zaman tüneli

görmenizi istemedikleri olayları, görünce tepki vereceğiniz olayların arkasına gizliyorlar. devlet isterse, menzil'i bir haftada bitirir ama menzil sayesinde hiçkimse "20 yılda dağıtılan 1 trilyon dolarlık ihaleleri alanlar neden en zenginler listesine giremiyor?" diye sormuyor.

okulda, yere çantalarımızı koyar, üstünden atlardık. giderek yüksekliği artırırdık. bir çanta üstüne bir çanta daha. en yüksekten kim atlarsa, o oyunu kazanırdı. kız kıza oynardık. erkeklerden de oynamak isteyen olurdu, onları oyuna almazdık. güzel değişik günlerdi.

menzil cemaati izmir'in güney kısmı kırsalına yavaş yavaş çöküyor zaten. seferihisar, menderes ve selçuk ilçelerinin arazilerine, tatil beldelerine öyle sessizce değil göstere göstere çörekleniyorlar. akp-mhp desteğiyle tabi. izmir de günün birinde ne yazık ki türkiye'nin diğer kısımları gibi pakistan-afganistan karışımı bir yere dönüşecek. belki 30 yılı bulmaz.

izmir'in tek bir kurtuluş yolu var, o da resmi kurumlarında yunanistan bayrağının dalgalanması. izmir, aydın ve manisa çok verimli topraklara, sanayi kuruluşlarına ve turizm merkezlerine sahipler. böyle güzellikler insan düşmanlarına bırakılmamalı. tıpkı grönland gibi.

şu görüntüleri önemsiz bulup küçümseyenler izmir'in körfez güneyinde (tüm izmir güneyi) yaşananları bilmiyorlardır tabi. geçen seneki orman yangınlarının neden söndürülmediğinin nedenini, o yangınlarda kül olan arazilere kimlerin çökeceğini gördüklerinde anlarlar.

yerli: amak-ı hayal (şehbenderzade filibeli ahmet hilmi)
saatleri ayarlama enstitüsü ( ahmet hamdi tanpınar)

maalesef beş yapamayacağım. nadiren roman okurum, yerli roman ise çok daha nadir.

yabancı:
valis (philip k. dick)
gazap üzümleri ( john steinbeck)
gösteri peygamberi (chuck palahniuk)
anna karenina (tolstoy)
suç ve ceza (dostoyevski)

bir insan başka birinin ölümüne karar veremez. bu insani değil. sapığa- tecavüzcüye ne insaniliği yapacağız diye düşünebilirsiniz ama onun ölümünü talep etmek, sizi onunla aynı kefeye koyar.

onu suçu ile yaşatmalı ve her gün işlediği günahın zihnini kemirmesine izin vermelisiniz. ölüm tek seferlik bir an'dan oluşur. her gün pisliği ile yaşatmak uzun bir süreç alır. bu süreç ise, ömür boyu hapishaneden çıkmaması sağlanarak yürütülebilinir. mesela amerika'da olduğu gibi bir sapığa 750 yıl indirimsiz hapis ( hücre cezası olacak şekilde) cezası verilebilir veya 850 yıl. böylelikle hayatının tamamını içeride geçireceğini yasal olarak garantilemiş oluyorsunuz. bir insana en büyük ceza onu sürekli aynı alanda, tek başına yaşamaya bırakmaktır. bu tarz insanlar hapishane koğuşunda olsalar dahi, bir toplulukla temas halinde olmayı hak etmezler. tüm hayatlarını tek başlarına bırakıldıkları bir demir parmaklıklı odada sorgulayabilirler. ne yapıyorlarsa yapsınlar. önemli olan toplumdan tecrit edilmeleridir.

evde sessizlik içinde, survivor ünlüler-gönüllüler ekranı önünde oturuyorum. kahve makinasından çıkan sıcak kahveyi elimde tutarken, yarın için yapılacaklar listesi hazırlıyorum.

biz sokak lambası eşliğinde akşam geç saatlere kadar mahalle çocukları ile oyunlar oynuyorduk
çok güzeldi ya

ne bir ses ne de haber gelmiyor artık senden diyerek alkole düşülmediği sürece bir zararı olacağını sanmadığım eylem.

o gemi bir gün gelecek.

ömürlerinin geri kalanını günah çıkartmaya ayırsalar, bence yetmez. ibadet bireyseldir. kul ile hak arasında şekillenir. kulun rabbi ile arasına ne bir aracı girebilir ne ekstra bir ritüel. islamda her şey niyettir. kalben teslimiyet sağladığın takdirde, tevbenide dileğinide , duanıda her yerde edebilirsin. bunun niçin ne özel bir konsepte ne de bir hocaya gerek yok.

güya dindarlar, yaptıkları şeyin din ile alakası yok.

instagram profilimdeki resimlere baktım da... geçmişteki ben çok içten gülümsüyormuşum. oysa o fotoğraflar çekilirken içten güldüğümü düşünmüyordum. şimdi çektirdiğim fotoğraflarda da gülüşlerim soluk. sebebini de biliyorum. solan gülüşüme üzüldüm ve bu başlığa denk geldim. bu da üzücü.

bazı acılar acı biber yemek gibi bir acı değildir. iyileşme ümidiyle yaptırdığınız bir ameliyatın dikişlerini aynada görmek gibi bir acıdır. benim de ruhum acıdı ve hâlâ acıyor. acımaya da devam edecek. oradaki ipler kaybolup gittiğinde bile izi hep kalacak.

birini yargılamadan tanımaya ve anlamaya çalışmak

22bin küsür kişi gözüküyor.

allah bereket versin. herkes burada sen nerdesin?

buna katılıyorum. zaman sadece acıların üstümüzde yarattığı etkiyi kırar. unutmayız ama tam hatırlamayız da. böyle garip bir arada kalmışlık durumu oluşturuyor. zamana çok güvenmemek ama etkisini de cok hafife almamak gerekir. öldürme veya güldürme eğilimi biraz sizin iradenize bakar.

farah zeynep abdullah

ölü tüm ünlü, yazar, şair ne varsa en çok önemi bizim hanım kızımız veriyor.

(bkz: normal sözlük instagram sayfa takipçileri)

lig yeniden başlıyor. gümbür gümbür geliyoruzndjdjdjd
şaka şaka 90+5te bilal'in attığı golle götü zor kurtardık.

#3856120
elimizde şu an bu minnoş var, uygunsa el öpmeye getirebilirim :)

buraya hesabını yazacak bir manyak varmı ?

maalesef söylemem

ruhum çiziklerle dolu ama çiziklerimi saklamıyorum. çünkü onlar sadece acıyı değil, aynı zamanda büyümeyi ve hayatta kalmayı da anlatıyor.