zaman tüneli

bugün klasik tabirle dinci diyebileceğim bir arkadaşla sohbet ediyordum. pek çok muhafazakar gibi kendisinde de sebepsiz ve mantıksız bir almanya sempatisi vardı. almanya'da yaşamış olan türkler aslında bize dünyada en fazla düşmanlık yapan ülkenin almanya olduğunu bilirler. şöyle bir düşünelim.

- on yıllardır pkk'yı ve dhkc'yi himaye eden veya el altından desteklerler.
- eskiden cemalettin kaplan'ı, 28 şubat sonrası ortadan kaybolan, akp hakim olunca dönen şevki yılmaz gibi pek çok radikal islamcıyı barındırırlar.
- senelerden beridir mezhep çatışmasını körüklerler. pkk ile bağlantısı olan alevi örgütlerine yataklık ederler.
- darbe girişiminden sonra pek çok fethullahçı oraya kaçtı. hala alman istihbaratının elinde oyuncak vaziyetteler. bu arada fethullahçılarla iş tutan ama organik olarak içlerinde olmayan hayko bağdat gibi gayrı müslim isimler ise anında vatandaşlık aldılar.

tüm bunlardan sonra almanya'yı dost görmek mümkün mü ?

bence totemi revize etme vaktimiz geldi.

bizim yeni yıla nasıl girdiğimiz değil; geçtiğimiz yılın bize nasıl girdiği daha mühim olsun.

etki alanımızı daraltalım, vicdan azabı çekmeyelim.

yılbaşınız kutlu
yüreğiniz umutlu
umutlarınız tatlı
sevdanız bahtlı olsun

viski mi yudumlayarak sakin ve sessiz, dilerim ki tüm yıl sakin ve sessiz geçsin, zira negatif hiçbir şeye tahammülüm yok.

sigarayı baba ocağında gördüm, alkolü baba ocağında gördüm, kadınlara kötü davranmayı baba ocağında gördüm, eşi dostu akrabayı aramamayı sormamayı, telefonla sohbetten çekinmeyi baba ocağında gördüm, koşullu sevgiyi baba ocağında gördüm, güvenememeyi baba ocağında gördüm, aldatmayı baba ocağında gördüm, gereksiz iyilikten nasıl maraz doğar, nasıl bütün kapılar yüze kapanır baba ocağında gördüm, kısmetsizliği, dışlanmayı, yalnızlığı baba ocağında gördüm, kötü yemekleri baba ocağında gördüm, megalomaniyi, narsizmi, kişisel gelişime reddi baba ocağında gördüm.


işte ben bütün bunlara karşı tam tersini yapmaya çalışarak ve bazılarında başarılı, bazılarında başarısız oldum, ilerde bir aile kurarsam belki hepsinde başarısız olma korkusuyla yaşadım.

ben böyle doğmadım, ama ailemin izlediği yoldan komple çıkıp farklı yoldan gitmeyi de kendime yakıştıramadım, yüzüme onlara kapatılan kapılar kapandı ama ben farklı kapılar bulmaya çalıştım kendi başıma, kadınlara bir fiskem bile olmadı, hiç kıyamadım, onlar yaratıcının erkeklere hediyeleri bence, sigaraya bulaştım maalesef, alkolden uzaklaştım epeyce ama ikisinin de -koliği olmadım hiçbir zaman, kendimi hep geliştirdim, sürekli nasıl daha iyisi olurum derken aslında hayatın güzelliklerini kaçırmış olma korkusuyla ve biraz da tükenmişlikten bazı şeyleri daha ağırdan almaya başladım, telefonla iletişim konusunda eskisinden iyi olmakla birlikte hala çok iyi değilim, insanlara dair eski güvenim ve umutlarım tükeniyor maalesef - o tarafı sarmaya çalışıyorum, iyi yemekler tatmaya çalıştım damak zevkim gelişsin diye farklı mutfaklar denedim, favorim kore mutfağı bu arada, adamlar bir myeon yapıyorlar mesela bir hamur işi yemekten isteyebileceğim her şeyi bulabiliyorum. ego, narsizm, kısmetsizlik bu gibi şeyler bana hiç uğramadı, pozitif kalmaya çalışmanın faydaları sanırım, eleştirmek, örselemek, harcamak yerine tercihim uzlaşmak, uzlaştırmak, kazanmak oldu genellikle.


bana biri gelse sana güveniyorum arkadaşım dese, eğitimin, deneyimin, birikimin, kültürün, değerlerin, insanlığın, ben bunları biliyorum, gel ortak ol yaptığım işe, birlikte büyüyelim, sen de insansın, niye sürekli düze çıkmak için ömür boyu debelenesin, hayatına bak artık, evlenmek, çoluk çocuk için nefesin kalsın, hakettin dese.. öyle sevinirim ki.. böyle bir şey tam bir uzakdoğu nahifliği ve mucizesi işte, ben görür müyüm bilmiyorum..

