sonbahar geldiyse demek ki.

ilk basım tarihi 1962 yılı olan dido sotiriyu kitabı.

bu kitabı okuduğumda ortaokul yıllarındaydım. kitabı okuyanlar kitabın beni nasıl bir psikolojiye soktuğunu tahmin edebilir sanırım. çünkü kitabı okuduktan sonra ağlayarak, anneme ‘bizim türkler rumlara böyle mi davranmış’ dediğimi hatırlıyorum. çünkü kitapta öyle sahneler vardı ki uzun zaman etkisinde kalmıştım. annem ise kitabın taraflı olduğunu söylemişti o zaman. ama daha yaşım küçük tabi, ‘gerçek olaylardan esinlenildiği’ söylenen bir kitap niye yalan söylesin ki? haliyle uzun bir zaman, yaşadığım ülkenin yaptığı soykırım için utanmıştım.

şimdi büyüdüm tabi. kitabın yazarı ‘tamamen tarafsız’ olduğundan bahsetmiş. şimdi her zaman bir taraf vardır ve her bir taraf ‘tarafsız’ olduğunu iddia eder. birbirlerine düşürülen iki halk var: rumlar ve türkler. birbirlerine düşürenler ise emperyalist ülkeler. buraya kadar sorun yok. ama burada üzülen ve eziyet görenler runlar miydi sizce? kardeşçe yaşayan iki halk birbirine düşürülmüştü ve iki taraf da bir çok kayıp verdi.

olayları yine de iki taraflı okumak lazım ve dinlemek lazım diye düşünüyorum. ama çocuğunuza okutmayın tavsiyesini düşeyim.

edit-düzeltme: yıllar önce okunan kitap. ermeni-rum karıştırıldı ve rum olarak düzeltme yapıldı.

yazarları daha çok yazmaya teşvik eden, ayni zamanda sözlüğü daha özgün hale getiren oldukça yenilikçi bir devrimdir. ben beğendim ama fakirim.*

maske takmaya başladığım son 1 senedir başıma gelendir, soğuk soğuk terler akmasına sebep oluyor resmen duş almış gibi maske takmaktan nefret ediyorum bu yüzden.

uykumu kaçıran sınavdır

kızımdan gelsin.

çüpet - pipet
manaka - makarna
muduv - noodle
sırçalamak - fırçalamak(dişleri)
yaya - niloya(ç.film karakteri)
minimoş - micky mouse
yiğdo - unicorn(bunu 2 yıl anlamadık)

yine kızımdan geliyor.
fıstık, ama bu fıstık çekirgeden geliyor. biz çekirge deyince çekirdek anlıyor, çekirdekte çerez fıstıkta çerez hep birbirine karıştırıyor. çekirgeler hep fıstık oluyor

bizans imparatorluğunun 1204 de ıv. haçlı seferleriyle gelen latinlerin eline geçmesi üzerine, imparator ı. andronikos komnenos’un istanbul’dan kaçan torunları alexios ve david, gürcü kraliçesi tamara’nın da yardımıyla trabzon’da 1204 yılında bağımsız olarak komnenos krallığını kurmuşlardır. anadolu selçukluları ile evlilik bağı oluşturarak ve vergi ödeyerek siyasi varlıklarını sürdürebilen komnenos krallığı, ı. manuel komnenos zamanında (1238-1265) en parlak dönemini yaşamıştır. gümüşhane’deki gümüş madenlerinin etkisiyle de ekonomik olarak güçlenen manuel ı’in sikkeleri üzerinde “en mutlu” ünvanı yer almaktadır.

ı. bayezid’in 1398 de samsun yöresini almasından sonra trabzon komnenos krallığı osmanlı devletine yıllık vergi ödemek zorunda bırakılmıştır. david komnenos, iktidarı döneminde (1458-1461) vergi ödemeyi durdurarak, önceden ödediklerini de akkoyunlu devleti sultanı uzun hasan aracılığıyla geri istemiş, osmanlılara karşı avrupa’daki büyük devletlere ittifak önerisinde bulunmuştur. bunun üzerine fatih sultan mehmet’in öncülüğündeki osmanlı kuvvetleri bölgeyi kuşatarak, 1461 yılında trabzon’u ele geçirmiş ve komnenosların egemenliğine son vermiştir.
merkezi trabzon olduğu için tarihte (bkz: trabzon rum imparatorluğu) adı ile geçen devlettir.

hristiyan teolojisinde en aşağı demonlardır. aydınlıktan nefret ederler. iletişim kuramazlar. ele geçirdikleri kişileri körleştirir, dilsizleştirir ve sağırlaştırırlar. kör ve hiçbir duygusu olmadan cehennemin en dip köşesinde yaşarlar.

sigara ve içki "hiç" kullanmadığımı söylüyorum şaşırıyorlar. çok tuhaf birşeymiş gibi. şart mı benim bu zararlı pis şeylerin tadına bakmam? özentiliğinizi genellemeyiniz. mümkünse.

