitmesem yanına yanıma gelmiyor, sonra da bana atarlanmaya kalkışıyor. * gel de küsme!

yazmayı unutmuşum ben.

(bkz: hem çirkin olup hem profiline foto koyan yazar)
(bkz: kafa sözlük kadınlarının güzel olmadığı gerçeği)
(bkz: fakir varoşların sürekli olarak zenginlere çatması)

son yarım saattir sözlüğün gündemi bu başlıklar. biri birine * kendinde üstün gördüğü şeyler üzerinden sallıyor ve gündem yaratmaya çalışıyor ama aslında nefret topluyorlar. en kötüsü de bundan zevk alıyorlar.

artık buna bir dur mu desek?

vaktiyle bir atsız varmış... var olsun!

hakkında hiçbir şey bilmeden yadırgayanlar hariç, edebi olarak, düşünce olarak türk tarihindeki en önemli yere sahip değerlerimizdendir.

ad gününde saygı, sevgi ve minnetle anıyoruz.

şarkınının hikayesi:

1972 yılında yarken’te bir arkadaşı sevdiği kız için bir şiir yazmasını rica eder. turgut yarkent:
"peki nasıldır bu kız, gözleri ne renk mesela” diye soruyor.
arkadaşı “unuttum” diyor. arkadaşı birkaç gün sonra karşılaştığında şiiri sorunca;
“peki! kızın göz veya saç rengini hatırladın mı?” sorusuna yine yanıt vermeyince:
“yakında hazırlarım merak etme” diyor.
şair ne yazacağını düşünüyor ve sonunda kızın ağzından arkadaşına hitap edercesine şiiri yazıyor.
yazdığı şiiri muhayyerkürdî makamında selahattin altınbaş besteledi. milliyet gazetesinin 1977'de açmış olduğu "yılın sevilen şarkıları" yarışmasında "duydum ki unutmuşsun gözlerimin rengini" eseri ödül aldı.

ağrıyan dişimin üzerine dilimle baskı yapmak...

ımmmm en sevdiğim...

aslına bakarsanız bu kırılmadan sonra hiçbir yere ait hissedememek sorunu bu. o evden çıktığınız andan itibaren hayatınız şekillendirip kendi düzeninizi oluşturuyorsunuz çünkü. hiçbir şey bıraktığınız gibi kalmaz. siz de o evden çıktığınız kişi değilsinizdir artik.

evliliğimin kötü gittiği dönemlerde bunu yaşamış biri olarak şunu belirtmek isterim ki ;
o evde herşey size batar, masada duran bardağa bile ayar olur, evim gibi kokmuyor burası diye oturup ağlarsınız. yani ben öyle yapmıştım. neyse ki çok uzun sürmedi ve ben ait olduğum yerdeyim. aidiyet duygusu en kıymetli şeylerden biri. belki de en kıymetlisi. sonunu da bağlayamadim dağıldım biraz bu da böyle bir anımdır işte.

eve döndükten sonra kabusu yaşamaktır. çünkü şehir dışında yaşarken evdeki özgürlük alanın aile evinde ne yazık ki sağlanamaz.