brightside.me/wonder-people...

mutlu bir evliligi olan ve bundan zevk alan ilginc bir abimiz. muhendis imis kendisi ve ofise bu sekilde zevkle giyinerek gidiyormus her gun. kafayi yedi iyice millet.



linkte bol bol degisik kombinlerde fotolari var dayinin.

kendimi öldürmemek.

çekirdeğe çiğdem, simite gevrek, ozon suyuna klorak derseniz olacağı bu dediğim durumdur, yağmaz işte kar... *

olsundur. izmir'in dağlarında açan çiçekler yeter bre.

not: canım izmir'imi çok severim, 2 yıl da havasını kokladım...

yağıyordu, durmuyordu...

waffle
muz
ayrı ayrı yada ikisi birlikte

atatürk'ten sonra gelen birçok zevatın dile ve ülkeye ismi adı altında zarar verdiği görüş.

türkçenin sırları eserinde nihad sami banarlı da baya değinir konuya bilhassa yanlış çağdaşlaşma ve yenilik örnekleriyle.

"elmayı soy da ye armudu say da ye" demişler. şimdi armut ne kadar cazibeli olsa da elma, beni bilen bilir havasındadır. o yüzden "elma dersem çık armut dersem çıkma" demişler. bu söz elmayı daha popüler yapıyor. ha bunların arasında bir de ayva vardır. onu hesaba katmıyoruz. nitekim varlığı bir dert yokluğu yaradır ayvanın.

favorilerimden biri.

tam çevirisi olmamakla birlikte; mutlu kaza, aramazken bulunan, mutlu tesadüf olarak türkçeye çevrilen kelime.

kelime ilk olarak 1754 yılında horace walpole'un arkadaşına yazdığı bir mektupta kullanılmış. etimolojik olarak ele alındığında ise "serendib'in üç şehzadesi" adlı eski bir pers masalına dayandığını görürüz.
masalda şehzadelerin kaza yolu ile birtakım şeyleri keşfetmesi anlatılır. tabii, hikayede mutlu son vardır.
walpole, bu hikayeden esinlenerek kelimeyi kullanmış ve literatüre geçmesini sağlamıştır.

peyami safa bu isimle 80'e yakın kitap yayınlamıştır. cumbadan rumbaya romanı ve cingöz recai serisi bunların en ünlülerindendir.

nefret içerikli tanımları şikayet etmek.

anlamsız ve saçma sapan tespit.

cehennemi yaratıp merhametten bahsetmenin neresi komik? işte cehennemi hak etme diye sana merhamet, adalet, hakkaniyet, dürüstlük, doğruluk gibi kavramlar telkin ediliyor. eğer iyi ve doğrudan yana olmazsan tercihin olarak sana cehennem var deniyor. bunu idrak edemiyor musun yoksa idrak etmek işine mi gelmiyor?

kişi bu dünyada ne merhamet etmiş, ne adalet-insaf sahibi olmuş, önüne gelene zulmetmiş-vurmuş-kırmış-öldürmüş-tecavüz etmiş; sonra cehennem var diye allah'ı itham ediyor. bu ne kadar mantıklı? sen insan olarak kimsenin hakkını çalmadan, hiçbir canlıya zulmetmeden, alın terinle geçinip mümkün olduğunca etrafına her yönden yardımcı ve destek olduktan, onun bunun malına-ırzına-canına göz koymadan ve zorbalıkla el koymadan, insanları yalan ve iftiralarla zan altında bırakmadan yaşadıktan sonra allah'a da inancın varsa zaten cehenneme falan gitmezsin. açın kur'an'a bakın. cehennemliklerin vasıfları yazıyor orada. allah sana yol göstermiş. yukarıda saydığım şeyleri yapmıyorsan cehennemin varlığı seni niye rahatsız ediyor ki?

