zaman tüneli

yol verince yol veren yayalar da var. artık millet ne yapacağını şaşırdı.

bana çok iyi gelmiştir ama kilo aldırmıştır (wtf)

bi de benim gibiler vardır. far görmüş tavşan gibi kalakalir önce gitmeye niyetlenir sonra durur, karşı nezaket olarak yok yok sen geç hareketi yapar, sonra yaptığının aptalca olduğunu fark edip yola çıkar ama bu sefer de şoför sinirlenmistir ve hareket etmeye karar vermiştir, bu yuzden de koşa koşa geçmek zorunda kalirim.

kimseye bir faydamın olmasına gerek yok eğer kimseye zarar vermiyorsam. bunu soran tiplerin ne faydası var acaba dedirtir. anne baba kardeş razıysa gerisi boş. ailem için çabalarım sadece.

sözlük kasıyor, gidin buradan.

“kalbim bir gezegen, dünyadan çok uzaktaaa…”

en güzel formu yürüyüştür.

(bkz: akıntıya karşı kürek çekmek)

sözlükte bile içindeki linç kültürünü tatmin etmeye çalışan leşçil kitleden daha düzgün işler yapan insanlardır. kim nerede ne arayacağını size mi soracak?

sürü halinde havlayanlarla dolu ortalık. şeytan taşlamak için arabistan'a gitme zahmetine katlanmak yerine, şeytanlarını kendileri yaratıp, grup halinde taşa tutuyorlar. en seküleri bile hacda taş atan nineden farksız. müslümanlıktan vazgeçmiş ama kafası vazgeçememiş. bunlar hep bilinçaltı.

ha. sözlükte sevgili arayanlara laf atıp, sonra evlenenler falan da var mesela. fazla büyük konuşmamak lazım. sonra tükürdüğünü yalatıyorlar.

insan bazen doyasıya sevip, doyasıya sevilip, doyasıya sevişip peşinden ölmek istiyor o hayal kırıklığını tatmadan, havada süzülürken yere düşmeden.

insan bazen kendi kendine soruyor bunu ulan kime ne faydan var benim acaba ..

can değil, canan değildir.
er değil, eren değildir.
geç değil, erken değildir.
“fikret kızılok musun sen” denilesidir.

arkadaşlarla hangover manitayla konser derken bugün geldiğimiz noktada o arkadaşlar evlendi o hatun gitti diğerleri zaten gece dışında hiç umrumda da olmamıştı. ee memleket de yangın yeri biz de evden işe işten gezmeye derken saçları döktük biraz.
hiç kutlayasım yok. açarım pc yi ve birayı gece yarısı yatar uyurum. sokmuşum yeni yılına.

online mecralarda tanıştığım biriyle sevgili olmamak için amish hayati yaşıyorum. sosyal medyalarim çoğunlukla kapalı. sozluklerden yazan olunca da deli taklidi yapıp kaçırıyorum. hala köşeyi dönerken biriyle çarpışıp aşkı bulacağımı zannediyorum

kesin bi sebep olmasına gerek yok ki hisler bitince, paylaşım azalınca ve sohbet kesilince doğal olarak kendiliğinden biter ama insanlar bunu kabullenmek istemez onun yerine kendilerini de geçerli bir nedene inandırmak için büyük yanlışları farkında bile olmadan yaparlar ki bağ tamamen kopsun.

yine paganlar toplu histeri krizine tutulmak için belirledikleri zamanın gelmesini bekliyorlar. yeni yıl diyorlar, yeni sayfa diyorlar ama olan biten hep aynı. her zamanki bilindik bok.

sürekli olarak süslenen ağaçlar, iyi dilekler ve yıl sonunda yine aynı boktan kapanış. geçen sene kötüydü ama bu sene umarım iyi geçecek dilekleri. ve bunun her yıl aksatmadan tekrarlanması.

ben kutlama sevmiyorum zaten. bu özel günler tam bir kabus. sırf bu kabusları düşünmek bile sevgili yapmaktan ömrü billah soğutuyor beni. yani bir şeyi içinden geliyorsa yaparsın, sırf o gün yapman gerektiği için değil. bütün bu zorunluluklar, paganların köle olma hevesi ve köleliklerini toplu bir şekilde kutsama ayinlerine tutuşması sevimsiz. bitmek bilmiyor üstelik. dini bayramlar, milli bayramlar, sevgililer günü, analar günü, babalar günü. geriye normal tek bir gün bırakmamaya ant içmişler. nalet olsun günlerinize.

(bkz: öyk)

o kadan da değil

(bkz: ne sapık gibi gizli gizli takip ediyonuz olum)

sırf bu yüzden tabutundan uyanan vampir gibi aylar sonra tabutumdan çıkıp art arda entry girmeye başladım. çok ayıp oldu bak 1 kişi takip etmiş ama göremiyorum