ölüm olduğu gercegini aklinizdan cikarmayin. tum o hirslariniz, idealleriniz, daha cok para kazanma arzunuz, anlik zevkler icin soylediginiz yalanlar, kirdiginiz kalpler... bu dunyanin illuzyonuna kapilarak yaptiginiz seyler. buradan idealleriniz olmasin anlami cikartmayin. tabi ki olmali ve onun pesinden kosmalisiniz. ama sizin cikariniza olacak hicbirsey icin baskalarinin ustune basmayin. sevdiginizi aldatmayin, sizin uzerinizde emegi olanlari kirmayin. misal annenize cok mu ofkelendiniz ? 30 saniye es verin kendinize ve onun ölmüş oldugunu hayal edin.
eyyorlamam bu kadar.

kendisi son derece ilgi çekici içeriklere sahip radyodur.

yaptık bi' hata.

varoş hediyeler kişiden kişiye değişmektedir. el emeği olan hediyeleri bir taraf ne kadar anlamsız/basit bulsa bile ben daha çok değerli görenlerdenim. belirli günler içerisinde verilen hediyelerdense hiç beklenmedik anda verilen düşünülmüş hediyeler daha çok anlamlı olur. varoş hediyelere gelecek olursak üstte ki yazara katılmaktayım, kalpli kutunun içine çikolataları hapsetmenin anlamı yok bırakın özgür kalsınlar.

vincent van gogh’un hayattayken sadece 1 tablosu satılabildi,
yaşamı boyunca sefalet çekti,
2 kez akıl hastanesinde yattı,
37 yaşında intihar etti.

orta amerika ve güney amerika'ya özgü, hoş kokusuyla mest eden bir orkide türü. britanya adası'na çeşitli keşifler sebebiyle giden hollanda asıllı ed vogel çiçeği keşfetmiş, yalnızca geceleri çiçek açtığını gözlemlemiştir. gece açmasının sebebi bilinmemektedir.

gündüz bu şekilde görünürken;


gece böyle görünür;


ılıman iklim şartlarına uygun olarak yapılanan sistemiyle, yaz aylarına doğru çiçek açar. geniş yapraklı ve tek bitki üzerinde 2 veyahut 3 tane açan çiçeğin en önemli özelliği geceleri çiçek açmak olan gece orkidesi, gündüzleri akşamsefası gibi ufaktan kapalı görünürken, gece vakti olunca yüzünü aya döner, yaylandıkça yaylanır. * keskin kokusunu geceye yayar.

çok iyi zamanlardı, gerçekten böyle yazılı olmayan kurallar vardı eskiler ne kadar komikmiş dedirten başlıktır.

sanırım eleştiri getirirken, bilinç altımızda o insanın yaptıklarını yaşıyoruz. eğer, eleştiri olayını fazla tekrar edersek, bunu tekrar tekrar yaşamak gibi bir alışkanlık ile bir anda o düşünceler gerçeğe dönüşüyor.

bazen de eleştirilen şeyin kötü olduğunu bilmemize rağmen bilinç altındaki bir intikam duygusunun açığa çıkması veya tamamen söz konusu kötü davranışı, biz de bu hatayı yapan kişi gibi sözde ayrıcalıklıymış hissine kapılıp boş vererek yapıyoruz.

sonuç olarak, kendimizi bir anda eleştirdiğiniz insana veya şeye dönüşmüş olarak buluyoruz.

bunun farkında olmak ve buna göre kendi kişiliğimizi kaybetmemek, bizde eleştirdiğimiz şeye dönüşmemek bilincini geliştirebilir.

tanımları beyin ödül yolumu çoşturan yazar.

