zaman tüneli

joseph campell - kahramanın sonsuz yolculuğu

toplumun değil zenginlerin tasarladığı. toplumları dünyanın en zengin insanları tasarlıyorlar. özellike günümüzde bunu google, facebook, instagram, tiktok, twitter, youtube vb. gibi sosyal medya platformları aracılığıyla yapıyorlar. bu artık herkesin bildiği bir gerçek.

dili diye bakarsak bize vermeye çalıştığı şeye değil verdiği yola bakmamız gerekir. yollar her şekilde bir yere çıkacağı için ve biz de yolcu olduğumuz için o masallarda yürüyenler hep biz olmuşuzdur.

motor mekanik ustası.

vasiyeti neyse onu yerine getirmek daha doğru olurdu ama ailesi o öldükten sonra karar verecek olan kişiler onlar hayır demişse kimse bir şey diyemez. yine de şunu da söylemek isterim türkiye'nin en zengin insanlarından biri öldü diyelim ve vasiyetinde her şeyini ülkesine bağışladığı yazsın ailesi itiraz etse de o mirası devlet onlara vermez diye düşünüyorum yani işimize gelen olur her zaman ve her yerde. tabii ki cesedini yakmasıyla miras konusu farklı konular ama sonuçta ikisi de o insanın özgür iradesini yansıtıyor. isteğini yerine getirmemek daha büyük bir haber bence.

bir pozitivist olarak her ne kadar deizm ailesinin bir mensubu olmak isteği duysanızda günün sonunda ateist fraksiyonlarla seyreden bir dünya, varlık algınız oluyor. afilli terimler kullanmaya özen gösterdiğim bu lüzumsuz yazımın manası şu, şahsen ben öldükten sonra ister beni yaksınlar isterse de yamyam kabilelerinin yöntemleriyle kaynatıp tuzlayıp yesinler..
metin uca'nın islami kaidelere göre gömülmesi vesaire toplumun kültüründe olan cenaze kaldırma tarzına uyduğu için sorun teşkil etmemeli.
belki de içten inanıyordu. inanmasa bile güzel bir şekilde defnedildi, uğurlandı...
çok incelemeye gerek yok. yakınlarının içi böyle rahat ediyorsa bunda bir sorun yok...

evlenip yapabileceğimiz her şeyi evlenmeden de yapabiliyoruz. neden evlenelim ki?

arada insanın hayatına iyi şeyler ekleyebilecek mesajlaşma platformu.
buyrunuz, aöf'den bana gelen mesaj.
bende bu aralar ne spor yapsam diye düşünüyordum, ahan da buldum.

"zira sarsılmaz bir hedef –zihnin gözünü bir noktaya odaklamak– ruhu en iyi avutan şeydir."

mis gibi bir gün olsun.
çalışın çabalayın ama hırs mırs yapmayın.
çok para, çok başarı, çok takdir dediğin sadece çalışmaya endeksli değil.
oralar mistik bir alem.
keyif almak için çalışmalı kalanı fasa fiso.
ben emek verdiğim her şeye sırf keyif aldığım için emek veriyorum.

kamu spotu
no hırs
yes keyif

kelimenin içinde bile gerçek gibi görünen ama gerçek olmayan manasını görüyoruz yani hem gözle hem de sözle net bir şekilde anlatılmış.
sahi yani gerçek olan anlamının aksini vermek için olumsuz ek gelmiş.

üsteki kendi açıklamam gerçek açıklamaların benimkilerle alakası yok çünkü sahte kelimesi farsça bir kelime.

tc'nin yasal ölüm ritüelini sorgulayan başlık.
ateistlik dediğin ölümden sonrasına inanmıyor değil miydi, ölünce yok olduğuna bittiğine vb. inanmıyor muydu?
kamu spotu
sevgili ateistler ölümden sonrasını düşünüp dertlenmeyiniz sizlik bi durum yok.

2 aylık falan

damat adayının beyaz tenli ve çekingen olduğunu gösteren gayet insani bir durumdur.

heyecan ve strese bağlı olarak vücudun vermiş olduğu doğal bir tepkidir bu.
gelin adayı öncesinde damat beye rahat olması yönünde konuşmalar yapmışsa bile çocuk heyecana yenik düşmüştür...

ben böyle korkunç bir merasimin öznesi olsaydım sanırım tansiyon düşmesine bağlı olarak biraz fenalaşabilirdim. yüzüm kızarmaz aksine solar, kireç taşına dönerdi. dilim damağım kurur, sesim titrerdi. ve oradan hemencecik kaçmak isteği duyardım. gelinim yanıma oturup sırtımı okşamadığı ve herkesin içinde beni şehvetli öpmediği surece rahatlayabilemezdim sanırım. gelinim kız (yani sevgilim kız) herkesin içinde bana sıkı sıkı sarılıp güvende olduğumu hissettirmedikçe kendime gelemezdim.. ivit.

günaydın sözlük.
haftanın ilk gününde kendinize iyi bakın bu soğuklar çok tehlikeli.

en sonunda hava sıcaklığı gece 10 dereceye kadar indi. gündüz saatlerinin rüzgarından belliydi böyle olacağı. notlarıma göre üç yıl önce de böyle olmuş.
öldükten sonra dirilen sardunyam yeni çeiçekleriyle karşılamıştı dün sabah beni. ben de kendisini 10 saat günelş görecek bir yere ama içeri almıştım. diğer tomurcukları da açmış. suyunu verdim. akşam olunca da vereceğim. kendisine söz de verdim. büyük saksıya alacağım. bugün de karanfili alayım içeri. son çiçeklerini açıyor.
a di mi? hani deniz diyorsunuz. buyrun deniz. günaydın sözlük.

(bkz: iç güveysinden hallice)

genellikle uzak doğu mutfağına ait çoğu besin grubu diyebilirim. daha da açmam gerekirse, herhangi bir " sürüngen" sıfatında geçen hayvanı ve iri deniz canlılarını tüketmem. misal; yılan, kara fatma, fare, ıstakoz, kurbağ, köpekbalığı, ahtapot vb.

çok şaşırtıcı gelebilir ama köpekbalığını kızartıp, servis edenler var. hadi ahtapot yiyenler bir derece normal bulunuyor - ki şahsım adına asla bulmuyorum- köpekbalığı bence çok saçma bir seviyeye tırmanan olay haline geldi. insanlar gerçekten iyice doğada yaşayan, kontrolsüz vahşi hayvanlara dönmeye başladılar. önlerine ne gelirse tüketiyorlar.

insanın mutfak konusunda bir standardı olmalı. her şey yenmez.
sırf insanların bu yersiz merak duygusunun hannibalism'i bir gün patlatacağına inanmaya başladım. her şeyi yiyen insandan, her şeyi beklerim üzgünüm.

yanlış yerde, yanlış zamanda, yanlış yaşıyorum. hangisini düzeltebilirim, bilmiyorum.