zaman tüneli

müthiş cv yemin ederim. ben e-devlette alt üst soy bilgisi sorguladım. anne tarafım da baba tarafım da 200 yıldır mahalle değiştirmemiş. yazıklar olsun.

sünger bob benim hep bitanem.

(bkz: 40 yaşını geçmesine rağmen hala çizgi film izleyen insan) ın on sene önceki halidir.

şimdilerde romantizm akımının gerçek anlamına kavuştuğu şehir.

isyancılara sesleniyorum: 64 yaşında emeklilik nedir yahu? yakıp yıkmalısınız bence de.

kim bulmuşsa allah ondan razı olsun.
ceviz yese onu o da olgunlaşmaktan vazgeçer.
o kadar şahane.

bir çok kişi farkında bile olmadan bunu yapmaktadır. ıslak havlular sonuçta elimizi veya masanın üzerini silmek gibi alanlarda kullanılıyor.

japonya doğumlu olmasının sebebi bile devletle alâkalı bir mesele olan adamın durumudur. 27 mayıs müdahalesinden sonra millî birlik komitesi içerisinde bir ayrılık oluştu, alt kadro subaylar albay alparslan türkeş liderliğinde iktidarın sivillere devrinden önce birtakım reformların yapılmasını savunuyorlardı. ümit özdağ'ın babası muzaffer özdağ'da bu gruptandı. bu grup 14 kişi olduğundan adı da ondörtler'dir. mbk içerisinde çoğunluğu teşkil ettiklerinden kararları vermeye başladılar, bunun üzerine cemal madanoğlu'nun cemal gürsel'e önerisiyle* hepsi askerî ateşelikle görevlendirildiler. ateşelik işin bahanesiydi, hepsi türkiye'den çok uzak ülkelere sürülmüş oldular ve etkileri kırıldı. mesela türkeş hindistan'a sürüldü, ümit özdağ'ın babası muzaffer özdağ ise japonya'ya sürüldü. ümit özdağ'da 1961'lidir zaten, bu sürgünde doğmuştur.
ayrıca bu saçma argümana göre atatürk'de yunan'dır, türk milliyetçisi olmamalıdır. şah ismail'de fars'tır. babür şah hint'tir. bu kafayla çok bir yere varamazsınız.

dağıstan asıllılıkla türk olmamanın ise hiçbir alakası yoktur, ümit özdağ'ın atalarının oradan göç ettiği dönemde o bölge insanlarının çoğu türk bir kısmı çerkes idi. sonra ruslar'ın soykırım ve sürgün politikası ile bu durum değiştirildi. bahse geçen coğrafya türklerin yıllarca hüküm sürdüğü bir sahadır. iskitler'i saymasanız bile hunlar, göktürkler, hazarlar, kumanlar, altın orda, safeviler ve osmanlı o bölgede hüküm sürmüş türk devletleridir.

miladi talvime göre güneş 33 yılda bir aynı yere geliyor.
yani bu günden itibaren 33 sene sonra aynı bugün gibi olacak ve gene ramazanın 4. günü olacak.
hatta 33 sene önce bugün ramazanın dördüncü günüydü.
ben 33 sene öncesinde oruçlu idim ama 33 sene sonrasında olamam gibi.
olduğu kadar olmadığı kader.

mustafa abdülcemil kırımoğlu, kırım tatar milli hareketinin lideridir ve kırım türklerinin temsil niteliğine sahip en yetkili kurul olan kırım tatar milli meclisi başkanıdır.
kırımoğlu mustafa abdülcemil, 13 kasım 1943 tarihinde bozköy'de doğdu. babası abdülcemil ve annesi mahfure, stalin döneminde sudak'ın ayserez köyünden "kulak", yani zengin aile çocukları oldukları gerekçesiyle urallar'a sürüldü. 2. dünya savaşı esnasında gizlice kırıma dönen aile, kırım'ın çöl bölgesindeki (kırım'ın kuzeyde kalan ovalık bölüme verilen ad) bozköy'e yerleşti. ağabeyleri hanefi ve hasan, ablaları şevkiye ve vasfiye ile birlikte henüz altı aylık bir bebekken 18 mayıs 1944'de, bütün kırım tatarları gibi kırım'dan sürgün edildi. yanlarında anneleri vardı. babası sürgünden iki gün önce diğer kırım tatar erkekleri gibi muhtemel bir direnişe karşı tutuklanarak tecrit edilmişti.
ilgili linkler:
1) tamgaturk.com/amp/haber/tur...
2) qha.com.tr/kirim/omsk-davas...
3) aykiri.com.tr/amp/haber/kir...
kırımoğlu mustafa abdülcemil'in gençliği
kırım tatar türkleri'nin milli lideri m. abdülcemil kırımoğlu
mustafa abdülcemil kırımoğlu, kırım türklerinin sorunlarına dikkat çekmek için bir eylem sırasında

gazeteci.

