zaman tüneli

gene depresyonda galiba...

(bkz: ülkede ekonomik kriz var diyip ayda tatil yapan yeşil pasaportlular)

hazır ypg denince isam zehreddin gibi bir komutanı anmamak olmaz bilgim dahilinde karaladım bir şeyler.

isam zehreddin denince ortadoğu savaşlarının o gri alanı akla geliyor; ne posterlik kahraman ne de tek başına şeytanlaştırılacak bir figür. deyrizor kuşatması ise bu gri alanın en sert, en öğretici örneklerinden biri.

deyrizor harita üstünde bakınca “çölün ortasında şehir” gibi durur ama iş pratiğe gelince tam bir lojistik kâbus. fırat’ın kıyısında sıkışmış bir cep, etrafı i̇şid kontrolündeki alanlarla çevrili, karadan ikmal neredeyse imkânsız. kuşatma yıllarca sürdü; bu süre boyunca askerî başarıdan çok dayanma kapasitesi konuşuldu. mermi sayısından önce ekmek sayısı, yakıttan önce moral hesaplandı.

zehreddin bu tabloda, sahadaki komutanlardan biri olarak öne çıktı. ne tek başına savaşı kazandı ne de her şey onun kontrolündeydi. asıl mesele, kuşatma altındaki birliklerin dağılmamasıydı. uzun süreli kuşatmalarda cephe hattı kadar, askerin kafası da çöker. maaş yok, izin yok, sürekli havan tehdidi. i̇şid’in burada oynadığı oyun, sadece mermiyle değil; sürekli saldırı hissi yaratmak, “her an ölebilirsin” psikolojisini diri tutmaktı.

şehir savaşı i̇şid’in güçlü olduğu alanlardan biriydi. dar sokaklar, el yapımı patlayıcılar, intihar araçları… amaç büyük taarruzdan çok yıpratma. deyrizor’da savunma yapan taraf ise klasik anlamda “hat tutma” yerine küçük, esnek savunma noktalarıyla ayakta kaldı. kayıp verildi, geri çekilmeler oldu ama kopuş yaşanmadı. bu fark, haritalarda değil, raporlarda görülür.

hava desteği işin kilit noktalarından biriydi ama mucize değildi. havadan atılan ikmal, ne gelirse gelsin sınırlıydı. yanlış düşen paraşüt, i̇şid’e geçen mühimmat demekti. buna rağmen o hava köprüsü, kuşatmanın tamamen çökmesini engelledi. yerdekiler için bu, sadece mermi değil, “unutulmadık” mesajıydı. savaşta bazen bu bile yeter.

yerel milisler, düzenli birlikler ve kalan sivil nüfus arasında kurulan denge de kolay değildi. herkes aynı motivasyonla savaşmıyordu. kimisi ideolojiyle, kimisi hayatta kalmak için, kimisi de gidecek yeri olmadığı için oradaydı. komutanlık dediğin şey, tam bu noktada romantik olmaktan çıkar; kimin ne kadar dayanacağını bilme işine dönüşür.

zehreddin’in adı bu süreçte sık duyuldu çünkü cephede görünür bir figürdü. bu onu ne efsane yapar ne de her kararın sorumlusu. deyrizor’da yaşanan, tek bir adamın hikâyesi değil; yavaş akan, çok bedelli bir savunma savaşıdır. kazanç, büyük bir taarruz değil; “bugün de düştük ama dağıtmadık” diyebilmektir.

işin sonunda deyrizor direnişi askerî açıdan şunun için istisna sayılır: uzun süre izole kalmış bir kuvvetin, sınırlı ikmalle, yüksek psikolojik baskı altında çözülmemesi nadir görülür. burada kazanan bir ideoloji, bir bayrak ya da bir lider değildir. kazanan şey, basit ama acı bir gerçektir: dayanıklılık. savaşların çoğunda olduğu gibi.

freud’un yansıtma savunma mekanizmasını kısmen anlatan bir durumdur.

şu söz çok hoşuma gider benim . “baban sadece , bildiği kadarıyla elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışan bir adamdı . onu affet . çünkü o da hayatı ilk kez yaşıyordu .” kimsenin ne yaşadığını, nelerle mücadele ettiğini bilmem , akıl vermek gibi bir niyetimde yoktur . özellikle eski dönem çocukluğunu , gençliğini , yaşayamamış babalar bazı duyguları bilmez , çünkü onlarda çoğu şeyi o an yaşıyordur. özellikle bu tip babalar torunlarıyla çok iyi geçinir . çünkü bi nevi vicdan muhasebesi yaşarlar . çocuğundan mahrum ettiği her şeyi , torunlarıyla telafi etmeye çalışırlar .aslında onların torunları sevgisini göstermediği , gösteremediği kendi çocuklarıdır .

kendisi hayattayken inişli çıkışlı bir bağımız vardı. artık tüm kavgalar geride kaldığından bir koca özlem var ele alınabilecek olan.

kaybettiklerimize rahmetle..

kötü bir devrandayız

seni hakettiğime inanmıyorum. kendimle bu hesaplaşmayı yaşamak için, zamana ihtiyacım var. belkide ikimiz için en doğrusu bu..
(yaa evet. sandığınızdan da profesyonel çıktı. :))

kendini öyle doğru görmektir ki; dostlar başına... bu bakışın ağırlığı ile göreceli uzay zaman bükülünce, başkası yamuk görünür. normal yani. normal sözlük değil mi burası? yamuk göründü bir an için. yamuk sözlük mü, ha ha haa.

gece gece gelen rakı perileri mi deniyordu buna neydi.
saat 23,40 da ilk kadeh.

mutlu bir pazar sabahına uyanmak dileğiyle herkese iyi geceler..

#3854358
eşi eve sarhoş gelip kendisine sarılmak isteyen ve bu eylemden rahatsız olan yazar veya kocaları eve sarhoş gelip, kendilerine sarılmak isteyince rahatsız olan ve hatta devam ederse, boşanmayı düşünen ve bu nedenle de yazar arkadaşa ulaşan türbanlı kadınların beyanı gibi duruyor.

gözlem yapmayı ve yorumlamayı seviyor. dedektif ile stalker arasındaki ince çizgide.

icinde bulundugum durum.
bi seyler olmakta ama ben hicbi sey anlamıyorum arkadaslar:)

(bkz: çoklu kişilik bozukluğu) ya da (bkz: dissosiyatif kişilik bozukluğu) olarak da bilinir.

twitter de demliler, pkklılar kuyruğuna basılmış it gibi ağlıyordu sebebi buymuş;

en iyi terörist ölü teröristtir kimse kusura bakmasın;

ayrıca şöyle bir şey de var suriye de esat varken deyrü zor da isam zahrettin işidlilere büyük kayıplar verdirdiği için rojava bölgesinden oraya takviye giden işid birliklerinin yokluğu ile savaş kazanıyormuş gibi kahramanlık destanı yazan ypg nin tam olarak isam zahrettinin başarısının üstüne yattığının tescilidir. ne oldu gencolar içinizden mi geçiyorlar?

madem bahsettik anmışta olalım; (bkz: isam zehreddin)

aynen şu şekil izliyorum;

yazarlarla ilgili bu tarz yazdığı tanımlar cidden takdir edilesi, emeğine, yüreğine sağlık.

durdurun dünyayı inecek vaaarrr. sabahtan beri dönüyoruz ve hala sebebini anlamadım. delirecem.

külçe külçe hem de deli dehşet bir altın

"bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi
kalbinizi dolduran duygular kalbinizde kaldı.."

demiş çok güzel demiş