zaman tüneli

bayramda elimi öpene harçlık veririm.

gayet doğal bir durum.. zaten interneti başlatan bizler değil miyiz? deneyimlerimiz, yılların getirdiği gözlemler, yaşanmışlıklar… bunların burada bulunması, yazmamızın bir sakıncası yok, tam tersine siteye zenginlik katıyor. gençlerin enerjisi, tazeliği var ama biz de bir başka frekanstayız, bazen ne dediğimizi anlamayabilirler ama fark etmez, kendi kelimelerimizle dokuyoruz burayı. yazmak, hala bir yerlerde var olduğumuzu hissettirmek, geçmişi ve bugünü bir araya getirmek gibi..

eğer o kişi o "elit" kültür seviyesiyle doğmadıysa ya da 160 iq puanına sahip değilse, muhtemelen zambiya'daki bir kabilede doğup büyümüş biri de birkaç yıllık eğitimle ve deneyimle aynı seviyeye gelebilir.

milk hariç der misiniz, ben daha ruh yaşı 65885 olan çıtır kıtırıyım.

sözlüğün okuması en eğlenceli başlığı.

kedi ve köpek sahipleri bu durumu gözlemler. hayvan uyurken bacakları titrer, rem dediğimiz çabuk göz hareketleri ile gözleri kımıldar. bunlar, hayvanın rüya gördüğünün kanıtıdır.

otuz yaş üstüne çocuk kalıyor demişler.

böyle şakalar yapmayın bi daha, ekşi de bile böylesi şakalar yok.

maşukiye'yi hatırlatan kelime.

yeni bir akımdır. eşeklerin kuyruğunu örenler var.

30'un altında kaydoldum, şimdi 32 oldum.

beraber yürüdük biz bu yollarda
beraber yaşlandık, nick6 kavgalarında.

halkın tamamının birkaç tiplemeden oluştuğu mıntıka.
heryerde iç çamaşırı ve bardak çanak mağazası var, yeni çıkan borsilikat bardaklar ile bir alakanız mevcut ise 2 haftada 1 yeni model çıkıyor.
bir yanda yurdum kadınları diger yanda piyasa atmaya çıkan lise çağında ergenler -çoğunluğu erkek- dolu adam gibi cafe yok her yer tatlıcı. kültür merkezi diye bir alan var oradaki bir nikaha katılıp seni hala çok seviyorum diye bağırmak ikonik bir fikir olabilir (yatırım tavsiyesi değildir.)pek sarmayan bir ilçe.

(bkz: gel yarim ol tenceremin kapağı ol hercai)

şafak söktü yine suna'm uyanmaz....

şaka bir yana kime sesleneyim ben tanımıyorum ki sizleri.

anadolu'dan işsizlik sebebiyle istanbul tarafına göçen kalburaltı fakir ve eğitimsiz kesimin istanbul'daki pahalılık sebebiyle kendilerini attıkları kocaeli ilçesi.

her tarafı tepeciklerle kaplıdır. yolları delik deşik ve tozludur. çarpık kentleşmenin kitabı yazılsa ismi bu şehir olurdu. google maps yardımıyla bile akrabaların evlerini bulamıyorum.

istanbul'u besleyen sanayi bu şehirdedir. kontrolsüz sanayileşme sonucu her tarafa zehirli atık saçmışlar. yıllar önce okuduğum bir haberde, yeni doğum yapmış kadınlardan süt örnekleri alındığı ve yüksek miktarda ağır metal tespit edildiği yazıyordu.

esenler otogarında yere düşüp yeri yalasanız bu şehirde aldığınız mikrobu alamazsınız. o kadar iğrenç bir yer.

oha. ben ve birkaç yazar çok şaşırdı.

30 yaş üstü yazarda birikim, tecrübe, yaşanmışlık vardır. bu 40 yaş da olabilir, hatta 50 yaş da olabilir. ne kadar yaş, o kadar yazı ve tecrübe demektir. çoğu kişi sanıyor ki bu yazılar 20'lik çıtır gençlerin zihinsel süzgecinden geçiyor.

45 yaş üstü olarak ağlayacağım galiba göz yaşım pıt diye düşecek klavyeye.

ya bi benim mi flörtüm yok şurada seslenecek?
*

otuz yaş üstünün bile çocuk kaldığı gerçeği beni biraz üzse de iyidir.
bebeler tiktoka.

yıllardır izlediğimiz bu papağan için - ne güzel eğitmişler, rolünü iyi oynamış, kelime taklitleri başarılı - diye düşünürken daha yeni dublaj yapıldığını öğrendim. yani, papağan kendi sesiyle konuşmuyor, seslendirme sanatçısı ses veriyormuş.