ileri de daha kötü günlerin onları beklediğidir.

evet zor günleri atlattık. şimdi sırada daha kötü günler var.

bununla ilgili yapılmış televizyon programı bile vardı. 5 gelin her gün birinin evini eleştiriyorlardı. programın bir bölümü de çeyizlerin değerlendirilmesiydi. geçen diyaloglar akıllara zarardı. biri diğerinin patiğini yetersiz bulur. öbürü lifleri beğenmez.
(bkz: gelin evi)

sadece yazmayan, aynı zamanda okuyan yazarlardır.

hiç hırsları egosu yok gibi davrananların sorusu.
şurada kafaya takılan yazarı takip edip tanımlarından çıkarımlar yapıyorsunuz sonra vay efendim firavun bla bla bla...

ayrıca neden takip etmesin marmaray gibi yol açılmış, madem öndekiler geçiyor ben neden geçemeyeyim diye düşünmüş olabilir, denizin ortasında yakalarsam oyarım diye düşünmüş olabilir ve saltanatı yıkabileceğini bildiğin birini yakalamaya ramak kalmış neden gitmesin.

mahlasıma yakışık olarak sevdiğim bir sahne:
ballade no. 1 in g minor, op. 23:

eyyy kadıköy beyfendisi o 10 tanım giren kadın yazar emek vermiyor mu?
kadın yazar olmak bizim suçumuz mu.
ben kadınım beni takip edin kadın dostlarım. erkek dostlarım.

not: katıldığım başlıktır.

hiçbir zaman anlayamayacağım amaçlar bütünü. hiç yapmadım, yapmam da.

yalnız anlaşılıyor ki gençler böyle işler yaparken anonim kalabileceklerini sanıyorlar. fena halde yanıldıklarını da bazıları öğreniyor kısa bir süre sonra. özellikle anonim kalıp birilerini taciz etme ve küfretme konusunda cidden uyarılmaları gerekiyor diye düşünüyorum.

darwinizm nedir gözünüzü seveyim, din mi bu.. sadece bilimsel bir gerçek, kimsenin fonladığı falan yok yani. doğada en basit haliyle siz de gözlemleyebilirsiniz. ayrıca dinle de çelişir bir tarafı yok, bakış açınızı biraz orta çağ ekseninden çıkarmanızı tavsiye ederim..

son olarak yani, biyolojinin temel bilgilerinden o kadar yoksun olunduğu belli ki, iddiaları çürütmeye dahi çalışmayacağım, zaten bilseniz böyle bir başlık imkanı yok olmazdı.

en son 6 ay önce tanım girdiğim başlık, son 6 aydır gün aymadıysa demek. *
normalde sabahları çok çekilmez, huysuz, lanet bir insan olduğum için mecburi haller ve sevdiğim insanlar dışında günaydınlaşmam. sonuçta neden onları bana maruz bırakayım öyle değil mi?
ama bugün güne komik başladım, bu her zaman olmaz gideyim sözlüğe yazayım kırk yılın başı düzgünce günaydın demiş olayım dedim.*
her neyse efendim önce olayın kahramanı olan gülü aşağıya ekleyeyim, sonra olayı anlatayım.

sabah okula geldim, sınıfa girdim. saçlarını iki taraftan bağlamış bir cimcime "günaydın öğretmenim sana çiçek getirdim." diyerek yukarıda görmüş olduğunuz gülü uzattı.
sizin de gördüğünüz gibi pek güzel bir gül. "çok teşekkür ederim kuzum, çok güzelmiş mutlu oldum." dedim ve olay buradan sonra başladı. öğrencimiz a olsun;
a: "önemli değil öğretmenim bu gülü volkan dayım gönderdi."
(ne dedi o, volkan dayım mı gönderdi dedi?)
ben: "anlamadım kuzum volkan dayın mı gönderdi?"
a: "evet öğretmenim izmir'de yaşayan volkan dayım var ya o gönderdi işte, senin için getirdim."
( dayısını bilmiyorum diye bana kızıyor bi de.)
ben: " kuzum volkan dayın bana niye gül gönderiyor bir yanlışlık olmasın.!?"
a: "sana göndermedi ki anneme gönderdi. annemin doğum günüydü, ben de içinden aldım sana getirdim."*
ben: "haa öyle desene kuzum yanlış anladım ben de tamam şimdi oldu."
a: "öğretmenim zaten öyle diyorum sabahtan beri beni dinlemiyorsun sen?!"
çocuk haklı beyler dağılalım.
volkan diyor, dayım diyor, çiçek gönderdi diyor, sana getirdim diyor.
kendimi tam da fatih terim'in çaresizliği gibi bir ruh hali içerisinde hissediyorum.*
(bkz: what can i do sometimes)