zaman tüneli

hatırladığım kadarıyla bu türkiyede olan en son snickers reklamı öyle düşünüyorum. bu reklam 2013 sonbaharında tv’de çok çıkan reklamdır her ne kadar reklamdaki oyuncular türkçe konuşsa da bu reklam dublaj çünkü videonun aslı arapça sadece dublaj yapılmış bir de ben ingiliz versiyonunu da gördüm bu reklamın oyuncular daha farklı zenciydi

aaa neden ? amme sevicileri size uğramadı mı ?

florürden beyni erimiş efsane alzheimer nesil.

eeed.

içinde olduğum durumdur. hayata küsmedim ama küsmüş gibi bir halim var.

yetmişli ve seksenli yılları yaşamış olan nesildir. o dönemlerdeki diş macunlarının etkisi daha azdı ve bu yüzden günde en az 3 defa dişleri fırçalamak gerekiyordu.

kendileri sözlüğün demirbaşı olduğu gibi aynı zamanda üstadım olurlar.
gerçi bi'ara küsmüştük. hala üstadım mı bilmiyorum*

belki de elimi, ayağımı, eteğimi yavaş yavaş herkesten çektiğim içindir.
sadece bir arkadaşım, dostum, canımın içisi sesim çıkmayınca arar. “perim , ne yapıyorsun kız sesin çıkmıyor.” der. allah eksikliğini göstermesin, o bana yetiyor. iyi ki var.

olmadı geçmişi değiştiririz.

bunu her yerde söylemekten biraz utanıyorum artık ama yine de dayanamıyorum,

yıl boyunca sadece 52 dakika telefon görüşmesi yapmış bir insanı bence merak etmemek lazım. işin aslına bakılırsa gizemli hiçbir şey yok burada. sadece asosyalim. merak edenler olursa diye söylüyorum.
biraz allah sevgisine sardığım da doğrudur hani. ondan öte ne söyliyim.

bence düsturumuz ve başlıca arzumuz şu olmalı, bizi allah hatırlasın, düşünsün en başta. amin.

and its awkard how you get tired of everything you used to love. because of what kind of thing you are becoming, or you have become.

how surprising that
i realised, on every precious person i see,
i tend to become more cruel,
that breaking everything
then leaving people behind.
what kind of person i am?
a narcissist? an egoist?
what even am i becoming?
where will i end on?
all the temporary feelings i had
now become a part of me
that makes me go insane
that makes me go unmerciful.
how surprising that
i leave a mess to the places i get in
when im leaving behind.
honestly, i shouldnt have existed.
for the people who have met me.
though i dont seem to care... im just surprised.
as i stopped caring everything, minding what i feel at the moment.
all the things i had, now feels like they were never real, or a reality i had many times ago.
how strange.
keep ending up a mess, and ending up more wounded every time.
i guess im losing my mind much more day by day as it keeps accelerating.

çünkü bunun bir önemi yok. etmesi gerekenlere zaten ettiriyorum. herkes de etmeyiversin.

kişi ola kestire savaşı, kişi ola kestire başı.
yani gereksiz insanlar merak etse ne etmese ne.

dışarda varolan işin yapılıp yapılmayacağını hava durumunun belirlemesi.
iki damla yağmur göreyim zinhar çıkmam.
bu ihtiyarlık değil de ya ne? (bkz: tembellik)

bizde next star vardı o uyduda bulunan meyve ve bombaları patlatma oyunuydu karpuz, muz kiraz ,vardı bir de saatli bomba

beklemiş beklemiş gelmemiş ölüm,
sanki bin yıl beklemiş de beni bulmuş ölüm.

(lâ edri)

ünide üç arkadaş ağaç altında otururken, "gözü güzel yapan göz olmasıdır" dediğimde "harikasın" diyen bayan arkadaşımı gerçekten özledim.

çünkü kendimden uzaklaştırdım. çünkü eskisi gibi insan canlısı değilim. çünkü böylesi daha iyi...

yiğit özgür'ün bir karikatürü vardı. amerika devleşik birletleri diye. bu söz bana hep o karikatürü anımsatır. çünkü bana göre tarih tekerlekten ibarettir. mantık olarak da doğru oluyor aslında biliyo musun?! *

benden sana..