akp'den önce chpli idi, sonra akpli oldu. yetmedi, yetmez ama evetçi oldu.
sonra canı sıkıldı, muhalif oldu.
şimdi de hdp milletvekili olacakmış.

sentenced - mourn

kesinlikle mükemmel.

the police-roxanne

dikkat dağınıklığından ötürü kaybetmiş olduğum alışkanlık. geri kazanmaya çalışıyorum ama okuduğum satırları tekrar tekrar okumam gerekiyor her seferinde. not alarak okumak işe yarıyor biraz fakat öyle okusam bile aklımı tam anlamıyla kitaba veremiyorum.
bu alışkanlığı geri kazanmam birazcık zaman alacak gibi duruyor.

olgunlaşmamış yeşil kabuklu cevizden yapılan, yerken kıtır kıtır hissi veren harikulade reçel.

çocukların ahiret, kıyamet, zebani gibi kavramlarla ana sınıfında bile tanıştırıldığı ülkede lüks bir eleştiridir.

fatiha suresini 7 yaşında okutup klasikleri 25 yaşına atmanın sakıncaları zannedildiğinden de fazladır.

klasikleri okutmayı bekleteceksin çocuk büyüyene kadar ama onlar hafızlık kursu için 7 yaşını hep yeterli bulacak. yıllarca teizm dogmalarıyla öğütülmüş bir zihinle okuyacak da anlayabilecek sonra. kesin anlar hı hı.

sefilleri okuyunca derinden bir hamdossun halimize der bence. göklerden gelen karar diye haykırdıktan hemen sonra kaderin üstünde bir kader vardır diye hayıflanıp.

tayvan taipei'de bir mezarlık

ben bir gün okuldaydım ve yaramazlık yapmıştım. annem kaklumbağamı satmıştı ahahs şaka bir yana cidden bir gün okuldaydım. sonra okuldan çıkmıştım, inanılmaz. dershanenin karşısındaki petshopun önünde bir kafes gördüm. içinde bir sürü yavru tavşan vardı. hava soğuk olduğu için hepsi birbirine sarılmıştı ama bir tanesi onlardan uzaktaydı. kendini bildi bileli dram çıkarmaya bayılan bir yagami olarak içim cız etti. onunla daha o dakika asla kopmayacak bir bağ kurmuştum. kendisini o zamanın parasıyla 10 liraya satın aldım maalesef. henüz petshop duyarı yapacak yaşta değildim. birlikte evin yolunu tuttuk. artık bir davşanım vardı. bir insan ne kadar mesut hissedebilirse o kadar mesut, ne kadar baht.. neyse üşendim yazmaya.

eve gittiğimizde "aaaaaa ne iyi ettin kızım, ailemiz tamamlandı resmen" demek yerine "bu her yeri kemiriiiiiir! evde tavşan mı beslenir salakkkk?" tarzı birtakım kırıcı sözler sarf ettiler. oysa benim yavru tavşanım asla onların bildiği tavşanlara benzemiyordu. o kadar küçüktü ki zıplamayı bile bilmiyordu. annesi ögretecekti. neyse ben bir şekilde deneme sürecine ikna ettim. tabii serde ergenlik olduğu için "kaçarım bu evdennn" gibi tehditler savurmuş olabilirim, mühim detaylar değil efendim. akşam oldu. annesinin minik kar topu yavaş yavaş zıplamaya, hareketlenmeye başladı. ama görseniz o kadar usluydu ki. dakikalarca kucağımdan inmedi, sarıldık. oyun oynarken asla yanımdan ayrılmadı. ah devam edemiyorum, canım yavrum benim..

tam kucağıma aldım, uzun uzun sevdim ve halıya bıraktım. kendisi galiba biraz fazla gevşemiş olacak ki halıya şey etti. şey işte, çiş. tabii evde her an alevlenmeyi bekleyen o tartışma da başlamış oldu. vay efendim sende hiç akıl yok mu? vay sen çocuk oyuncağı mı sandın bu işi? bu hayvana kötülük ediyorsun.. işte o son cümle var ya beni çok etkiledi. etkilendiğimi anlayınca da oradan yürüdüler. onun doğasına aykırıymış da bilmem ne. tamam dedim, ilk ve son günümüzü sarılarak geçirdik beyaz çikolatamla. ertesi gün aldığım petshopa götürdüm. yarı fiyatına geri alırım, dedi. bu bile kalbimi o kadar kırdı ki. yavrumu sattım resmen. sonra o parayla ağlayarak tost yedim.

hayat çok kötü lan.

kurutulmuşundan yapılanını pek sevmediğim ama tüm halde çiğden yapılmışına böbrek verebileceğim harika reçel…