artık dışarıya çıkmaya korkar olduk. her gördüğümüz insan hakkında 'acaba bana zarar verir mi?' diye düşünmekten alıkoyamıyoruz kendimizi.

şehir aynı benim gibi yorgun, bitkin , kirli ve kasvetli.. daha iyi özetlenemez sanırım.

(bkz: youtube vanced)

büyüklerimizin genellikle bol tuzlu su ile gargara yapıldığında geçeceğini söylediği ağız yaralarıdır.

gerçek bir sapyoseksüel olarak söyleyebilim ki, sapyoseksüel olmak berbattır.
bilim, sanat, felsefe, psikoloji, evren, insanların yaptığı aptallıklar hakkında konuşmak güzeldir. güzel ne kelime!
karşımdaki erkekğin tarihi bir olay anlatmasından nirvanaya ulaşılır.
biz sapyoseksüellerde garip bir şey vardır. sarışınlardan hoşlananlar gördükleri her sarışını beğenmezler mesela. ama iş bizlere gelince başka. zaten bizi tatmin edecek zekada 4-5 kişi çıkar karşımıza ve anında aşık oluruz. herkesin adına konuştum ama böyle olmayanlar vardır.
sıradan bir sevgilinizle isteklerinizden konuşuyorsanız, sapyoseksüel'le niye onları istediğinizden konuşursunuz.

iki yetişkinin aldıkları ortak bir karardır, sadece onları bağlar.

türk sanat müziği'nin en nadide eserlerinden biridir.

en güzel yorumlardan

en sevdiğim mevsimdir. bahsedilen ilkbahar mı yoksa sonbahar mı emin değilim açıkçası ama ben hangisini daha çok sevdiğime karar veremiyorum zaten çaktırmayalım en sevdiğim diyip geçelim*. havaların ne çok soğuk ne çok sıcak yani en güzel olduğu mevsimlerdir ayrıca benim gibi her türlü ceket-mont-hırka giymeyi sevenler için de mükemmel bi fırsattır bu dönemler.

yüzümün yara alacağı herhangi bir ölüm şekli. en büyük hayalim 30'larımda hâlâ güzelken ölmek.

nedense bizim düğünlerde en uğraştırıcı olanı seçilen yemektir. bir gün boyunca* sarma sarmışlığım var.

jeneriğini severek izlediğim diziydi. şimdi nedense zevk vermiyor ne diziler ne jenerikleri.

bağlaç olan -de -da ayrı yazılır. tanımlarda çıldırıyorum.

sıcak demeyin, zaten depresyondayım
sular kesik, başıma eşarp bağlar ağlarım
iki haftadır yetti canıma
artık olmuyor böyle başganım.

akrabalarımın çoğu ile problemimiz olmadığı için genellikle kabul ettiğim isteklerdir.

bazen de onlar göndermeden ben gönderirim.

filme dikkatimi çok da verebileceğimi düşünmüyorsam dublajlı, aksi ise alt yazı tercihimdir.

aslında yeniymiş gibi görünen fakat düşünüldüğü vakit pek de yeni olmayan bir konudur. en basit tabirle, en azından ben bu referansı kullanacağım, mevlana’nın ya da doğunun mistik öğretilerinde bunları görebiliyoruz. “gerçek sandığımız şeyler bir yanılsama, aslında biz yoğuz, hepsi illüzyon” minvalindeki görüşler bunu doğruluyor. fakat neyin bilim, neyin bilim olmadığı konusunda hemfikir olmamız gerekiyor ki bu teorinin bilimselliği yoktur. uzun bir yazı olacak bu arada. yok ya vazgeçtim, yazmıyorum. bu kadarı hepimize yeter. mis gibi tanım girdim bence.

pudra şekeri taklidi yapabilen keyif verici madde.

malesef bir hazır giyim markası ile karıştırılan durumdur. yapmayın! etmeyin! ustayı mezarında rövaşataya kaldırmayın.

gelelim tanıma;

italyan keman ustası antonio stradivari’nin kendi adını verdiği ve dünyanın en iyileri arasında gösterilen yaylı çalgılardır. yaptığı kemanlar bilimsel makalelere konu olmuş. üstüne araştırmalar yapılmıştır.

antonio stradivari 1644 yılında italya’da doğmuş, 12 yaşında keman atölyesinde çırak olarak işe başlamış, 18. yüzyıla gelindiğinde avrupa’da bir marka haline gelmiş. sadece keman değil viyola, viyolonsel, arp, çello gibi yaylı enstrümanlar da üretimleri arasında yer almış.

antonio stradivari ölünce, stradivarius üretimlerini çocukları devam ettirse de sonraki üretimlerin usta yapımcının üretimleriyle eş değer olmadığı kabul ediliyor. bununla birlikte 19. yüzyılda üretilen stradivarius enstrümanlarının “kopyasıdır” etiketi taşıması zorunlu tutulmuştur.

stradivari’nin 1737 yılında hayatını kaybettiği ve 93 yıllık yaşamında 512 keman ile 1100 yaylı çalgı ürettiği biliniyor.

son bir yıldır iyice sardım klasik müziğe, sanırım bir dönem “merkezinde” yaşamış olmanın avantajı bu. bir stradivarius, bir piano terapi gibi geliyor şu saçma dönemlerde.

sözlerimizi ahmed arife ait dizelerle ve
2011 yılında 16 milyon dolara satılan stradivarius keman görseliyle sonlandıralım.

“bir stradivarius inler kendi kendine,   
yayı, reçinesi, köprüsü yeşil.
önce bendim diyor ve sonra benim”




edit: görsel.

tam benlik etkinlik. her hafta kilit ekranı ve ana ekranına yeni ve birbiriyle uyumlu iki tane wallpaper koyan ben bu etkinliğe en sevdiklerimden iki tanesini bırakıyorum*.


ay ben arada gelir paylaşırım başkalarını da çok sevdim bu başlığı.