baba olursam başımı kaldırıp şu hayat debdebelerinden bir gün, iyi örnek olmak için elimden geleni yapacağım. kendime sözüm olsun.

ben dana gibi yatarak gireceğim. tüm yıl dana gibi yatmak istiyorum.

güzel kalpli, allah'ım çok pozitif ve kötü anlarımın süpermanı yazar. seviyorum merkez.*

her türlü mü?
neyse efendilik bende kalsın. cısss.
fesatları duyuyorum. aip aip.
neyse ben rakıya bağlayayım mevzuyu en iyisi.

sorgulanması gereken taksit yasağı değil taksit ihtiyacıdır. başka bir ülkede, bir gencin 2 hafta çalışıp alabildiği telefon için 12 hafta çalışmak zorunda olmanız asıl sorundur.

tüm sözlük ahalisine mutlu, huzurlu, sağlıklı yıllar dilerim. seneye görü...

ben bir süredir milletin feyk hesaplarına ya da birden fazla hesabı olan yazarların profillerine bakar oldum. neden böyle bir ihtiyaç hasıl oluyor insanlarda onu anlamaya çalışıyorum. günün sonunda hiçbir yere varmıyor tabii gözlemlerim.

böyük resmi göremiyorum.

futbol takımları oyuncu transferi için devasa paralar harcayabiliyorlar.
o zaman cari açık artmıyor ama sıradan vatandaş telefonunu değiştirmek istediğinde cari açık artar korkusuyla doğru düzgün taksit yapılmıyor.

hiç susmaz halkların türküleri.. susmadı.. insanlığın coğrafya ve koşul tanımaz çığlıklarıdır onlar..belki dağ başlarında belki sonsuz steplerinde bozkırın..
ve sürecek biliyoruz:
yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek..

taksitle telefon olayı var, sadece belirli* bir fiyatın üzerindeki modellere yok arkadaşlar.
e o modeller de zaten herkes için değil. (en azından ülkemiz için)
her üründe olduğu gibi, bu sektörde de kötüler - idare ederler ve iyiler var.
kötüler ve idare ederler taksitle, faturanıza ek olarak alabileceğiniz cihazlar.
ama sen kalkıp s25 ultra'yı niye taksitle satmıyorlar dersen, o iş olmaz.
o telefon taksitle telefon alabilenler için üretilmedi ki.
"tek çekim canım" diye kartını uzatanlar için o cihaz.

uzun zamandır bekliyordum sonunda yeni biletler açıldı bunun için mutluyum !

asıl saçmalık telefon alırken bile taksit yapılmasına ihtiyaç duyuyor olmamız gibi sanki.

en ortalama ve olağan geçirdiğim yıl olduğundan dolayı extra getirisi olan bir sene değildi ama felaketlere de boğmadı beni en azından. 2026 öncesi son düzlüktü di mi? 2026’da şöyle uçucaz böyle yükselicez di mi? evet de evet de.

güle güle 2025 zaten girerken pek heyecanlı değildim şimdi aynı hevessizlikle uğurluyorum seni canim, beni iyi hatırla.

bugün netflixte yayınlanan son cem yılmaz gösterisi.

diamond elite platinum plus gösterisi ağızda biraz kekremsi bir tat bırakmıştı ama bu gösteri tam anlamıyla istediğim cem yılmaz'ı bana izletti. mutlu oldum. hem süresiyle hem enerjisiyle güzel bir gösteri olmuş.

sanatçılara bir robot gibi bakmıyorum her dönem farklı karakterlere büründüklerini ve büyüdüklerinin farkındayım o yüzden bu gösterisinde daha olgun daha bilge bir cem yılmaz izledim ve çok komikti.

kendisine yöneltilen eleştirilere komik bir şekilde cevap vermeyi ihmal etmeyen bir cem yılmaz izledik yine ülke ve dünya ile ilgili tespitlerini yapmaya devam ediyor ama 52 yaşında olduğu için biraz boomer mizahıyla.*

tek eleştirim netflix için çekilecek gösterideki seyircilerin ölü olmasıydı. sürekli seyirciye laf attı bu durumdan esprili şekilde rahatsız oldu. keşke daha diri bir seyircinin olduğu kısım çekilseydi. onun dışında çok okey bir gösteri olmuş.

fundamentals, bir tat bir doku, cmylmz benim için üç büyükler bu gösteride onlara yakın bir yerde duruyor benim adıma.

neyse adettendir cem yılmaz bitmiş abi yaa.

şu minvalde bir heyecan var.