ölümü dogal seçilime bağlayan, öldürecek kadar öfkeli olmadığını beyan eden yazarların olduğu başlık

trt kanalında 27 yıl yayınlanan, levent ülgen'in de sunduğu zeka yarışması ...yarışmada karışık olarak harfler verilerek yarışmacılardan kelime türetmesi, rakamlar verilerek işlemlerle hedeflenen sayıya en yakın şekilde ulaşılması istenir. en uzun kelimeyi türeten ve hedef sayıya en yakın sayıya ulaşan yarışmacı o turu kazanmış olur.

geçmiş yıllarda okuduğum kitapları tekrar elime almamı, birinden diğerine geçerken sayfalar arasında kaybolmamı, sonra bu konuda sözlükte bir başlık açılmış mı diye sözlüğü karıştırmamı, sonra da o güzel paylaşımları okurken sözlükte kaybolmamı sağlıyor.

durum böyleyken tanım ve başlık sayımın az olmasına sebep olduğunuzdan ötürü hepinize çok kırgınım. *

uçmaya, uçurmaya meraklı bir garip furyadır aldı başını gitti. başlıklar saçma oluşlarıyla birbiriyle yarışıyor.

sizin kafa uçmuş! sen uçursan ne, uçurmasan ne alüminyum dediğim başlıklardan sadece biri..

amerikalı psikolog john broadus watson etik kuralları hiçe sayıp, 8 aylık bebek albert üzerinde tarihin en utanç verici deneyini yapıyor.

“korku, insanda sonradan edinilen bir refleks mi yoksa doğuştan gelen bir dürtü mü?" sorusunun cevabını ararken, ufacık bir bebeğin hayatını karartıyor.

davranış psikolojisi ekolünün kurucusu watson ve asistanı rosalie rayner, çalıştıkları john hopkins hastanesi kreşinde oynayan çocukları uzaktan incelemeye başlarlar.

fakat, ‘korku’ hakkındaki sorularının cevapları için kesin yanıtlar alabilecekleri testler yapmaları gerekir. araştırma için izin alabilecekleri bir aile ararlar. sonuç olarak 8 aylık sağlıklı bir bebek olan albert ile bir deney tasarlamaya karar verirler.
tarihteki en önemli psikolojik deneylerden biri olarak kabul edilen little albert experiment’a başlamadan önce küçük albert’a birkaç duygusal test yapılır.

minik bebeğe sırasıyla beyaz bir fare, tavşan, yanan kağıt parçaları, peruk, maske gibi ilk kez karşılaşabileceği nesneler ve durumlar gösterilir. amaç, albert’ın bunlara koşulsuz karşı tepkisi olup olmadığını incelemektir. sonuç olarak albert, gördüğü hiçbir nesneye karşı korku göstermez; her şeye gülümser.

bu testten sonra albert'ı boş bir odaya götürürler. odada albert'ın üzerine oturduğu bez yatak haricinde hiçbir eşya bulunmaz. daha sonra watson ve asistanı rayner odadan çıkar, yalnız bıraktıkları albert'ın yanına beyaz laboratuvar faresi salarlar. albert, fareden korkmadığı gibi, tam tersi bir tepki göstererek fareyi çok sever, yakalamaya çalışıp, gülmeye başlar.

artık bir sonraki aşamaya geçmeye hazırdırlar. albert, fareye her dokunduğunda iki demir çubuğu (biri çekiç, diğeri çelik çubuk) birbirine vurarak rahatsız edici sesler çıkarmaya başlarlar. sesleri duyan küçük albert ağlamaya başlar. oda yeniden sessizleşince fareyle oynamaya devam eden albert, yine fareye dokunduğu ilk anda psikologların çıkardığı o gürültülü sese maruz kalır.
ağlaması yatışıp, aklı tekrar fareye kayan albert, dokunmaya çalıştığı an hep aynı sesi duyduğu için fareye dokunmaktan korkmaya başlar.

bu deney birkaç gün sürer ve tekrarlanır.
watson ve rayner deneyi ileri noktaya taşıyıp tavşan ve başka tüylü objeler de getirirler. çıkan sonuç: albert, özellikle beyaz renkli, tüylü bir nesne görse ondan korkup, ağlamaya başlar ve kaçmak ister.

artık albert gördüğü pamuk, beyaz tavşan ve benzer nesnelerin karşısında demir çubuklarla çıkarılan ses olmamasına rağmen korkmaya başlar.

vardıkları sonuçla yetinmeyen psikologlar, son olarak beyaz sakallı ve tüylü kostümler giyerek odaya girerler. karşısında git gide büyüyen tüylü nesneler gören zavallı albert’ın korkusu artık hafızasına tamamen kazınır.

