zaman tüneli

(bkz: taş mı ak, yar mı ak)

lavugun teki dunyevi seylerle isi olmayan, sırtında cantası dunyayı gezen bir gezginmis.
bir gun cok cok degerli bi tas bulmus.
arkadası hayran kalmıs tasa, ne kadar degerli bi tas, ne kadar sanslısın demis.
gezgin al senin olsun deyip adama hediye etmis, yoluna seyahatlerine devam etmis cıkıp gidip.
derken biraz zaman sonra arkadası gezgini bulmus: -ben cok dusundum. bu kadar degerli bir tası bana hediye eden seyi ogretmeni istiyorum bana. bu tası geri al.

nun sultan- üzgün şarkılar

kendim olmayı bıraktım gibi bu aralar. yani sanki ben, kendi içimde bir yerdeyim ama ona erişmeye bile ne bir vaktim ne de enerjim var. bu sanırım iş yoğunluğundan ama sadece ondan da değil, sadece işi bahane etmek gerçekten sebeplerin en büyüğünden kaçmak olurdu. sanırım uzun bir süredir en doğrusu ne diye düşünmekten kendimi yeteri kadar duymuyor ve özellikle son zamanlarda bilerek kendime kulaklarımı tıkıyorum. "hayatta yanlışlar yapmak mı yoksa gerçekten hiç yaşamamış olmak mı?" bu söz çok sarstı beni geçenlerde. hiç yaşamamış olmak ne korkunç, boğulmaktan korktuğu için hiç yüzememiş olmak ya da düşerim diye hiç kanat çırpmayı denememek gibi. neyse, hayatta aklımda olan şeyleri son bir senedir yapıyorum zaten ama istediğim bir şey daha var ve şuanda onun haricinde hiçbir şey uzun zamandır onu düşünmek kadar keyif vermiyor bana. sanırım yavaş yavaş karar veriyorum, en azından denemeye ve olmazsa da, boşuna geçti bu zaman dememeye çünkü zaman, istemediğin şeyleri yaptığında asıl boşa geçmiş demektir.
ay bir de aklıma geldi, ben böyle şeyler yazınca aşksal konular falan diye düşünmeyin. hep hayat yolculuğu üzerine bunlar, aşk falan yok yani ona zamanım da enerjim de yok, önce şu işleri bir halledelim.

özünde aynı görünüşleri farklı iki tatlı.

bu kitabı daha geçen ay okumadım mı? nasıl 2 yıl olmuş olabilir? tanım yazmasak yaşlandığımızın da farkında olmayacağız.


mükemmel bir seri. mükemmel bir ikinci kitap. keşke unutup ilk defa okuma zevkini yaşayabilsem. işte o kadar da iddialıyım. okuyun.

#3915704 ama o okul yatılıydı arada öyle bir fark var. yalnız bende de ne detaycılık var bee.. *

istinca ve istibra ydı ilk ders hatta nasıl unutursunuz.

hababam sallamışlar demek ki o filmde. tuvalette sigara içme sahneleri falan. kandırıldık!




ben de 1999'da liseden mezun oldum. yani anaokulundan beri tuvaletler vardı okuduğum okullarda diye hatırlıyordum ama demek ki hafızam beni yanıltmış...

kim seker hikayeleri . moderatörlere masal anlatın uyku saatleri yaklaşıyor .

-ogrenmeye basladigi sey aslinda ozgurlugun yukuydu. ozgurluk agir bir yuktur, ruhun yuklenmesi gereken buyuk bir sorumluluk. kolay degildir. verilen bir armagan degil, yapilan zor bir secimdir. yol yukari, isiga da cikabilir ama yolcu hic oraya varmayabilir de.
genc kiz adamin koluna girer. el ele kacarlar. bu yolculuklarinin baslangicidir. yolculuklarinin ortasinda kiz sorar:
-denizin karsisina gectigimizde de benle olacaksin, degil mi?
-orada artik bana ihtiyacin olmayacak.
butun ilk ciftlere ufak bir hediye..
ursula dan.

taş toplardık okula giderken götümüzü silmek için . düz taş bulmakta ayrı bir sorundu . hey gidi yollar hey .

gene gelmiş "biz ne yaptık ki" tayfa.
ortamı gerip terorize etmek dışında mı?
dağda büyük ķüçük teca*vuze uğrayanlar için ne yapmıştınız sahi?
onların sesine ses oldunuz mu?
berdel, kuma, resmi nikahsız yaşama, çocuk yaşta evlilikler için ses çıkardınız mı?
daha geçen gün bir tecavüze uğrayan anne ve tecavüze uğrayan bebeği ölü bulundu...
ses var mı ses?
matia ahmet'in annesi kadın değil mi mesela?
hangi şehit edilen kadın öğretmen için gıkınız çıktı?
hangisi için ya?
kaç kız çocuğuna kıyıldı, derelerde taşlarla gömülmüş bulundu, batakta iğfal edilmiş halde bulundu.
kaçınızın sesi çıktı?
özgürlük he mi?...

fotoğrafla anlat kardeşim
o zaman kabul ederler fkfkgk

bizim sınıfta arif vardı. hep altına yapardı. şimdi anlıyorum, demek ki o zamanlarda tuvalet yoktu ve arif haklıydı.

evin içinde fişten fişe koşmaktan hayatım uzatma kablosuna döndü. süpürgeyi çek, tableti tak, powerbank’i bırak, masa lambasına bak... bugün anladım ki bu evde en çok şarj edilen şey benim sabrım. bana fişimi çektirmeyin, atam neandertal; mağarada şarj derdim mi vardı benim?

(bkz: modern dünya çok zor, fişsiz hayat bir masal)
(bkz: bir şarjzedenin günlüğü)

tabii aslında yaprakla silinirdi o zaman, siz bilmezsiniz ormana gider yapardık.

sesi çok fena yıldız tilbe'ye benziyor