zaman tüneli

kitabın yerini tutmaz. ayrıca, kağıttan okumak sağlık için de yararlı.

nedenini anlamıyorum ama, kapalı havaları sevenler, neredeyse hastalıklı bir ruh taşıyormuş gibi bir algıya maruz kalıyorlar. kapalı havaların insanın ruh sağlığı açısından bazı olumsuz etkileri olabilir elbette ancak en azından, kapalı hava seviyorsa kesin bir sorunu vardır gibi mutlak bir düşünceye sahip olunmamalı diye düşünüyorum.

benim kapalı havalarda enerjim düşmüyor, hatta günümün kötü geçmesine neden olan spesifik bir olay yoksa tam tersi kapalı havalarda kendimi daha iyi ve canlı hissediyorum. dolayısıyla kapalı hava sevenler tarafındayım. öte yandan gökyüzünün açık olduğu havalarla da bir problemim yok. üşümek mi pişmek mi deseler üşümeyi tercih ederim. maksimum sıkıntım, fizyolojik açıdan bu. sıcak havalar rahatsız ediyor beni.

başta dediğim gibi havaların insan psikolojisi üzerinde etkilerinin olması normal. zira fizik, kimya gibi ölçülebilir değerler söz konusu. ancak bir insanın ruh sağlığını etkileyen sayısız faktör varken, hava durumunu bu faktörler arasında ilk 5 e sokmam ben.
yani bok gibi geçen günlük güneşlik bir gün geçirmektense, herşeyin yolunda gittiği, gökyüzünün gri bulutlarla kaplandığı bir havayı tercih ederim.

allah çirkin şansı versin demişler bence hüzünlenmeyin, yeterince çirkin değilsiniz sevinin.

muhtemelen islamiyet'i iğdiş etmek isteyen siyonist, evangelist veya her ne bok püsür odaksa onlarca devşirilmiş, altın çağlarını 90'larda yaşayan, ahir ömründe saba tümer'e kadar düşen müslüman görünümlü agnostik ciguli. haccı belli bir aya sabitlemek, muayen günündeki kadının oruç tutup, namaz kılabileceği gibi bombalarının yanı sıra, tarihte yaşamış kuşadalı ibrahim halveti isminde bir sufinin, ebced hesabıyla mehdi aleyhisselamın doğum tarihini hesapladığını ve bu doğum tarihinin miladi olarak 1945'e tekabül ettiğini açıklamıştı. bilin bakalım 1945'te doğan kimdir ?

bana gel gitar severiz, gelirken şarkı da getir.

şöyle hissettiriyor.

başka neresi tercih edilmeli ki zaten diye sorgulatır.

daha pratiktir. bende binlerce kitap var çok nadir kitaplar da var her türlüsünden tableti satsam çok pahalıya patlar.

geçenlerde bir kadınla konuşuyorum. karşımdaki kadın… objektif konuşalım: sözlüğün kapak fotoğrafına konur.

normal bir adam böyle bir kadınla konuşurken ne yapar? cümlelerini törpüler. emoji hesaplar, cephanesindeki en sempatik görünecek emojileri kendi belirlediği sıraya göre ateşler. "acaba ne yazsam cevap verir" diye üç kez okur, bir kez siler. yavşak bir ruh hâline bürünür. ama ben böyle şeylerle zamanımı harcamayı sevmem.

neyse mesajlaşma fena gitmiyordu. o bir şey yazıyor, ben okuyorum. hoşuma gidiyor, saygıyı hak ediyor yazdıklarıyla.

ve bir an geliyor ve cevap yazıyorum:

"eyvallah bacım."

ne bir panik. ne bir pişmanlık ne de gereksiz bir açıklama. çünkü mesele kelime değil, duruş. sözlüğün en güzel kadını da olsa samimiyetin adı bende nettir.

flört etmek için şekle girmem. etkilemek için rol kesmem. kaçar gider diye endişelenip "canım, güzelim, çamur zıpzıpım, çokomelim, portobello mantarım" gibi samimiyetsiz kelimeleri cümlelerimde pazarlamam. o ister gülsün, ister şaşırsın. benim tarafım belli.

herkes güzel olana ayrı konuşur. ben herkesle aynı yerden konuşurum. yeri geldiğinde sözlüğün en güzel kadınına bile "bacım" çekerim.

işte ben de böyle bir erkeğim.

herkes batiatus'tan nefret etmişti. kötü müydü? evet..
ama sistemin kurallarına göre oynuyordu..bence asıl korkunç olan senatörlerdi.. elleri temiz, cümleleri oldukça zarif, vicdanları yoktu ama.
batiatus’un ludusu dizinin en zeki hamlesiydi.. roma'nın hiyerarşik düzenini geniş açıdan almadan izleyiciye anlatıyordu..
sınıf farklılıkları
iktidar oyunları
güç kontrollü yükseliş için erkeklere dayatılan savaşları
ve alt sınıftaki kadınların meta oluşlarını..

kişisel olarak başlayan bir intikamın, tüm köle sınıfına yayılarak başkaldırıya dönüşmesini anlatıyor..
ve şunu da söylemek istiyorum,
kimsenin "mahremi" yoktu, herkesin "sahibi" vardı..

allah rahatlık versin arkadaşlar ben yatıyorum. gözlerimi açamıyorum..
bu da geçer yahu. bir iki haftaya belki biraz toparlarım.

belki dinlere ihtiyaç yok ama onlarda güzelliklerden bahseden sözlerine ihtiyaç var. benim mesela bir sürü dinim var. hiçbirinin hiçbir istediğini yaomiyorum ama seviyorum.

şu an hiç aklıma yatan şeyler yaşamıyorum. eski ateiz şimdinin ezoteriki olarak son durak filmi fragmanı gibi bir hayatim var. ben ne xaman sivri bir sey yapsam işte o zaman birden karşılığını alıyorum. ben domuz gibiyim ama çevremdekiler ya ölüyor ya hastalaniyor. eyleme karsi tepki.
kafayı yemek üzereyim sonunda psikiyatride yatan hasta bölümünde sürdüreceğim galiba hayatımi. versinler lityum yetmedi serquel o olmadi risperdal. şaka mi bu??

(bkz: kankacılık)

gerçekler diyelim,
- özel olmadığımız
-vasat bir zekaya ve ortalama zevklere sahip olduğumuz.
- kimsenin kimseyi koşulsuz sevmediği (anne ve kısmen babaları ayrı tutuyorum)
- çoğumuzun yalnız öleceği

elle doyum.

kadın olsam kıllı, göbekli, ter kokan türk erkolarını görünce benim de libidom düşük olurdu kesin.

arkadaşlar, nasılım? meriçlikteki ilk haftam, potansiyel var mı? umarım başarılı olurum.

kapalı ve sıcak hava iyi oluyor ama soğuk sevilmez.