1920’lerde yapılan bu deneyle bilim insanları koşullu korkuyu kanıtlar. fakat deney uğruna 8 aylık bir bebeğe yapılan koşullandırmayı geriye almadıkları, onu iyileştirmedikleri için büyük tepki çekerler. gerçi albert'ın ruh sağlığı için bir iyileştirmeye başlasalardı da, geçmişin derin ve karanlık izlerini ne denli silebileceklerdi bilinmez.

küçük albert’a deney sonrasında ne olduğuyla ilgili birçok rivayet var.
yazar tom bartlett’a göre, küçük albert’in annesi arvilla merritte aynı hastanede süt annelik yapıyordu. o devre göre, sosyal statüsü hastanenin diğer çalışanlarına göre daha düşüktü. maddi imkansızlıktan dolayı bebeğinin deneyde kullanılması teklifini geri çeviremedi. finding little albert kitabına göre ise, annesinin küçük albert’ın üzerinde yapılan deneylerden haberi yoktu. deneylerin farkına vardığında bebeğini alıp, ortadan kayboldu.

küçük albert'ın trajik ölümü

american psychological association verilerine göre ise küçük albert’in asıl adı douglas merritte.
kayıtlara göre, douglas 6 yaşında hidrosefali’den ( beyinde su toplanması) hayatını kaybetti.

dipnot: bebek ailesinin rızasıyla alınır ve asıl ismi kullanılmaz. albert ismi bir nevî mahlastir.

saçma sapan yine bi kaos dönüyor sözlükte. ulan ekonomi bitmiş, gidişatımız ciddi anlamda kötü ve türkiye’de ayaklanmalar oluyor bunlar da sözlükte kavga ediyor anasını satıyım. gençler bi durun rica ediyorum kavga zamanı değil lan.

şimdi beni de aranıza alacaksınız diye çekinerek yazıyorum da yapmayın yani, az sakin olun. öpüyorum sizi, kıps kıps. *

dünyanın yaşayan en büyük yazarı, bilimkurguyu bambaşka bir boyuta taşımış olan ve 2017 yılında nobel edebiyat ödülü kazanmış olan, önünde saygıyla eğildiğim kazuo ishiguro’nun gömülü dev isimli muhteşem kitabının yüz yirmi üçüncü sayfasında geçen bir kavramdır.

kazuo ishiguro “ intikamı gerektiğinde alamayanların kıymetini bildiği peşin intikam” diye yazar. daha önce, mensup oldukları topluluğun uğradığı büyük katliam, kıyım, işkence ve tecavüzlerden kurtulup bir kaleye sığınan insanların bu iğrenç suçların faillerinin bu kaleyi de kuşattıkları zaman hissettikleri duygudur peşin intikam.

kuşatma esnasında kıstırılan bir grup düşman askerinin delik deşik edilmesini izlemek için kıyamet artığı bu köylüler toplanıp bu kontra katliamı izlerler. bunu da büyük bir keyifle yaparlar. çünkü bilirler ki bu kale bir ya da iki hafta içinde düşecek ve şu an katliamı izlemek için toplanan bu köylüler katledilmekte olan askerlerin arkadaşlarının hışmına uğrayacaklar. işte o an hissettikleri intikam duygusunun peşin olmasının nedeni de budur. başlarına geleceği kesin olan musibetlerin peşinen intikamını alırlar ölmekte olan askerleri izlerken.

okurken tüylerimi diken diken eden bir cümle oldu bu. zaten kazuo ishiguro okumak beni her zaman çok etkiler ve duygudan duyguya savurur. ama sanki bu seferki biraz daha farklıydı. sanki kendimi peşin bir intikamın kurbanı olarak gördüm bir anlığına. sanki ileride yapma ihtimalim olan kötülüklerin kefaretini ödüyorum ben bu hayatta. sanki hepimiz aynı durumdayız.

belki de dünya diye bildiğimiz bu yer tanrının bizden peşin peşin intikam aldığı bir yerdir. belki de cennetin girişinde veresiyemiz yoktur yazısı karşılayacak bizi.

adalet
işsizlik
cehalet

söz dururken aklımdan geçenler
birer birer göz yaşımda biriktiler
uzun uzun ağlarken terk edilenler
birer birer yalnızlığa yürüdüler...

-ali atay “of”

gemileregider

ünlü yazardır.
ınstada beğendim geçtim tanımını hayırlı uğurlu olsun.
imzalı tanımı bekliyorum hediye olarak.