ya arkadaş bak islamdan, peygamberinden, ilahından haz etmeyebilirsin, inanmayabilirsin. buna hakkın var. ha bunda, gördüğün ve kendine müslüman diyen, gerçekte şirk dininin temsilcisi olan tiplerin etkisi olabilir. seni anlarım ve hatta sana bu konuda hak veririm. ama böyle saçma sapan başlıklar açıp kendinizi alçaltmayın. sizin o haz etmediğiniz güya müslüman geçinen tiplerden ve onların din diye anlattıkları çoğu şeyden ben gibi çoğu gerçek müslüman haz etmiyor. kafana takılan sorular vardır. kur'an'da okuduğun zaman anlamadığın veya seni rahatsız eden şeyler olabilir. bunu merak eder sorarsın. bilen birileri de çıkar sana anlatır neyin ne olduğunu. ama sırf inanmıyorsun diye insanların kutsal kabul ettiği şeylere saldırma hakkın yok. bunu kabul edin. inan veya inanma, o senin tercihin. ha tercihinin sonucunda bazı neticeler elbette olacak. hayat da bu şekilde akıyor. sen bir tercihte bulunuyorsun, yerine göre ya mutlu oluyorsun ya zarara uğruyorsun. bundan şikayet etmeye gerek yok.

ilk aşaması, sorgusuz biat etmek olan kavram.
2. aşama rab edinmek
3. aşama ibadet etmek/ dua-medet.

mesela; ekmeği yerden alıp, 3 kez öpüp başa götürdükten sonra yüksek bir yere koymak.
dini vecibe gibi addedilir, ve o eylemden sevap kazanılması umulur.. kazanılır mı bilemem.

ama aynı kişi; yerde gördüğü incir ve zeytini umursamaz, görse bile tekmeler. e kuran'da ayet var "vettini vezzeytun"

not: çıkarım yapma ihtimali olanlar, incir ve zeytin de kutsal değil.. hani uyarayım da vebali kalmasın.

mukemmel bordo rengi ve inanilmaz yogunlugu ile visne receli her turlu tokatlar.

(bkz: incir reçeli sendin aşkım)
kliselerde bogulmak isteyenler incir recelini secebilir.*

mayhoslarin asigiyizdatkam.

kimse kimseyi sevmek zorunda değil.

bu ülke şu meselelere gülüp geçmeyi artık öğrensin, valla billa bıktım. belli dönemlerde siyasal islam marjinalliği, belli dönemlerde atatürkçülük marjinalliği ve sürekli sistem içerisinde bu tartışma yapılıyor. bırakın arkadaşım geçmişi ve geleceği, teknoloji diye bir tren var ve kaçıyor. ona bindik bindik yoksa yine atatürk gibi birine ihtiyaç duyup bizi kurtarması için çabalayacağız.

suni gündemlere toplumsal tepkiler verilmeli artık, tv lerde reyting uğruna bütün değerlerimizin içi boşaldı.

ben gelecek istiyorum, bana geçmişle gelmeyin. 50 yıl sonra 100 yıl sonra işleyecek devlet projeleri koyun ortaya, eğitimi düzeltin. bıktık marjinalliğinizden, radikallığınızdan

yoğun bir yağmur esnasında bahcelievlerden balata gitmem 4 saatimi almıştı. bir ara otobüsten inip cay sigara ictim, bi cayciya oturup. çayım bittiğinde otobüs azıcık bile kimildamamisti yerinden. tekrar binip yarım saat daha oturdum iceride. sonra şoför ben daha fazla gidemeyecegim, firsat bulduğum bir yerden geri dönerim. siz de başınızın caresine bakın deyip indirdi bizi otobüsten.

bir ikincisi de şöyle. öğrenciyim o sıralar; büyük bir bavulla yaz tatili sonrası otogara gidiyorum. bavulu kapının yanında bir yere sıkıştırıp gectim, oturdum. dalmış bir halde camdan dışarıyı izliyorum. o sira biri bağırdı, bavul ucuyor diye. döndüm, kapıyı kapatmamis şoför, bavul da bi yolunu bulup atlamış kapıdan. gördüğümde seke seke uçuyordu geriye doğru.

bir tane daha var ama yoruldum yazmaktan. *

orhan veli şiiri.

“çayın rengi ne kadar güzel,
sabah sabah, açık havada!
hava ne kadar güzel!
oğlan çocuk ne kadar güzel!
çay ne kadar güzel!”

yaşamak için birkaç yaprağının kalması yeter:

maşallah.
insan çocuğuna neden böyle bir kötülük yapar...