zaman tüneli

bilmiyorum ama bendeki ekip bu aralar tekrara düşüyor. hikaye de çok gelişi güzel yazılmış. bence baş rol için sürekli eski sevgilimi getirmek mantıklı değil. diğer yandan masraflı da.

buna ek olarak kendisi beni 2021 yılında terk etmişti. bunun üzerine kaç ilişki eskittim, kaç beden, kaç insan, kaç şehir (gittikçe dramatikleşiyor farkındayım) geçti. çoluk çocuğa karışacak kıvam ve olgunluğa eriştim neredeyse. üstelik rüyada kadını ben terk ediyorum ve bittikten sonra ohh be özgürüm***nyüm şimdi eğlenebilirim, dur bi tinder indireyim, dur bi paris'e kaçayım diyorum. bu rüya son iki üç ayda sık sık tekrar ediyor.

bilinç altım bana ne mesaj veriyor lan? git bul o kızı, tekrar elde et ve terk et böylece gururunu kurtar mı diyor? olm ben bu kadar işsiz miyim? insanın kendi bilinçaltı ona bunu yaparsa başkaları ne yapmaz?

velhasıl dargınım rüyalarıma. görmek istemiyorum onları. pardon'daki muzaffer gibi rüyamda jennifer lopez'i görmek istiyorum ben. o da yaşlandı ama olsun. minare yıkılsa da mihrap yerinde.

çikolata aldım

çankaya esat'tayım ve köpeğinizi gezdirebilirim. daha önce köpek baktım. ihtiyacı olan varsa mesaj atabilirsiniz

tarikat yurtlarına yönlendirmek için mi yapılıyor diye şüphelenmeme neden oldu.

memeleri de sarkıyor.

göze geldikleri için olabilir fikri doğuran başlık.

(bkz: sarışınsın, sarısın güzel - ibrahim tatlıses)

hep çalışmama yollarını başarıyla bulmuş biri olarak sadece okulda yaşardım bunu. şimdi de pazartesinin pazar'dan farksız ele alındığı bir yerde yaşıyorum. bana bu sebepten hiçbir anlam ifade etmiyor bu sendrom. salı sendromu olabilir ama.

sadece üniversitelerin değil tüm ülkenin ctrl+alt+del ihtiyacı olduğunu düşündüren başlık.

(bkz: aslında ülkeye "low-level format" atmak gerek, ama neyse. belki "restart" ile kurtarabiliriz.)

topluca başlayan asansör problemlerine bakacak olursak belli ki yapımından bakımına ihaleyi alan tek bir firma var.

ne varsa şu ülkede tekelcilik, biriciklik, hepsi benimcilikten geliyor. biri bir yere kondu mu asla inmek bilmiyor, çıkmak bilmiyor. öyle ki daha iyi imkanlar varken normalin bu olduğuna inandırılıyor.

mesaiye bu saatte şu kombinasyonla başlayınca olmayandır.
hadi bakalım, başlayalım.

o fareleri alacan anüsüne sokacaksın, bağırsaklarını yol yapsın fareler diycemde farelere yazık olur. senin protesto aklını seveyim ya...

fenerbahçe'nin tek başarısını elde ettiği tarih.

herkesin tutunduğu yerden görebileceği gerçekleri vardır. ancak göreceli gerçeklerden ziyade içgüdüseldir yaşamak. düşünmek, kelimelere anlamlar yüklemek, bağlar kurabilmek istediğimiz kadardır bu anlam. ait olduğumuz çevrenin, canlılığın, sahip olduğunu düşündüklerimizin edebiyatını yapabildiğimiz ölçüde anlam kazanıyor herşey. kelimelerin gücüne sığınmak ile düşüncelerin gücüne sığınmak aynı noktada birleşebiliyor. ama hissetmenin ortak bir noktası yok bunlarla. hayatın anlamı, hissetmek ya da hissetmemektir diyebiliriz. yaşadığını hissedenler ya da hissedemeyenler. gerisi bu hislerin etkisiyle seni eyleme geçiren davranışların oluyor. detaylarda boğulmak yaşamak isteyenlerin bahanesi kısacası.

herhangi bir şeyi ortalama seviyede yapabilmeyi çok hızlı öğreniyorum. konu ne olursa olsun bu böyle. dil, yemek, bilim, coding hiç fark etmiyor. yapıları kavrama konusunda gerçekten çok hizliyim fakat öğrendiklerimi keskinleştirip uzmanlaşma konusunda çok sabırsızım. bu yüzden pek çok konuda çok şey bilen fakat hiçbir konuda uzman olamayan biriyim.

orhun alfabesi olarak bilinen göktürk alfabesi, göktürk kağanlığı döneminde resmiyette uygulamaya koyulmuş bir runik alfabe olup türklerin ilk milli alfabesidir. 4 ünlü, 34 ünsüzden oluşur ve sağdan sola doğru yazılır. göktürk alfabesi, yazılırken runik alfabelerin arasına iki nokta konulur. milli alfabemiz göktürk alfabesi'ni günümüzdeki romanizasyon eden(latin alfabesine çeviren) kişi, danimarkalı dilbilimci ve türkolog vilhelm thomsendir.
ilgili linkler:
1) bizimanadolu.com/archives/s...
2) tengriciturkiye.blogspot.co...
3) turanideali.wordpress.com/2...

ahanda bu sırayla.

kimse göründüğü gibi değilmiş.

yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey varsa o da hiç'tir. çünkü hiç sadece hiç'tir. neden mi? işte.

yazdıklarını okuyunca acaba filozof oldum da haberim mi yok dedim. sonra düşündüm de ben filozof olamayacağıma göre o büyük ihtimalle majör depresyonda.
severim kendisini çünkü realisttir, karamsar değildir. çocukluğundan beri buz gibi bir gerçekliğin içindedir. belki de bu hastalığın en büyük katkısı ilahi bakış açısına sahip olmaktır bilemiyorum. ancak şu kadarını söyleyeyim ki zamanın içinde değil ötesinde yaşatıyor insana. insanların, kendinin, yaşamın anlamını çözüyorsun ancak müdahale edemiyorsun. hiç'i hiç olarak kabul ettiğindeyse arınıyorsun. gerçek sorun da burada başlıyor çünkü. yaşamak isteyenler hiç'e gereğinden fazla anlamlar yüklerken sen onun sadece bir hiç olduğunu daha çocukluğundan beri biliyorsun. müdahale edebileceğin tek hakikatin sadece kendi yaşamın olduğunun en başından beridir farkındasın. amacın zihninde netleşiyor. yıllardır baktığın her gerçeklikten uzaklaşıp kendi bedenine geliyorsun. artık gitmek vakti geldi diyorsun.

bu yıl kabuklu cevizin kilosu 70 liradan başlıyor. arkadaş jesti, 120'den aldık bakalım. taze, ince kabuklu, içi beyaz, lezzetli. ceviz var, yer misin datlı çucuk.