balram'ın ailesi aslında onu kırmızı ışıkta yakalayıp para dilenen bir çocuk gibidir. balram dayanamaz ve birkaç rupi sıkıştırıl bu çocuğun yani ailesinin küçülmüş avucuna. o şoför koltuğundayken firavun faresi dediği patronlarından biri neden böyle yaptığını, bunun yanlış bir şey olduğunu söyler ve hatta sadaka verdiği için ona çemkirir. bu, balram'ın neden ailesine para vermemesi gerektiğinin mesajıdır. ne kadar sadaka verirse versin o aile aynı o çocuk gibi sürekli ondan gelene medet eyleyecektir ve kendileri de yok olduktan sonra aynı ailesi gibi avuç açacak, para dilenecek birilerini doğuracak, yetiştireceklerdir.
kaza sonucu ölümüne neden oldukları ufak çocuk da balram'ın ailesi ve onun gibilerini temsil ediyor. kimileri 10,20 çocuk yapıp salıyorlar dışarı, bazılarının isimlerini bile hatırlamazlar der balram. aslında ismi hatırlanacak tek tip insan vardır o da balram gibi kendilerine uzanan ellere para kusup boş göndermeyenlerdir.
balram bir kafesteydi, kafesten çıkabilmesinin tek yolu sisteme karşı gelmesiydi. o da aynısını yaptı, kendisinden medet uman ailesini geride bıraktı. bu, bunu gerçekleştirebilmesinin tek yoluydu. çünkü onun da dediği gibi, kölelikten kurtulmanın 2 yolu vardır; ya suç işlersin ya da siyasete girersin. büyük sosyalist diye tanınan siyasetçinin aslında ne kadar da iki yüzlü olduğunu görmek, oylarının büyük çoğunluğunu aldığı fakit kesimi nasıl da umursamadığını görmek* bu iki yolun sonuca götürebileceğini de gösterdi. balram da seçimini yapabileceği tek tercihten yani suçtan yana kullanarak o horoz kafesinden çıktı. kendisinin de dediği gibi, kast sisteminde 2 sınıf vardır, açlar ve şişmanlar. bütün aç ailesini feda ederek şans eseri yanında bulunan bir akrabasıyla beraber şişman sınıfa geçiş yaptı.

filmde sevdiğim kısımlar yaşanılan hayatların gerçekliği oldu
herkes sokakta kağıt toplayan sokakta uyuyan insanlar görüyor değil mi ?
sokakta yaşayan insanlar görüyoruz hatta onlardan korkuyoruz balicisi tinercisi ürkütüyor bizi.
işte film tam olarak o gördüğümüz insanların hayatının merkezine sokuyor bizi.
anne sevgisi aile sevgisi şefkat özlem gibi kavramları bilmeyen insanlar karşımıza çıkıyor.
bir sahne var ailesiz bir çocuk genç yaşta ölmek istiyor çünkü öbür dünyada annesi onu tanısın istiyor. darmadağın etti mesela o sahne çok üzüldüm.
mehmet ali’nin hastalığı garip hareketleri bize gösterildikçe mevzuyu anladım ama ona rağmen zevk aldım.
son 10 dakika zaten filmin vermek istediği mesajı çok güzel aktarıyor seyirciye.
ayrıca çağatay ulusoy ölüm sahnesi cesetinin yerde yatması falan beni delibal filmine götürdü aynı şekilde hissettirdi.
filmin ismini beğenmedim zaten filmin ismi mücadele çıkmazı olacakmış ama sonradan kağıttan hayatlar olmuş.
sebebini izleyince anladım son kısımda anlatılan mevzu filmin ismi olmuş.
bir adam kağıttan hayatlar kurmak istiyor çabalıyor falan filan.
aile sevgisi görmemiş bir insan çocukluğunu yaşıyor yaşamaya çalışıyor üzücü bir hikaye.
genel olarak 10/6.5 veririm bu filme duygulandım beğendim.