zaman tüneli

hannibal 1. sezon 5. bölüm.

gelişigüzel yaşarken birinin boşluğu delişi güzel.

1:34'teki flow fena...

kadınların en hoşlanmadığı özellik cimriliktir. birçok şeyi görmezden gelirler ama cimri erkeğe tahammül edemezler. kesin bilgi yayalım.

bu çok. benim hoşlandığım kısım bile kısıtlı

türk devletidir.

the wire dizisi izlerken denk geldim. 2. sezon son bölüm ya da sondan bir önceki bölümdü

buradan

atalet içinde olması tek başına yeterlidir aslında. bahaneler hiç bitmez; hep haklıdır ama ortada en ufak bir çaba yoktur. pintilik, açgözlülük, paragözlülük de cabası… hepsi aynı yerden irite eder insanı.

bir kısrak mızraklara koşuyor,
delmiyor nalının toprağı deldiği kadar
ki değmiyor ayakları yere,
yağmıyor mısralar dökülen tere.
çünkü ben yalnızca kabuslarda yorgunum,
emeğin yevmiyesini karşılamıyor günüm.

üşenmedim baktım.
tadelle önde.
çikolata değil marka ama marka da değil raga raga

şu var ya şu, müthiş güzel bişi.
(bkz: ferrero rocher)

hani böyle bazı dizi veya filmlerde bir karakterin tüm dizi veya film boyunca sakin sakin takılırken kimsenin bilmediği tüm sıkıntılarını bir anda ortaya döktüğü, aslında ağır olan bu sıkıntıları, normalmiş gibi anlattıktan sonra hafifçe omuz silkip "işte böyle" dediği sahneler var ya dinleyenlerin afalladığı türden, sanırım benim uzun zamandır eksikliğini hissettiğim şeylerden biri de bu. biri bana "helal olsun be" desin gözümün içine baka baka samimi bir şekilde. çünkü insanın bazen kendine söylemesi yetmiyor.

bayılıyorum buna.

tek başıma cilalanıyorum

koşulsuz sevmek mi, aşık olmak mı? yoksa sonsuz güvenmek mi? belki de hayalinde çok daha iyi, güzel biri olarak inanmak ve öyle değer vermek mi?
ben yaptım bunları, yine olsa yine yapardım. pişman mıyım? hayır.
geçen 1 dakikalık güzel vakit bile ölüme selam vermeye değerdi. bence değerdi de, o? yine de güzeldi, çok güzeldi...

o insanı kaybettiğin zaman anlayacağın olaydır.

değer verme sürecinde aklından “ben bu insana hak ettiğinden fazla değer veriyorum” düşüncesi geçiyorsa zaten bir yerlerde bir şeyler yanlış gidiyordur.

değer verirsin, ne kadar değer verdiğini ölçmezsin, ölçemezsin. içinden gelen budur çünkü.

omorfi poli / manolis mitsias

sürekli sızlanması ve şikayet etmesi, tembel olması, elinden hiçbir iş gelmemesi, annesine bağımlı olması, cimri olması, nefes alması *

büyük kumardır bazen iyidir bazen kötüdür. değer konusunda insan kendini kısıtlayamaz çünkü duygularla mantık aynı anda çoğu zaman yürüyemez. ne zaman duygular silkilir mantık o zaman noluyo lan der ve ipleri eline almak ister.

umarım burada yazılanlar tamamen hikayedir. iki entryden birinde ölümün kıyısında yazar cümleleri var. nasıl bir yere düştük? diye sorgulamadım değil. fakat yazılanlar doğruysa kendilerine acil şifalar dilerim.

ölüm bana göre tek gerçek. ölmeyeceğini iddia eden tek bir akıl sahibi yok. burada zor olan şey, ölümün çok yakın olduğunu idrak etmek. çünkü herkes öleceğini biliyor ama bunu hatırlamıyor, hatırlatacak şeylerden uzak duruyor. bilinçli bir gündemden çıkarma halimiz var. çünkü ölümle yüzleşmek kolay değil.

tam da bu sebeple ölüm gerçeğini bilmemize rağmen daha birlikte olduğumuz bir yakınımızın öldüğünü duyduğumuzda şoka giriyoruz. oysa bu kaçınılmaz olandı.